20 OOK JOUW BELEVING TELT

tweelingen

Vanmorgen kreeg ik een verhelderend inzicht.

Ik ben moeder van en tweeling en dacht terug aan de periode dat ze zuigeling waren. Wow, wat en achtbaan was dat! Misschien kan je je iets voorstellen bij 6 tot 8 borstvoedingen per nacht, het dubbele aantal aan vieze luiers, 2 kids om beurten in bad (en wat doe je met de ander? ) nou ja, ik kan het rijtje heel lang maken, maar het is denk ik wel duidelijk: je hebt alles in één keer dubbelop. Dat was voor mij de eerste maanden echt even afzien moet ik bekennen. Gaandeweg ging het beter en wende ik eraan.
Waarom dit verhaal?
Omdat ik mij in deze periode best eenzaam heb gevoeld hierin. Een vriendin van mij kreeg vlak na mij een kindje. Ook aan haar zag ik dat ze het pittig vond (welke moeder niet?)     Nu zie ik wat er gebeurde: we kwamen samen en zij vertelde ronduit over er hoe moe ze was, omdat haar dochter vannacht wel 5 keer was wakker geworden voor voeding. Ik hoorde haar verhaal aan. Van binnen dacht ik: wow, dat is relaxed, MAAR 5 keer, ik heb er standaard 6 tot 8x! Maar ja, ik wilde haar verhaal en haar beleving zeker niet teniet doen, door haar met mijn 8x te overtroeven. Ook weet ik dat voor iedereen de eigen beleving telt en dat vergelijken daarin geen zin heeft. Zij deelde mede dat zij kapot was. Daar ging het nu even om. (En zo zijn er ook alleenstaande moeders met 10 kinderen, dus waar heb ik het dan nog over!)
Ik hield vanuit respect en begrip mijn mond en luisterde naar haar. Maar daardoor deelde ik zelf helemaal niet in mijn eigen struggle van dat moment en voelde ik mij steeds eenzamer hierin staan. Ik hield mijn ‘geklaag’ voor me en vroeg nauwelijks om hulp.
Terugkijkend zie ik, dat dit mij zeker geen goed heeft gedaan.

Ik vertel dit verhaal, omdat ik ineens de overeenkomsten zie met de verhalen uit mijn jeugd.

In een scene op school, groep 5, zie ik een klasgenootje huilend naar juffie lopen. Ze is een handschoen verloren en haar handen zijn zo koud. Juffie pakt haar handen en stopt ze onder haar jas om te warmen. Later in de klas vraagt ze, of er nog iemand is met een extra paar, voor in de grote pauze. Zo wordt dit opgelost.
Ik zit erbij en ik kijk ernaar. Beseffende dat ik helemaal geen handschoenen heb. Er ontstaat een soort wrang gevoel in mijn borst, waarin ik dingen probeer te rijmen: begrip voor haar koude handen, besef van eigen koude handen, realisatie van eigen tekort, zien dat hulp vragen helpt, maar zelf geen hulp durven vragen vanuit schaamte (wat, heb jij niet eens handshoenen, belachelijk! ? ) en ook een stukje jaloezie, omdat zij nu warme handen heeft en ik niet, maar meer nog om de aandacht die er naar haar uitgaat. Ze wordt gezien en onderkend en gesteund in haar behoeften. Ik voelde mij ook door dit soort dingen steeds wat meer vervreemden van de groep.
Er gebeurt super veel in zo’n moment. De hoofd uitkomst is, dat je de ander niet wil en niet durft overtroeven met je eigen verhaal en behoeften. Van binnen riep ik ‘jij hebt even koude handen gehad en dat is nu verholpen, maar ik HEB niet eens handschoenen!           De realiteit was echter dat ik mijn mond hield en mijn kaken op elkaar klemde.
En hier begint naar mijn idee het stille lijden, het meedragen van geheimen, het maar in je eigen sop gaarkoken, geen hulp vragen, vervreemden, je er nooit echt bij voelen horen…

Je wil de ander niet overtroeven, maar schaamt je ook voor jouw verhaal. Dit is misschien een wat tuttig voorbeeld, over handschoenen, maar het gaat natuurlijk dieper en verder dan dat.

Vaak is de realiteit in een disfunctioneel huishouden gewoon ook grotesk en abnormaal in verhouding tot een standaard gezin. Begrijp me niet verkeerd, want in ieder gezin kan natuurlijk van alles aan de hand zijn waar de buitenwereld geen weet van heeft (daar is precies ook dit hele verhaal van op toepassing dan) Maar ik durf wel te beweren dat gemiddeld gezien de onveiligheid en chaos niet ‘normaal’ waren.

