2 Barrabas’tijdmachine

barrabas
Tijd bestaat niet. Ruimte bestaat niet. Je hoort het ZE al zeggen. Dit wordt echter geen filosofisch of wetenschappelijk relaas over deze dimensies, wel wil ik er iets over kwijt , dat mij geholpen heeft in mijn proces:
Een familielid zei immers laatst:
‘Wat gebeurd is kan niemand meer veranderen, dus ik wil het niet meer over het verleden hebben. Ik wil alleen naar je luisteren als het over de toekomst gaat”
Wat mij betreft timmert ze daar niet enkel de deur naar het verleden dicht, maar sluit ze ook een hele hoop deuren in het NU en daarmee voor de TOEKOMST.
Want alhoewel je het verleden inderdaad niet ongedaan kan maken, kan je wel je perceptie veranderen. De bril waardoor je op je ervaringen en herinneringen terugkijkt kan je van kleur veranderen. Door over dingen te praten, inzicht te delen, uit te wisselen, contact te maken, excuses aan te bieden, te troosten, verhelderen, goed te maken, uit te vechten, van te leren, op te lossen… Hierdoor kan je oude negatieve emoties de kans geven van de ervaringen los te komen en weer met een frisse blik terug kijken op het gebeuren. De ervaringen blijven onveranderd, maar de beleving is totaal anders.
Aan de ene kant gaat dit over haar onvermogen vanuit eigen (kind) trauma. Aan de andere kant gaat het ook over een gehechtheid aan de ellendige tijd die onveranderbaar achter je ligt. Je blijft hierdoor namelijk eeuwig en altijd het slachtoffer. Je kan er immers niks aan doen!
En zelf heb ik ervaren dat daar een kans voor kentering ligt. Je KON er toen inderdaad niks aan doen, maar je KAN daar nu wel wat aan doen! Zolang je je bij je eigen beleving van toen neerlegt en het allemaal in je uppie stilletjes van binnen wilt laten gisten, gaat er niks veranderen en blijf je je leven lang slachtoffer. Blijf je in feite je leven lang kind. Behoeftig, getraumatiseerd en gekwetst kind. En als kind verlang je naar de troost en de steun van je ouder. En wanneer deze uitblijft, lijkt alles tevergeefs en draai je je maar weer om in je slachtofferpositie… tot in je graf…
Maar lief mens, waarom?
Wanneer je zelf met een andere bril naar het verleden leert kijken, verandert het ook!
Laat ‘HUN’ lekker door turen en ontkennen of verzwijgen en wegpoetsen of ziekmakend verbitteren, vanachter hun grijze bril, jij hoeft niet mee te doen!. Je bent inmiddels volwassen en niet meer afhankelijk van je ouders. Je hoeft niet meer, vanuit loyaliteit of schaamte of schuld, te doen hoe zij dachten dat het goed was. Hun wijze is ook maar een gedachte, een manier, onderhevig aan een tijdsgeest waarin zij opgroeiden.
Maar ook is het soms een excuus om geen verantwoordelijkheid te hoeven nemen, om je angsten niet aan te hoeven, om het leven niet te plukken, om volwassen te worden in de ware zin van het woord. Want dat hebben we immers nooit echt geleerd. Dat deden onze ouders voor het grootste deel waarschijnlijk zelf ook niet.
Waarom hebben we deze gedragingen overgenomen? Hoogst waarschijnlijk omdat we dachten dat dit normaal was… omdat dat de manier is waarop wij mensen kinderen leren; door middel van nabootsing en herhaling.
Echt, dit leven is van jou! Het is nu! Waar wacht je op? Op de bevestiging van de ander/ je ouder? Die gaat niet meer komen misschien, dus: FUCK IT, just go for it!
Gooi alle rotzooi schepje voor schepje van je schouders af en leer weer leven!
En ik bedoel hiermee niet, dat je (zoals je waarschijnlijk gewend bent) vanaf nu weer verder gaat met mooi weer spelen en net doen alsof er geen vuiltje aan de lucht was. Nee! Dit is een heel leer proces. Eigenlijk een zelf-her-opvoed proces.
Durf je eigen Shit te erkennen en onder ogen te komen en te voelen hoe dat was. Als kind was je slachtoffer van de situatie en dat mag je erkennen voor wat het was. ga je eigen destructieve gedachten patronen herkennen en begrijpen. Werk door de pijn heen, aanvaard dat het zeer deed, dat het verwarrend, onveilig of eng was, troost jezelf, verzorg je wonden, beleef je emoties, koester ze en laat ze stromen.Totdat je echt van binnenuit weer opklaart, niks meer hoeft mee te sjouwen van toen, maar het kan dragen als jouw ‘custom-made’ sieraad en jouw zelf verworven wijsheid en je weer beweeglijk en vrij voelt!
Terwijl ik het schrijf, voel ik gewoon de zin om met deze bril de toekomst tegemoet te treden. En ik denk dat je het met me eens bent dat dit een totaal andere beeld van de toekomst is, dan vanachter die stoffige grijze stiekeme vuile zure glazen. Ja toch!
Wat mij betreft zit de deur voor frisse lucht naar het verleden en goeie zin naar de toekomst hier & nu, in het heden. Wat je nu doet, beïnvloedt de rest… Besef je de enorme bewegingsvrijheid en mogelijkheden die daarmee gepaard gaan?
Amen tot that
Nice day!
LOF
Willemijntenvelden.com

