Dagelijkse bespiegeling

MIND THE GAP

Wanneer je in Londen met de metro gaat, lees en hoor je regelmatig ‘Mind the gap’. Hiermee wordt bedoeld, dat je moet oppassen dat je niet tussen de wagon en het perron valt bij in- en/of uitstappen. Deze uitspraak heeft mij geholpen in mijn proces, en ik zeg deze nog steeds tegen mezelf als soort van Mantra.

Wanneer wij als kind al op jonge leeftijd te veel verantwoordelijkheid hebben moeten leren dragen, ontstaat er een kloof. Tussen enerzijds jouw gezonde behoeftes, die bij jouw leeftijd horen en aan de andere kan de zogenaamde ‘straatwijsheid’ die je jezelf eigen hebt gemaakt ter overleving. Om het ven in contrast naast elkaar te zetten: Als kind van 6 heb je behoefte aan zorg, veiligheid, begeleiding, ondersteuning en lichamelijke nabijheid van je ouders, maar in plaats daarvan moest je de dingen in je uppie rooien, voor jezelf zorgen en alleen naar bed. (maar wel mooi weer spelen naar de buitenwereld)

Wat ik heb gemerkt is, dat ik hierdoor al heel vroeg super zelfstandig en super ‘wijs’ was. Vergeleken met mijn klasgenootjes liep ik op iedereen voor wat dat betreft. Hierdoor werd ik ook een soort spil van de klas. Als er problemen waren kwamen ze naar mij. Moest er iets opgelost worden kwamen ze naar mij. Was ergens lef voor nodig, kwamen ze naar mij. Was er ruzie, sprong ik er tussenin. Ik werd een soort combinatie tussen moedertje en vechtersbaasje van de klas. Achteraf hoorde ik dat veel kinderen tegen mij opkeken en mij bewonderde.

En dat patroon heeft mij later in het leven de das bijna om gedaan. In de klas, op het werk, tijdens de studie… Ik was overal de sterke, stoere, lieve, grappige, gangmakende, betrouwbare, dappere, strijdende, loyale spil. En zo werd ik dus ook behandeld. Ik kon wel wat extra studielast dragen, schepje meer verantwoordelijkheid aan, ik kon wel een stootje hebben, want ik was immers zo optimistisch en stevig…

NOT

Van binnen voelde ik mij miserabel, depressief, angstig, nutteloos, vies, stinkend, woest, negatief, laf, klein, zielig, verdrietig en belachelijk.

Van jongs af aan was ik gewend de rol van de volwassene te pakken, de leider, de zorger, de voortrekker, de aanjager, de opvanger, de aanstuurder etc., maar in feite was ik gewoon nog een klein verdrietig, boos, bang en behoeftig kind. Smachtend naar aandacht, steun en een knuffel.

In mijn leven is de kloof tussen deze twee delen in mezelf steeds groter geworden. Naarmate ik ouder werd en meer levenservaring opbouwde op mijn volwassen deel, kwam dit kleine meisje in mij steeds minder mee. Het voelt totaal schyzofreen, om een leidinggevende functie te vervullen, terwijl je eigenlijk panisch bent voor inter-menselijk contact op het niveau van een meisje van 6! En ja, Daarom ben ik waarschijnlijk de theaterschool gaan doen. Dit heeft mij perfect verder getraind in het spelen van de juiste rol op het juiste moment, in iedere willekeurige situatie. En zo bleef het kleine angstige meisje in mij steeds verder achter. Totdat ik haar bijna uit het zicht was verloren…

Gelukkig heb ik haar weer opgevist uit het water en gaan we nu stapje voor stapje weer de verbinding aan. Dit proces vind ik soms pijnlijk, omdat ik in bepaalde situaties dus reageer als een eerste klasser! Ik word getriggerd door bizarre dingen, heb emotionele uitschieters op kleuterniveau en moet onder ogen zien dat ik vanuit die rol ook mijn leven totaal niet op de rit krijg. Wanneer ik in die kind-rol schiet, krijg ik niks voor elkaar, durf ik niks, kan ik niks…

Voorheen had ik mezelf hiervoor een schop onder mijn eigen reet gegeven. Dat hielp echter op den duur niet meer. De rek was eruit. Ik bedenk me nu: Ik zou mijn kinderen van 6 jaar oud ook niet met een briefje van 20 de deur uit schoppen om boodschappen te gaan doen! Want zo is het op dat moment; ik wordt echt even dat hulpeloze kind. Nu probeer ik dat even ruimte te geven en daarna als het ware mijn volwassen deel er weer bij te roepen en te vragen of ze het kindsdeel in mij wil begeleiden voor deze boodschappen.