Waar en aan wie kan jij jouw verhaal dan wel kwijt? Om te luchten, te delen, te klankborden en te helen, wanneer jouw verhaal schril afsteekt tegen de doorsnee?
Het gaat er niet om welk verhaal het grootste is en of jouw verhaal dan wel bestaansrecht heeft. Het gaat om dat ieders verhaal bestaansrecht heeft en dat het, op de weg van je helingsproces, helpt om te delen in jouw beleving, zodat je inzicht en bewustzijn kan krijgen in jouw patronen, zodat je weer in contact met jezelf kan komen. Maar blijkbaar wil je ook in dit delen ergens  binnen de onzichtbare norm vallen…                                                       Diep verborgen in mij, zit nog altijd dat kleine meisje, dat bij tijd en wijle het liefst van de daken zou willen schreeuwen:

‘Jullie zouden eens moeten weten, wat ik allemaal wel niet doorstaan heb, dan zouden jullie wel anders piepen en misschien eindelijk eens een keertje echt begrijpen waarom het me steeds maar niet lukt om met jullie  standaards mee te komen!!!!!!’

Vanuit bovenstaand verhaal kan je makkelijk begrijpen dat de frustratie van het kind groot is, omdat alles binnen blijft en niet gedeeld wordt. Ze voelt zich niet gezien of gehoord in haar emoties. Vanuit volwassen perspectief vinden wij bovenstaande reactie al gauw belachelijk, kinderachtig dramatisch, aanstellerig en veroordelen we deze.
We snoeren daarmee eigenlijk het hulpbehoevende kind in onszelf gewoon de mond. (en houden daarmee ons eigen lijden in stand)

Verkies jij dat?

Vandaar dat het soms ook zeer fijn en verhelderend is, om soortgenoten op te zoeken in deze, en even ongecensureerd en ronduit je beklag te kunnen mogen doen. Zo herinner ik mij, dat ik op een dag met de vader van mijn kinderen naar de IKEA ging. Terwijl we daar aan een tafeltje ons één-euro-ontbijtje nuttigden, kwam daar een vrouw aan, met een even brede kinderwagen als ik had. Als twee magneten klikten wij aaneen! Volgens mij hebben wij wel 2 uur aan één stuk zitten praten en klagen, delen en troosten, ratelen en zitten ja-knikken in elkaars ‘enorm zware taak’ als tweelingmoeder, hahaha!                  Naar ik weet dropen onze mannen na een minuutje of tien al af richting wooninginrichting, maar wij wisten echt van geen ophouden. Ik voel nu nog hoe ontzettend goed dit mij heeft gedaan. Even sans-gene spuien over het ach-en-wee van de tweelingmoeder. De een noemt het voeden in drama, de ander noemt het ff lekker levelen met een soortgenoot. Wat mij betreft allebei waar en tevens zeer opluchtend en bekrachtigend. Ik kon er weer volop  een paar maandjes tegenaan nadien.

Bedankt nog, wildvreemde tweeling-mama!

Lof

18 EYE-TO-EYE

eye-to

 

I made a song this summer. It was  a short lullaby to the little me, my small ‘self’ within. To comfort her. As I found  it prescious on my healing yourney, to restore what I lost on my way home…

It is therefor I would like to share this with you and your little-lost-selves within:

You can watch my very first version here:

 

EYE-TO-EYE

 keeping yourself out and low, struggeling against the flow

I touch your face with sweet delight, let’s sease fire for tonight

allow me to come warm and close, that is what I grave the most

 

Release, finally find peace

let’s get even slightly high, as the afternoon breezes by

time goes slow and so do I, let us lay down eye-to-eye

 

no need to hide within, it feels safe under your skin

giving in to rinsing tears, could set you free from darkest fears

do’nt shut yourself out, don’t play it small, open up and just stand tall

 

Release, finally find peace

let’s get even slightly high, as the afternoon breezes by

time goes slow and so do I, let us lay down eye-to-eye

 

come here my lovely Dear, watch me and stay very near

do’nt be shy to face the time, when you were yours and I was mine

a mirror immage doesn’t lie, our dance fades as the music dies

 

Release, finally find peace

let’s get even slightly high, as the afternoon breezes by

time goes slow and so do I, let us lay down eye-to-eye

 

Release, finally find peace,

let’s get even slightly high, as the afternoon breezes by,

let us lie down eye-to-eye, time schall pass and so will I

 

17 RA-RA WIE BEN IK…

wie ben ik.png

 

‘BIJ JEZELF BLIJVEN’

EHHH…

Ik kan mij een aantal vergelijkbare settings voor de geest halen in mijn leven, waarin ik eigenlijk geen idee had… Ik wist dat er iets van mij gevraagd werd, dat het de bedoeling was dat ik iets zou behoren te doen, maar echt, het was gewoon een soort van vacuüm waar ik in terecht kwam; een ongedefinieerd niemandsland, waarin ik geen flauw benul had wat daar de bedoeling was…

De Meesten van ons, die in een disfunctioneel huishouden zijn grootgebracht, zijn voornamelijk gewend om op de buitenwereld gericht te zijn. Ze stemmen zich voortdurend af op wat er om zich heen gebeurt, om zodoende veiligheid en enigermate een gevoel van controle te ervaren binnen de chaos. Zo zijn wij in feite jaren lang op topsport niveau getraind om onze wereld niet enkel te pleasen, maar ook om deze te bespelen. We proberen de uitkomst zo veilig mogelijk te houden, of de ingeschatte schade te beperken.