1 WEER LEREN VALLEN

valangst

Daarmee werd ik vanmorgen wakker. Dat heb ik soms. Word ik met een paar woorden wakker. meer niet. Ik ga meestal even kijken naar waar het over gaat. En ik denk het te hebben!
Het gaat erover, dat ik als kind zo vaak heb ervaren, dat er niemand achter mij stond om me op te vangen. letterlijk en figuurlijk; als back-up. Ik ben daardoor op jong leeftijd erg vaak op mijn bek gegaan, met dingen waar ik eigenlijk nog helemaal niet oud genoeg was om de verantwoordelijkheid voor te (kunnen/hoeven) dragen. Maar ik deed het, want ik moest wel. Als ik dan op mijn bek was gegaan, was er ook van huis uit geen sprake van ‘nazorg’ o.i.d. Ik kon het alleen uitzoeken en dat heb ik dus ook gedaan. En best goed ook nog eigenlijk  😉
Maar waarom haal ik deze ellende weer op?
Niet om nog eens even lekker een oude koe uit de sloot te halen, of na te trappen. Nee.
Omdat het mij inzichtelijk maakt dat ik eigenlijk op een bepaalde manier een soort valangst heb gecreeerd!
Aan de ene kant heb ik onwijs goed leren ‘vallen’ in mijn leven, dus ik kan het als geen ander. Aan de andere kant is in mijn onderbewuste, het ‘vallen’ altijd gekoppeld aan afwijzing, eenzaamheid, het niet waard zijn om geholpen te worden, ik hoor een ‘zie je nou wel, had je maar beter moeten uitkijken!’ van een niet supportende ouder, het grijpt direct aan op mijn zelfafwijzing. En dat ben ik gewend om in mijn uppie op te lossen. Dus op het moment dat ik nu val in het leven, is mijn reactie: ISOLATIE!
Ik sluit me van alles en iedereen af en ‘save my ass’.
De (oude) gevoelens die hierbij komen zijn negatief, omdat ik dat geleerd heb. Ik heb dus gefaald en sta totaal alleen.
Daardoor kijk ik wel beter uit om te vallen, want dat levert allemaal nare emoties op! Ik ben in feite bang om te vallen. Er zit een enorme lading op . en vallen is niet enkel letterlijk. het kan ook een opmerking zijn van iemand, waardoor we direct worden getriggerd in ons ‘kleine-zelf’, waardoor we onderuit gaan van binnen en dan zijn we in feite weer bij af: Alleen.

Voor mezelf vind ik het wel een mooie bewustwording en ik daag mezelf uit om gewoon weer te gaan oefenen met vallen. Vale en opstaan. that’s life. Eens kijken hoe ik dat doe met dat isoleren ook… want dat is natuurlijk wel van belang, anders zet ik het oude patroontje toch weer voort.

Wie herkent zich in dit stukje? Wie doet er mee met onderzoeken naar wat de ‘valangst’ precies voor jou inhoudt en hoe dit aan te gaan?

Lof
❤

Willemijn