Dit werkt voor mij, stapje voor stapje, super goed!

De Willemijn, die zichzelf vanuit overleving in verschillende delen had gesplitst, wordt zo langzaam weer één. Maar ‘Mind the gap’. Het blijft een aandachtspunt om deze twee delen samen te laten werken, want vanuit automatisme doen ze dat niet, omdat ze elkaar niet konden gebruiken vroeger.

Ook hoor ik dan zo’n Britse meneer op beleefde toon dit zinnetje uitspreken. ‘MIND THE GAP’. Het woord ‘mind’ vind ik ook zo mooi… het heeft niet iets van PAS OP! Of een moeten, of iets fout doen ofzo… in tegendeel; het voelt als een vriendelijke reminder. Met mildheid. Dat is wat het voor mij nodig heeft.

WEER LEREN VALLEN

Daarmee werd ik vanmorgen wakker. Dat heb ik soms. Word ik met een paar woorden wakker. meer niet. Ik ga meestal even kijken naar waar het over gaat. En ik denk het te hebben!
Het gaat erover, dat ik als kind zo vaak heb ervaren, dat er niemand achter mij stond om me op te vangen. letterlijk en figuurlijk; als back-up. Ik ben daardoor op jong leeftijd erg vaak op mijn bek gegaan, met dingen waar ik eigenlijk nog helemaal niet oud genoeg was om de verantwoordelijkheid voor te (kunnen/hoeven) dragen. Maar ik deed het, want ik moest wel. Als ik dan op mijn bek was gegaan, was er ook van huis uit geen sprake van ‘nazorg’ o.i.d. Ik kon het alleen uitzoeken en dat heb ik dus ook gedaan. En best goed ook nog eigenlijk  😉
Maar waarom haal ik deze ellende weer op?
Niet om nog eens even lekker een oude koe uit de sloot te halen, of na te trappen. Nee.
Omdat het mij inzichtelijk maakt dat ik eigenlijk op een bepaalde manier een soort valangst heb gecreeerd!
Aan de ene kant heb ik onwijs goed leren ‘vallen’ in mijn leven, dus ik kan het als geen ander. Aan de andere kant is in mijn onderbewuste, het ‘vallen’ altijd gekoppeld aan afwijzing, eenzaamheid, het niet waard zijn om geholpen te worden, ik hoor een ‘zie je nou wel, had je maar beter moeten uitkijken!’ van een niet supportende ouder, het grijpt direct aan op mijn zelfafwijzing. En dat ben ik gewend om in mijn uppie op te lossen. Dus op het moment dat ik nu val in het leven, is mijn reactie: ISOLATIE!
Ik sluit me van alles en iedereen af en ‘save my ass’.
De (oude) gevoelens die hierbij komen zijn negatief, omdat ik dat geleerd heb. Ik heb dus gefaald en sta totaal alleen.
Daardoor kijk ik wel beter uit om te vallen, want dat levert allemaal nare emoties op! Ik ben in feite bang om te vallen. Er zit een enorme lading op . en vallen is niet enkel letterlijk. het kan ook een opmerking zijn van iemand, waardoor we direct worden getriggerd in ons ‘kleine-zelf’, waardoor we onderuit gaan van binnen en dan zijn we in feite weer bij af: Alleen.

Voor mezelf vind ik het wel een mooie bewustwording en ik daag mezelf uit om gewoon weer te gaan oefenen met vallen. Vale en opstaan. that’s life. Eens kijken hoe ik dat doe met dat isoleren ook… want dat is natuurlijk wel van belang, anders zet ik het oude patroontje toch weer voort.

Wie herkent zich in dit stukje? Wie doet er mee met onderzoeken naar wat de ‘valangst’ precies voor jou inhoudt en hoe dit aan te gaan?

