6 ZWERVERSMENTALITEIT

bruine-bonen

ZWERVERS-MENTALITEIT

Wanneer je als kind bent opgegroeid ten tijden van ‘schaarste’, bepaalt dit soms (op onbewust niveau) nog steeds je huidige bestaan. Er zijn verschillende soorten van schaarste. Ik heb het hier met name over aandacht, voor- en nazorg, affectie en warmte.

Wanneer er binnen het gezin te weinig aandacht voor het opgroeiende kind was en de ‘verzorging’ meestal te wensen over liet, had het kind hier gewoon maar genoegen mee te nemen. En dat deed het ook. Dat was de gekende standaard. Het kind werd doorgaans aan z’n lot overgelaten en leerde het zelf maar zien te fixen.

Aan de ene kant word een kind daar erg creatief van. Het leert zijn eigen boontjes doppen, redderen, zelfstandig zijn, knokken, zorgen, lef tonen, overleven, husselen, mooi weer spelen en goedpraten. Op zich allemaal bruikbare kwaliteiten in the pocket 🙂

Aan de andere kant, groeit het kind op, met een zeer lage standaard. Met name laag in wat het zelf waard is voor z’n gevoel. Het gaat niet zozeer om geld waarde, als wel om aandacht en zorg die er (niet) in het kind gestoken werd. Zeer weinig in feite! Ik denk dat dit bij veel disfunctionele gezinnen voorkomt. er wordt niet echt liefdevol of met aandacht, ruimte en begrip voor je gezorgd en je doet het er mee. Je weet aanvankelijk ook niet anders…         (tot je normbesef krijgt, maar daar schrijf ik over in ‘De creatie van mijn lijden’)

Zo groeide ik op bij een verslaafde en getraumatiseerde moeder.(ook zij kwam uit een disfunctioneel gezin en verkeerde zelf doorgaans in gedrogeerde ‘survival-modus)

Wat ik nu erken is, dat ik eigenlijk met heel veel ‘rotzooi’ genoegen heb genomen in mijn leven.Vaak voelde ik mij een soort derde-rangs burger. Ik was als het ware al blij als ik in ieder geval maar een ietsie-pietsie aandacht, tijd, geld, of waardering kreeg, voor de dingen die ik deed, ook al was dit ver beneden peil. Ik had steeds het gevoel net nog niet hard genoeg te werken of snel genoeg te rennen om mezelf waar te maken. Geld vragen voor werken vond ik lastig. Ik solliciteerde vooral onder mijn niveau en schaalde mezelf vervolgens veel te laag in. Of ik dacht maar genoegen te moeten nemen met mensen die verre van respectvol met me omgingen. Toestaan van affectieve aandacht leverde schaamte of schuld op. Geen eerstehands spullen kopen, niet op een dure vakantie gaan…

Als ik er op in zoem, zit overal de gedachte achter dat ik maar blij moet zijn met wat zich in eerste instantie aandient, ook al is dat van belabberde kwaliteit. Het mag niet te veel kosten en zal een ander vooral niet tot last mogen zijn. Ik ben niet gewend om mezelf een hoge standaard te gunnen, simpelweg omdat ik dit niet van huize uit meegekregen heb.

Hierdoor bleef ik eigenlijk steeds op een soort innerlijke ‘zwervers-modus’ hangen en kreeg ik mijn zaakjes niet goed voor elkaar. Mijn onbewuste overtuiging ging over het voortdurend te moeten en horen lijden aan ‘schaarste’. En dat was wat ik dus voortdurend (onbewust) bleef creëren!
Wanneer ik stotterend of overcompenserend mijn eisen voor commitment en  kwaliteit aan de ander stelde, voelde ik me al snel arrogant of een zeurpiet, want dat is wat ik vroeger geleerd had. (en mijn moeder van haar ouders, en die weer van hun ouders etc.)
Ik had geleerd te overleven als zwerver en dat was ergens dus ook wel weer veilig en vertrouwd.

Stel nou dat er overvoed zou zijn? dan was ik daarmee ook mijn ‘veilige’ zwervers-modus kwijt!

(Dan werd het pas echt eng, want dan zou ik mijzelf een nieuwe en een eigen, op mijzelf passende waarde kunnen gaan toekennen… hellup, paniek in de tent, hahaha!)