In mijn geval heeft dat opgeleverd, dat ik super veel vaardigheden heb ontwikkeld. Ik kan echt ontzettend veel op verdienstelijk niveau. Ik red me in meer dan 5 vreemde talen, heb een aardige wiskunde knobbel, ben muzikaal niet geheel onverdienstelijk, deed het erg leuk in de horeca, kan best een stukkie toneel regisseren, ik schakel als toneelspeler zonder mijn hand om te draaien van Paus naar gebakken ei,  weet van wanten als het op timmeren aankomt, sta bij sommigen te boek als kruidenvrouwtje, kan je erg veel vertellen over voeding, heb een stevig onderlegde medische basiskennis, heb op sportief gebied kansen gehad om hogerop te komen, werd op de theaterschool gezien als aanstormend talent, haalde de ene na de andere lovende evaluatie op mijn studie Haptonomie en kon zelfs best een stukkie meepraten over de wereldpolitiek.

En wat had ik er aan?

Niks

Nada

Noppes

Niente

Zero…

En waarom niet? Omdat ik het niet neergezet kreeg. Omdat ik er geen levensvatbare draai aan wist te geven, omdat het niet echt voelde alsof ik het was, die deed wat ik deed…

Omdat al mijn acties een voortvloeisel waren uit mijn reactie op wat ik dacht dat de omgeving van mij verwachtte!

Ik heb ontelbare keren gehoord: ‘

-‘Ja, maar Willemijn die heeft zo veel talenten, die heeft gewoon voor het uitkiezen wat ze wil!

-‘Ja, die Willemijn is zo’n sterke, zelfstandige, zelfbewuste vrouw, die hoeven wij niks te vertellen, die komt er wel!’

-‘Maar Willemijn toch, waarom vergooi je al je talenten en laat je alle kansen aan je neus voorbij gaan? Doe toch eens iets!’

-‘Maar Willemijn, wát is dan jouw theatrale handtekening? Laat je eigenheid maar eens wat meer zien, je bent er immers eigenwijs genoeg voor , hahaha”

-‘Je mag je meer gaan bewegen vanuit je basis Willemijn (studie Haptonomie)’

 

MAAR DAT IS HET!

Jullie, het leven, de wereld en ik zelf wilden allemaal dat ik mijn eigenheid neerzette, mijn handtekening schreef, mijn basis vorm gaf… MAAR IK HAD GEEN IDEE WAT DAT WAS!!!

Ik realiseerde mij dat ik helemaal geen lievelingskleur had, want ik kleurde altijd mee met de rest. Of ik kleurde lekker obstinaat tegen, dat dan weer wel. Dan denken mensen al gauw dat je eigenheid hebt, maar niets is minder waar. Ik was alleen maar reactief geweest mijn hele leven. En ik had geen idee waar dat zat; mijn basis, eigenheid, zelf, handtekening…

WAS WILL DAS WEIB NUN EIGENTLICH?

Precies op dit punt liep ik steeds weer vast en kon ik niet voldoen aan wat ik dacht dat de ander van mij verwachtte; dit ging immers over iets compleet anders: MEZELF

Ik weet nog, de dag dat dit kwartje viel. Ik liep in de HEMA langs de kaarsen. Ik zag daar al die lekkere sappige HEMA kleuren op me afkomen en voelde: ohhh!… wat lekker!

Daarna hoorde ik de veroordelende stem van mijn moeder, dat het allemaal chemische-nep-kleurstoffen-rotzooi-voor-veel-te-duur was, maar ik was deze langspeelplaat op een haartje na voor geweest en ik had het gevoeld!

WAUW… IK HAD VAN BINNENUIT GEVOELD!

Vanaf dit moment had ik een bewust ervaren aanknopingspunt. Een besef van wat smaak nu eigenlijk was. Ik had me altijd erg ongemakkelijk gevoeld als ik mensen gepassioneeerd over iets hoorde praten, want ik had zelf geen flauw benul… Maar nu had ik het bewust ervaren. Een gevoel van binnenuit, dat spontaan in je lijf komt opborrelen! En ik had er niks voor hoeven doen, het was er ineens gewoon. Bijzonder.