Lof

Willemijn

BARRABAS’ TIJDMACHINE
Tijd bestaat niet. Ruimte bestaat niet. Je hoort het ZE al zeggen. Dit wordt echter geen filosofisch of wetenschappelijk betoog over deze dimensies, wel wil ik er iets over kwijt , dat mij geholpen heeft in mijn proces:
Een familielid zei immers laatst:
‘Wat gebeurd is kan niemand meer veranderen, dus ik wil het niet meer over het verleden hebben. Ik wil alleen naar je luisteren als het over de toekomst gaat”
Wat mij betreft timmert ze daar niet enkel de deur naar het verleden dicht, maar sluit ze ook een hele hoop deuren in het NU en daarmee voor de TOEKOMST.
Want alhoewel je het verleden inderdaad niet ongedaan kan maken, kan je wel je perceptie veranderen. De bril waardoor je op je ervaringen en herinneringen terugkijkt kan je van kleur veranderen. Door over dingen te praten, inzicht te delen, uit te wisselen, contact te maken, excuses aan te bieden, te troosten, verhelderen, goed te maken, uit te vechten, van te leren, op te lossen… Hierdoor kan je oude negatieve emoties de kans geven van de ervaringen los te komen en weer met een frisse blik terug kijken op het gebeuren. De ervaringen blijven onveranderd, maar de beleving is totaal anders.
Aan de ene kant gaat dit over haar onvermogen vanuit eigen (kind) trauma. Aan de andere kant gaat het ook over een gehechtheid aan de ellendige tijd die onveranderbaar achter je ligt. Je blijft hierdoor namelijk eeuwig en altijd het slachtoffer. Je kan er immers niks aan doen!
En zelf heb ik ervaren dat daar een kans voor kentering ligt. Je KON er toen inderdaad niks aan doen, maar je KAN daar nu wel wat aan doen! Zolang je je bij je eigen beleving van toen neerlegt en het allemaal in je uppie stilletjes van binnen wilt laten gisten, gaat er niks veranderen en blijf je je leven lang slachtoffer. Blijf je in feite je leven lang kind. Behoeftig, getraumatiseerd en gekwetst kind. En als kind verlang je naar de troost en de steun van je ouder. En wanneer deze uitblijft, lijkt alles tevergeefs en draai je je maar weer om in je slachtofferpositie… tot in je graf…
Maar lief mens, waarom?
Wanneer je zelf met een andere bril naar het verleden leert kijken, verandert het ook!
Laat ‘HUN’ lekker door turen en ontkennen of verzwijgen en wegpoetsen of ziekmakend verbitteren, vanachter hun grijze bril, jij hoeft niet mee te doen!. Je bent inmiddels volwassen en niet meer afhankelijk van je ouders. Je hoeft niet meer, vanuit loyaliteit of schaamte of schuld, te doen hoe zij dachten dat het goed was. Hun wijze is ook maar een gedachte, een manier, onderhevig aan een tijdsgeest waarin zij opgroeiden.
Maar ook is het soms een excuus om geen verantwoordelijkheid te hoeven nemen, om je angsten niet aan te hoeven, om het leven niet te plukken, om volwassen te worden in de ware zin van het woord. Want dat hebben we immers nooit echt geleerd. Dat deden onze ouders voor het grootste deel waarschijnlijk zelf ook niet.
Waarom hebben we deze gedragingen overgenomen? Hoogst waarschijnlijk omdat we dachten dat dit normaal was… omdat dat de manier is waarop wij mensen kinderen leren; door middel van nabootsing en herhaling.
Echt, dit leven is van jou! Het is nu! Waar wacht je op? Op de bevestiging van de ander/ je ouder? Die gaat niet meer komen misschien, dus: FUCK IT, just go for it!
Gooi alle rotzooi schepje voor schepje van je schouders af en leer weer leven!
En ik bedoel hiermee niet, dat je (zoals je waarschijnlijk gewend bent) vanaf nu weer verder gaat met mooi weer spelen en net doen alsof er geen vuiltje aan de lucht was. Nee! Dit is een heel leer proces. Eigenlijk een zelf-her-opvoed proces.
Durf je eigen Shit te erkennen en onder ogen te komen en te voelen hoe dat was. Als kind was je slachtoffer van de situatie en dat mag je erkennen voor wat het was. ga je eigen destructieve gedachten patronen herkennen en begrijpen. Werk door de pijn heen, aanvaard dat het zeer deed, dat het verwarrend, onveilig of eng was, troost jezelf, verzorg je wonden, beleef je emoties, koester ze en laat ze stromen.Totdat je echt van binnenuit weer opklaart, niks meer hoeft mee te sjouwen van toen, maar het kan dragen als jouw ‘custom-made’ sieraad en jouw zelf verworven wijsheid en je weer beweeglijk en vrij voelt!
Terwijl ik het schrijf, voel ik gewoon de zin om met deze bril de toekomst tegemoet te treden. En ik denk dat je het met me eens bent dat dit een totaal andere beeld van de toekomst is, dan vanachter die stoffige grijze stiekeme vuile zure glazen. Ja toch!
Wat mij betreft zit de deur voor frisse lucht naar het verleden en goeie zin naar de toekomst hier & nu, in het heden. Wat je nu doet, beïnvloedt de rest… Besef je de enorme bewegingsvrijheid en mogelijkheden die daarmee gepaard gaan?
Amen tot that
Nice day!
LOF
Willemijntenvelden.com