Na een lange weg van gestruggle, begon ik te zien en te begrijpen, dat deze overgenomen mindsets mij alles behalve hogerop zouden gaan helpen, maar half onbewust werd deze grammofoonplaat toch continue afgedraaid:
‘Je moet er maar genoegen mee nemen, meer krijg je niet, zeur niet zo, je bent het niet waard, ik heb nu ff geen tijd voor je, het is niet anders, je bent een blok aan mijn been, meer is er niet, ik heb geen zin in je, ik heb het zwaar, verwend kind, het komt door jou, laat me met rust, stel je niet zo aan!’…

allemaal stemmetjes in mijn eigen hoofd die mezelf klein hielden.

 

Herkennen jullie dit soort stemmetjes die je klein houden en er steeds voor zorgen dat je jezelf niet de waarde toekent die je eigenlijk weet dat je hebt?

 

Laten we een ander grammofoonplaatje opzetten…

 

MUSICA MAISTRO!!

 

Lof

willemijntenvelden.com

5 DE CREATIE VAN MIJN LIJDEN

moraalridder
DE CREATIE VAN MIJN LIJDEN
Ik snijd een teer punt aan. En dat besef ik mij. Omdat het een taboe is. Omdat het zich liever niet laat roeren. Omdat er niet vrijuit aan gesleuteld ‘dient’ te worden. Vooral niet wanneer het buiten de heersende norm valt. Gevaarlijk dus.
En dat is tevens de hoofdoorzaak van al mijn geheimen, van mijn jarenlange verzwijgen, mijn tevergeefse ‘mooi-weer-spelen’ en stille lijden.
Ik ben een hippie-kind. Geboren in de begin jaren zeventig, waarin alles moest kunnen en iedereen maar wat raak experimenteerde. Ik was nog geen 8 jaar oud, toen een familielid besloot mij seksueel in te wijden. Haarfijn liet ze mij zien hoe ik mezelf vaginaal moest bevredigen en ook leerde ze mij hoe ik dat bij haar kon doen.
Puur vanuit mijn eigen perspectief was er eigenlijk niet echt iets vreselijks aan de hand. Dit was gewoon wat het was in feite. Ik kan me zelfs ook nog herinneren dat ik er vrijuit met andere kinderen over had gesproken!
Pas later kregen dit soort herinneringen langzaam maar zeker een geheime sluier. Ik begon mij te meten aan hoe andere mensen dit soort dingen deden, wat zij er van vonden, hoe ze over zaken dachten, wat volgens hen normaal was en wat vooral niet. Wat ze veroordeelden vanuit de alom heersende overtuigingen die ze van elkaar overnamen. Ik werd mij bewust van de norm en dat heeft een hoop aanvankelijk niet-beladen ervaringen, met terugwerkende kracht een zeer zware lading meegegeven!
Ook dit was olie op het vuur voor mijn gevoel van schaamte, mijn geheimen, het opbouwen van een dubbelleven, mijn leugens, mijn fantasieen, mijn vluchtgedrag, mijn rot gevoel, mijn schuldbesef, mijn slechte geweten, mijn spijt, mijn wantrouwen, mijn angst, mijn strijd, kortom; mijn LIJDEN.
Zowel de ervaringen die na dit moment van ‘normbesef’ ontstonden, als wel herinneringen aan eerder beleefde ervaringen werden vanaf dat moment en met terugwerkende kracht langs een andere en verborgen maat gemeten…
En ik heb het hier niet over herinneringen die mijn gevoel van veiligheid bedreigden, of mij fysiek pijn of gevaar brachten. Die spelen echt in op een ander level naar mijn idee…
Persoonlijk loop ik alles behalve te koop met dit ‘inwijdingsritueel’, omdat ik het jaren lang heb weggestopt vanuit schaamte. Op dit moment vind ik het nog steeds lastig om aan het licht te brengen, vanuit angst op veroordeling van alle kanten en partijen.
Deze gedachten zetten mij vooral volkomen vast en gevangen in een voorgekauwde perceptie van mijn eigen ervaring!
Als volwassene zelf, veroordeel ik dit familielid op wat ze deed. Ik schat ook in dat ze onder invloed was en het op de een of andere manier deels ook voor eigen genot deed. Ze heeft mij met iets opgezadeld, wat ik op dat moment nog niet zelf kon overzien. Ik heb daar een ethische bezwaren tegen. Maar waarom eigenlijk?
Stel nou dat die ethiek er niet was geweest?