Daarna werd ik mij bewust van hoe razendsnel ik dit gevoel weer corrigeer, vanuit de gedachten in mijn hoofd, of vanuit een afstemmen op de ander. Maar ik weet inmiddels waar het zit en ik kan er steeds beter contact mee maken. Ik ben me ervan bewust dat een zeer onnozele trigger mij daar al helemaal weer vanaf kan gooien, maar ik weet het, dus ik kan er iets mee.

Nu ik hierin aan het groeien ben, komen ook stukje bij beetje een aantal van mijn opgedane vaardigheden weer om de hoek kijken. Maar dit keer kan ik ze inzetten vanuit wat ik zelf wil en dat voelt heerlijk. Het is dan ook minder belangrijk om ergens de beste in te zijn of te worden, nee, het wordt eerder een handig en bruikbaar gereedschap om voor mezelf mee aan de weg te timmeren…

Kortom: Je kan pas leren om bij jezelf te blijven, als je een besef van dat ‘zelf’ hebt. Als kind hebben wij vaak verkeerde voeding gehad om een gezond gevoel van ‘zelf’ op te bouwen, dus in feite hebben velen van ons geen idee!

Veel zelfontwikkelingsstudies die ik gevolgd heb, hebben bij mij (wat dit betreft) dan ook geen ene reet opgeleverd. Puur omdat ik blijkbaar ergens naartoe moest, waar ik zelf het bestaan nog niet eens vanaf wist…

Omdat ik steeds vaker te horen kreeg, dat ik teveel voorwaarts gericht was (op de ander) en wat meer in mijn eigen ‘basis’ mocht zakken, maar ik geen flauw idee had waar ik dan naartoe moest of hoe dat zou moeten gebeuren, begon dit te frustreren. En om dit steeds weer te horen wordt op een gegeven moment zwaar irritant. Dus wat deed Willemijn? Ik zette, vanuit mijn skills als actrice, gewoon de vorm en de uiterlijke kenmerken in van iemand die rustig in haar basis zat. Ik deed het trucje, en Voila! De meeste medestudenten trapten er in. Was ik tenminste van dat gezeik over die basis af.

En zo deed ik het op meerdere vlakken. Ik gebruikte mijn feilloos getrainde gevoel van observeren en nabootsen om te suggereren dat ik iets was, waar ik in feite totaal geen sjoege van had.

Om te overleven werkt dit uitstekend, al hou je de hele wereld (en bovenal jezelf) stierlijk voor de gek. Maar om je leven zinvol te vervullen mergelt het langzaam maar zeer zeker steeds verder je reeds holle bestaantje uit.

Naar mijn idee is dit een zeer essentiële stap in het heelwordingsproces van volwassenen die als kind in de overlevingsstand hebben gezeten.

Ben benieuwd hoe dit bij jullie leeft

Lof

Willemijn

16 ROTTE APPELS

rotte-appels

 

Dit vind ik interessant.
Net als de watekristallen van Emoto ( http://zininzijn.emilia.nl/…/water-weet-antwoord-masaru-em…/ ) zijn ook de cellen van een appel onderhevig aan en bepaald door de invloed van buitenaf.
Op een bepaalde manier denk ik dan dat wij met z’n allen uit een volle mand beurze appeltjes bestaan!
Oef, pijnlijk…
Dat is denk ik het stuk dat gaat over het erkennen hoe het was, hoe we ons in onze kindertijd behandeld voelden.
Ik voel echter ook een grote MAAR
Want ik vertik het om als beurs appeltje in de mand te blijven liggen!
Ik denk dat wij mensen met ons vermogen tot bewustzijn, boven ons ‘beurse appelschapp’ kunnen uitgroeien. Anders zouden wij allen gedoemd zijn tot slechts en B-klasse appelmoes van een inferieur merk, ergens achter in de schappen van een goedkope supermarkt…
Nou, ga ik daarvoor?
NOPE
Dus, JA ik zal de beinvloeding op mijn zijn mogen gaan erkennen voor wat het is. Als indicatie van mijn huidige staat van zijn. Een lokaliseren van mijn beurse plekken.
Vervolgens kan ik hiermee aan de slag. Ik mag mijn overgenomen mindsets gaan herzien en mijn zelfregenererend vermogen aanspreken om te transformeren en te helen.