IK DURF NIET DAT JIJ MIJ ZIET

Dillemma:
Aan de ene kant het verlangen dat je gezien wordt, vanuit een behoeftig gevoel van gemis als kind. ‘kijk mama, wat ik kan, kijk naar mij, zie mij!’ Een aai over je bol willen voelen en weten dat de ander het fijn vindt dat je er bent. je geborgen voelen en mogen vragen, mogen leunen, je gewicht mogen geven aan de ander.
En aan de andere kant de totale angst om gezien te worden in al je kleuren. Je verschrompeld voelen bij het idee alleen al! jezelf van tevoren alvast afwijzen, zodat de ander je hierin niet meer kan raken. jezelf verstoppen, isoleren. Enkel een paar kleuren laten zien waar je een soort van zeker genoeg van bent.

Deze constante tegenbeweging is zwaar vermoeiend en houdt je gevangen in een grijs gebied. Net niet te depressief en net niet echt vrolijk.

Angst op falen (afwijzing)
en angst op stralen als de zon (goedkeuring)

Zichtbaar worden, kleur bekennen, naar buiten komen en laten zien wie ik ben. Dit heeft een risico.
Zou dat risico ‘leven’ heten?

In de overleef-stand probeer je alle risico’s zo klein mogelijk te houden. Maar wat nou, als je ervoor kiest om van over-leven naar leven te gaan? Dat ‘leven’ houdt blijk baar risico’s in…

Ben je bereid om die aan te gaan?

Durf je je eigen angsten onder ogen te zien en uit te dagen?

Kan je het je voorstellen, dat je jezelf aan de hand neemt en de wijde wereld intrekt? Het gebeurt in ontelbare verhalen…
Een jongeling trekt de wijde wereld in, om te ervaren, om te leren, om tot wasdom te komen.

Ergens onderweg heb ik de overtuiging gecreeerd, dat ik groot respect voor mijn eigen angsten moet hebben. Wat levert dit eigenlijk op?

NOPPES

Ik kan er ook anders naar kijken:
Achter mijn angst ligt de mogelijkheid tot groei. Dus angst is een goeie raadgever!

En natuurlijk hoef je niet in één stap vol in je ‘trauma’s’te gaan staan harken. Relax! no hurries… Op reis ga je ook stapje voor stapje immers.

Ik Heb de pelgrimage naar Santiago de Compostela gemaakt en besefte mij. Je begint met je eigen straat uit te fietsen, dan de stad, dan het land en drie landen verder, begint de bestemming pas in zicht te komen…

Op reis gaan met je eigen angst.
Best uitdagend toch?

Voor mij staat dit jaar voor kleur bekennen.
En ik ga stoeien met alle angst die daarbij komt kijken.

Ik zie het voor me als kermis attractie!

Waarom ga je daar eigenlijk in? Als het niet spannend zou zijn, zou het toch ook rete- saai en onuitdagend zijn?

De angst geeft ook de sjeu, de overwinning, het gevoel van leven en groei.

Vanuit het ego (gericht op overleven) begrijp ik dat angst een zeer serieuze aangelegenheid is. Maar je kan daar natuurlijk ook heel anders naar kijken. Ik kan ook zeggen; ‘Goh, alles waarop ik angst voel, ga ik eens even lekker bekijken en uitpakken, want daar zit vast wel een mooi stukje mogelijkheid tot groei in verpakt.’

Velen van ons zijn zo gewend om onze angst met fluwelen handschoentjes aan te pakken en te omzeilen.

Waar ben je nou in wezen bang voor?
Wat blijft er over van je reeele angs, wanneer je deze tot op het bot afpelt voor jezelf?

Bij mij gaat het over afwijzing.
Maar wie wijst wie af?
Waarom laat ik me afwijzen?
Om veilig ‘klein’ te kunnen blijven?
Wil ik dat?
Kies ik daarvoor?

ik ben bang van niet…
😉

LOF

willemijntenvelden.com