Toch krijg ik een dubbel gevoel bij zo’n filmpje.
Ik denk Ja!
Maar…

Tegelijkertijd besef ik mij dat dit een essentiële stap in mijn eigen proces is geweest.
Eerder probeerde ik mijn issues op te lossen met mijn intellect. Een soort wiskundige spiritualiteit. In mijn hoofd was alles allang in kannen en kruiken, maar waarom bleef ik me dan zo ultiem belabberd voelen?
Omdat ik deze stap probeerde te omzijlen. Het constateren en erkennen van mijn beurse plekken. Ik was gewend om ze weg te moffelen, vanuit angst om buiten de groep te vallen. Deze plekken gaven echter aan wat eronder zat, wat ik was gaan geloven over mezelf. En dit ‘geloof’, deze onbewezen aanname van een overtuiging van de ander, bepaalde op onbewust niveau mijn leven, dat wat ik steeds weer bleef aantrekken als ervaring.

Persoonlijk veroordeelde ik bijvoorbeeld dat ik veel te veel in het drama van mijn oude verhalen verviel de laatst tijd. Maar ik merkte ook, door de vehalen op te schrijven, mij zoveel helderder werd van de opgedane overtuigingen die eronder zaten. Hier kon ik vervolgens mee aan de slag!
Vanuit deze optiek is ‘mooi weer spelen’ dan ook het belabberdste wat je jezelf kan aandoen. Je poetst en schmiert daarmee eigenlijk de openingen tot groei dicht. Je houdt jezelf voor het lapje en speelt een berekenend en manipulerend spel met je omgeving en vooral ook met jezelf!

Het gaat om dit verschil:

Erkennen en transformeren
Of
Verdoezelend en blijven lijden

Hoe leeft dit bij jullie?

Lof

Willemijntenvelden.com

 

15 MET DE TROMMEL AAN DE STOK

fanfare

Weet je wat het is…?

DINGEN ALS: de was doen, een artikeltje schrijven, iets leuks aantrekken voor een feestje, een netwerkgesprek voeren, de dokter bellen voor een afspraak, een cadeautje kopen voor iemand, een kletspraatje met een schoolpleinmoeder maken, afrekenen bij de kassa, mijn huis opruimen, een liedje op de gitaar spelen, een maaltijd bereiden, kleding passen in de winkel, geld overmaken met internetbankieren, een voorbijganger aankijken en gedag zeggen, naar de tandarts gaan, een kopje koffie drinken met een vriendin.
Dit zijn allemaal dingen die ik op dagelijkse basis ontspannen uit mijn mouw schud. Ik draai er bij wijze van spreken mijn hand niet voor om; het gaat als vanzelf.

MAAR DAN: Soms hoefde er maar iets te gebeuren, waardoor al deze vermeende Schwung en ieder spontaan handelen in een split-second, uit elke cel van mijn organisme werd weg geflitst. Als donderslag bij heldere hemel sloeg alles 180 graden om. Alsof ik stante pede alles uit handen moest laten vallen en de boel de boel wilde laten, alles opgaf en me in één klap totaal ongelukkig slecht, ellendig en miserabel voelde. Van vol vertrouwen naar totale wanhoop in minder dan een kwart seconde!

Hoe kan dat nou?

Er was blijkbaar iets dat er op zo’n moment werd getriggerd. Ik ben de film eens gaan terugdraaien, om te zien wat eraan vooraf ging. Aanvankelijk had ik (sluimerend bewust en vol automatisch) gehoopt om ‘negatieve prikkels van buitenaf’ de schuld te kunnen geven. Iemand die iets heel naars had gezegd, of iets anders wat mij was aangedaan, waardoor de herinneringen aan traumatische ervaringen van weleer weer tot leven werden geroepen en zich als een horror film in mijn hoofd zouden afspelen.
Dit is doorgaans geval bij post-traumatische-stress-stoornis: Jantje werd ooit gebeten door een herdershond en elke keer als hij nu een herdershond ziet, schiet hij in de stress. Het voorbeeld is wat te simplistisch, maar je kan je voorstellen dat reactie van Jantje direct in relatie staat tot de traumatische ervaring die hij heeft gehad. De trigger verwijst direct naar het trauma.

Maar ik begreep helemaal niet hoe mijn triggers in elkaar staken. Ik kon hierin helemaal niks aanwijzen als dader of boosdoener! Dit vroeg om nader onderzoek. Ik ben met name gaan voelen in mijn lijf wanneer de trigger was. Dat voelde ik in een minuscuul moment van verstrakking in borst en keel, gevolgd door een weeïge sensatie in de romp. Een soort prelude op misselijkheid. En daarna een gevoel van weg willen, van een dichtritsen van een denkbeeldig korset, waardoor deze eerdere sensaties per direct stopten. Inmiddels weet ik dat deze sensaties mijn stressreactie aangeven. Fight, flight or freeze. Ok, er werd dus stress getriggerd, maar waardoor dan?

‘De stok slaat op de trommel’

Het moge hier duidelijk zijn; de stok is het onderwerp, de protagonist, de dader. De trommel is hier het lijdend voorwerp, de antagonist. Gaandeweg kwam ik erachter dat ik in mijn onderzoek naar de triggers, voortdurend opzoek was naar ‘de stok’, de veroorzaker van mijn stress op dat moment. Ik wilde de link leggen tussen de dader en het trauma, de hond en de pijn van de beet, waardoor ik een legitieme reden van mijn buitenproportionele stress-reactie zou kunnen aanwijzen. In feite was ik op zoek naar een geldig excuus voor hoe ik mij voelde. En het menselijk brein is buitengewoon goed in recht lullen wat aanvankelijk krom is, dus ik heb mijn kunsten hier ten volste op los gelaten. Ik kon feilloos pinpointen wat de ander had gezegd, gedaan had, of juist had verzaakt, waardoor ik mij zo ellendig zou hebben gevoeld op dat moment. En als het niet in deze realiteit was gebeurd, dan vast wel in een andere! Blijkbaar had ik een uitermate dringende behoefte aan het verzamelen van bewijsmateriaal, waarom ik mij zo klote voelde.
En als ik van daaruit naar het kleine meisje Willemijn kijk, dan begrijp ik dat ook wel, want vaak had ze ervaren dat haar gevoel er niet gewoon even mocht of kon zijn. Dan dus maar opzoek naar een geldige reden om het toch bestaansrecht te verschaffen… en zo trok kleine Willemijn ten strijde…

Wat leverde dit op?
Een helse zoektocht in de wereld om me heen. Het resulteerde in een voortdurend zoeken, ontmantelen en aanwijzen van (potentiele) daders, die mijn excuus om te mogen voelen wat ik voelde, rechtvaardigden. Wie of wat heeft dit mij aangedaan, waardoor ik mij zo miserabel voel! Alle pijlen wezen strijdbaar en ver-voor-oordelend van mij af. Vrouwe Justicia!

Ik herinner mij ook een intens jaloers gevoel, wanneer iemand om mij heen echt iets had, met zichtbare of aantoonbare reden. Ik zag dan dat deze persoon gezien werd in haar ‘pijn’ en serieus genomen werd en ondersteuning in haar proces tot helen kreeg. Dat was in feite wat ik ook wilde, maar ik had het sluitende bewijs nog steeds niet geleverd… dus had ik er geen recht op.

En ineens viel het kwartje: Het is niet de stok, het is de trommel!

Dit was een zeer heftig realisatiemoment, want in één klap draaiden alle pijlen, die ik scherp geslepen van mij af had gericht al die jaren, zich in een vloeiende beweging om naar mij! Was ik dan ineens zelf die dader? de schuldige, waar ik jaren lang anderen voor had aangewezen en veroordeeld. Het voelde in eens alsof het kleine meisje Willemijn van nog geen 6 jaar oud, zonder pardon op het tribunaal werd gehesen en met dezelfde maten werd gemeten als waarmee ik tot dan toe al mijn potentiele daders had berecht.

Mijn God, heb genade!

Dit enorme gevoel van schuld heeft mij bijna doen besluiten niet meer verder te willen. Het was een zeer donkere periode. Het voelde ook als boete doen, voor alles waar ik de anderen steeds van probeerde te betichten al die jaren. En ik bleek net zo schuldig als de rest!

Maar hoe schuldig was de rest eigenlijk? Had ik dat er niet zelf stiekem van gemaakt, in de verwoede pogingen mijn eigen gevoelens te rechtvaardigen en zo bestaansrecht te willen geven? En als ik even schuldig als de rest was, dan viel het met mij dus misschien ook wel mee…? Langzaam werden mij de nuanceverschillen tussen schuld en verantwoordelijkheid duidelijker.

De stok, dat waren niet de boze mensen om mij heen, maar dat was Ik in feite ook niet… Het waren de oude spoken in mijn eigen hoofd, die voortdurend,  haast onhoorbaar mijn trom roffelden en af en toe, aangejaagd door het publiek (de wereld om mij heen) een flinke slag uitdeelden!  Het waren mijn eigen overtuigingen, die keer op keer met een klap op de vuurpijl werden bevestigd. de meesten van deze mindsets kwamen vanuit een programmering in mijn kindertijd. Klakkeloos doorgegeven en overgenomen van generatie op generatie.

Er brak nu een tijd van meer mildheid aan. Het wijzen werd minder en het gevoel van schuld en boetedoening ook. En nu kon ik eindelijk naar mijn eigen ontdekking gaan kijken: De trommel.

De trommel. Dat was ik.

Die werd steeds geraakt en bespeeld. Gaf bij iedere slag haar klank terug. Weerkaatste in vibratie. Klonk diep en vol in het midden, scherp en hoog aan de randen. Hoe klonk dat eigenlijk? Hoe voelde het gespannen vel op de rand? Wat gebeurde daar?

En dat ging precies over mijn gevoel, mijn geraaktheid. Zo dichtbij lag het, maar ik wilde, kon en durfde er niet naar te kijken of luisteren. Ik had ergens onderweg bedacht en begrepen dat dat niet ok. Was, dat dat er niet toe deed, dat dat er niet mocht zijn. Dus daarvoor was ik op de vlucht…

Wanneer ik nu getriggerd word, en dreig het bijltje erbij neer te willen gooien, weet ik dat ik niet opzoek hoef naar de stok, want ik weet dat het mijn eigen overtuigingen zijn, die de slag op de trommel veroorzaken. Met de inzichten die mij dit oplevert, mag ik vervolgens gaan luisteren naar hoe mijn trommel op dat moment klinkt. Dat vind ik eng, maar ik weet dat het daar, in de klank verborgen ligt.

Lof
Willemijn

14 STRESS JUNKIE

stressjunkie

In de periode dat ik dagelijks te maken kreeg met heftige paniekaanvallen, noemde iemand mij een ‘stress-junkie’. Dit vond ik echt niet tof!

Toen deze persoon mij uitlegde wat hij hiermee bedoelde, begon ik het ineens te begrijpen. Dit was een pijnlijk moment van inzicht, dat voor mij een hoop in beweging heeft gebracht.

Als kind leefde ik in onveilige situaties. Ik wist meestal niet wat er precies boven mijn hoofd hing, maar er kon elk moment weer iets gaan gebeuren. En dat gebeurde vaak ook. Ik heb hiermee leren dealen en vond mijn weg hierin.

Ik bouwde mede hierdoor echter ook een belabberd zelfbeeld op. Ik werd in de grondverf gezet voor ‘stresskip’ en  ‘lozer’. fijne slachtoffermentaliteit. Gewoon overgenomen van hoe de toonaangevende volwassenen om mij heen het deden. pure nabootsing en programmering.

Overtuigingen dat ik geen aandacht had verdiend, dat iedereen beter was dan ik, dat mensen niet te vertrouwen waren, dat ik beter mijn best moest doen, dat ik me niet zo aan moest stellen, dat ik mezelf moest gedragen, anderen niet in de weg moest lopen etc. etc.

Mijn wereld stond bol van chaos. En dat werd de standaard, mijn uitgangspunt; dat werd ‘normaal’. Dit betekende eigenlijk 3 dingen voor mij (zag ik later pas uiteraard)

1.

Als mijn leven even lekker rustig door kabbelde, kreeg ik de kriebels, begon ik mij te vervelen of raakte ik in een soort van paniek. Als dingen goed gingen haakte ik af.  Bedankte ik niet alleen voor promotie, maar zei mijn baan gewoon helemaal op, ging ik maar weer eens verhuizen of zocht ik de pieken en de dalen van het bestaan weer op. Mijn lijf smachtte naar de adrenaline-rush, dat steeds hyper-alerte gevoel van binnen. Als ik dit gevoel niet had, dan kwam ik terecht in een soort van richtingloze leegte

Een angstaanjagend gevoel van holheid en een groot allesverslindend NIKS. Nu begrijp ik waarom. Ik was in mijn leven voornamelijk gewend om te re-ageren op de steeds grillige situatie om mij heen. Ik was niet gestimuleerd om iets echt vanuit mezelf en voor mezelf te doen. Eigenlijk had ik geen idee wat dat was. Ook als ik wel iets voor mezelf ging doen dan was ik eigenlijk toch voortdurend bezig met de ander. steeds aan het afstemmen op wat er buiten mij gebeurde. Het is dus niet zo dat ik mijn hele jeugd nooit iets gedaan heb wat ik leuk vond ofzo, maar ik heb eigenlijk niet geleerd om dingen echt vanuit mijn eigen intrinsieke motivatie te doen.

Die lege holte die steeds op de loer lag zorgde ervoor dat ik vooral in de  ‘doe’ modus bleef. Soort van ADHD-hyperactief gebeuren.

2.

De angst voor succes en waardering was enorm voor mij. Dat voelde als een erkenning, een soort nabijheid die ik niet wist te verdragen. Ik was er als de dood voor. Wat nou, als iets gewoon helemaal lekker op rolletjes zou verlopen voor mij…? neeee!!!! Onderliggende overtuigingen van minderwaardigheid hielden mij klein, maar tenminste ook veilig! Als ik zou stappen in de wereld van ok-heid, liefde en warmte, dan zou het maar zo kunnen dat er ineens iemand op mij af zou lopen met een intense knuffel. daar was ik als de dood voor. Ik had geen idee hoe ik hiermee om moest gaan. De gedachte eraan alleen al maakte mij totaal nerveus. hehe, dan was ik tenminste weer lekker veilig en vertrouwd nerveus… haha! Enorme angst voor nabijheid. Dit klinkt dubbel: aan de ene kant leeft het grote verlangen om gezien en erkend te worden, maar tegelijkertijd ben je hier doodsbang voor. Ware doodsangst dat iemand je echt ziet, oprecht naar jou kijkt, je met aandacht raakt. Hier ligt een grote pijn onder verborgen. Een gevoel van afwijzing die door merg en been gaat. Anders kan ik het niet omschrijven.

3.

En deze vond ik het lastigste om te erkennen: Ook had ik een gehechtheid aan deze  zogenoemde ‘slachtoffer mentaliteit’. Want daarin kon ik in ieder geval altijd de  ‘ander’ van zowel mijn falen als wel mijn slagen de schuld geven. Lekker veilig onder die radar (zie: onder de radar leren vliegen) Want als ik echt voor mezelf zou gaan staan, dan zou ik ook verantwoordelijkheid voor mezelf en mijn acties moeten gaan nemen. Dat voelt eng en onveilig, en dat heb ik doorgekoppeld aan gevaar, afwijzing en eenzaamheid.

Ik denk dat veel volwassen kinderen uit een disfunctioneel nest hiermee te kampen hebben. Omdat ze geconditioneerd zijn om steeds te re-ageren op de situatie om zich heen, om een mate van veiligheid te waarborgen, of een gevoel van controle te hebben over te chaos, hebben ze geen voeling meer met hun eigen innerlijke drijfveren. Hun motivatie komt als het ware steeds van buitenaf.  Ondanks dat deze mensen echt wel dingen doen die ze leuk vinden en het daarin ook ver kunnen schoppen, lijkt er toch vaak een onderliggende dis-connectie met het ‘zelf’. Hierdoor voelen deze mensen vaak een soort sluimerend gevoel van leegte op de loer liggen. Sommigen raken hierdoor in een depressie, anderen gaan juist keihard scoren of hollen  om dit maar niet te hoeven voelen of te compenseren. Eigenlijk zijn dit allemaal kenmerken van de ‘stress-response’.  Hierin heb je drie smaken: Fight, Flight en Freeze. Alle drie een stress-reactie op angst en gevaar. Puur ter overleving van hoe het vroeger was.

Veel mensen zitten echter nu nog steeds gevangen in deze strategie. Ze rennen rondjes in dat hamsterwiel, of liggen als een dweil op de bank, maken met iedereen strijd, of kiezen altijd het hazenpad. Om maar niet opgezogen te worden door dat onderliggende monster; die leegte, dat gat… dat gevoel…

En dat gat is naar mijn idee een gemis van een gevuld gevoel van ‘zelf’. Als kind zijn het vooral je ouders die jou dit gevoel mogen geven van ‘vol-zijn’.  Omdat ze vol van jou zijn. Ergens vol van zijn gaat over liefde in onvoorwaardelijke zin. Het geeft aandacht aan en wil zorgen voor, rekening houden met, luisteren naar, corrigeren van,  troosten van, aanmoedigen in… Wanneer je dit als kind niet of te weinig hebt gehad, dan weet je ook later niet goed hoe je dat aan jezelf moet geven. En dat laatste is het belangrijkste!

Onze ouders hebben gedaan wat in hun macht lag. Hun intenties waren niet slecht, maar ook zij hebben op hun beurt weer met hun eigen ouders te dealen gehad, die met hun ouders moesten dealen… etc…. De reden dat ik dit hele verhaal vertel is ook niet om onze ouders een schop na te geven en te zeggen dat ze moeten veranderen. Nee. Wel is het denk ik belangrijk om voor jezelf te erkennen hoe het voor jou was vroeger. Daarbij is het soms wel pijnlijk hoe de dingen gegaan zijn. Als je hieruit kan opmaken dat je op welke manier dan ook verwaarloosd bent, of een gebrek hebt geleden, is dat precies hetgeen waar je nu mee te dealen hebt.  Door het ontkennen van dat lege gat (om welke reden dan ook) gaat het echt niet weg! Door te erkennen hoe het voor jou was als kind en door in dit geval te constateren dat je niet gevuld bent met aandacht, begrip, liefde en zelfvertrouwen (om welke reden dan ook) kan je gaan werken met wat er is. Je kan nu stappen gaan zetten om uit de afhankelijke rol als kind van je ouders te stappen (vaak verlangen wij hier nog steeds naar) en jezelf met jezelf te gaan vullen. Aandacht voor jezelf te leren hebben, naar jezelf te luisteren, jezelf te troosten, jezelf aan te moedigen, te corrigeren… kortom: JEZELF LIEF TE HEBBEN