Dan hadden wij het als volwassene niet veroordeeld en daarmee de kinderen ook geen gevoel van schaamte bezorgd. Ik zeg dit niet omdat ik vind dat alle fatsoen en respect vanaf nu over boord moet, maar als ik er vanuit dit perspectief naar kijk, vind ik het wel boeiend om over na te denken. En ik begrijp het ook wanneer dit weerstand oproept. Dat doet het bij mij ook.
Wanneer je er vanuit gaat dat ons besef van normen en waarden de geboorte van schaamte inluidt en daarmee ons lijden activeert…
Daarvan uitgaande, lijkt het mij interessant om eens naar die ‘normen’ en ‘waarden’ te kijken. Wie bepaalt deze eigenlijk? Is dat een collectief onbewust overgedragen afspraak in gedrag? In hoeverre wordt deze bewust en onbewust gevormd door de heersende politiek en handel? Ben ik het er eigenlijk wel mee eens? Wat vind ik zelf eigenlijk van belang? Durf ik buiten de lijntjes te kleuren, of wordt dan mijn kop eraf gehakt? We blijven immers kuddedieren, of niet…?
Ok, het is misschien een wat extreem voorbeeld, maar voor mij heeft het veel voor mezelf duidelijk gemaakt. In feite zijn we de godganse dag onderhevig aan die zogenaamde ‘kleurplaat’.
“Niet buiten de lijntjes hoor!”
De kleding die je draagt, het huis dat je (niet) koopt, de carriere die je opbouwt, de kinderen die je krijgt, de studie die je afmaakt, het pand dat je kraakt, de school die je kiest, het vlees dat je eet, de schuine schaats die je reed, de muziek die je beluistert, de man die je liefhebt, de hakken die je draagt, de verhalen die je vertelt, de abortus die je pleegt, het nieuws dat je kijkt, de partij waarop je (niet) stemt, het instrument dat je (niet) bespeelt, de gedichten die je schrijft, het goede voorbeeld dat je geeft, het soort drugs dat je neemt, de grappen die je maakt, de god die je (niet) aanbidt, de blauwtjes die je liep, de emoties die je (niet) uit, het lied dat je uit volle borst meezingt op de fiets, je lievelingsgerecht, de schnitt van je schaamhaar, de boeken die je leest, je vakantiebestemming, je vijandenkring, het aantal watt van je gloeilamp, je merk tandpasta, je natte droom, de moord die je pleegt, je verwachtingen, je verlanglijstjes, your worst nightmare, je prins op het witte paard…
Just think about it for a moment.
Ga er eens voor zitten en probeer van alle hierboven genoemde dingen eens te achterhalen, waarop jij jouw keuze van smaak/mening/oordeel/overtuiging/geloof gebaseerd hebt. Gewoon voor de gein. Van wie heb jij dit over genomen, wie heeft het bepaald, voorgeleefd, ingefluisterd of afgedwongen. Door wie liet jij het voorschrijven, sturen, voorkauwen of opleggen? En laat jij je hierbij in de luren leggen door precies het tegenovergestelde dat je kiest? Dat is immers niets meer (of minder) dan een tegenreactie gebaseerd op exact hetzelfde, slechts een compensatie binnen de dualiteit!
Zijn er ook dingen bij die uit een ander vaatje lijken te komen? Waar gaat dat dan over?
Naar mijn idee zijn het de onbewust overgenomen normen, die ons het strakste inbinden in wat wij als lijden beleven. Ze zorgen ervoor, dat het gevoel ontstaat dat het buiten de lijntjes niet goed is. Slecht en verwerpelijk. Pas op, want u dreigt te worden verbannen uit de gemeenschap.
Het is vooral niet OK.
Dus we leren er alles aan te doen om vooral maar binnen die lijntjes te blijven. Ook al druist dit totaal tegen onze natuur in!
Dit begint al bij hoe velen van ons onze kinderen (onbewust) behandelen en opvoeden. We leren ze in de maat lopen, aanpassen, indimmen, napraten, opvolgen, afmeten en inkakken.
Een toepasselijk gebeuren:
Gisteren bracht ik mijn dochters naar bed. Bij het welterusten kussen, vroeg één van mijn dochters of ik even met haar wilde tongzoenen. Ik zei dat ik dat niet wilde. Ze vroeg me waarom. (op dat soort momenten probeer ik razendsnel te denken, en zodoende een zo goed mogelijk antwoord te geven) Ik zei dat ze dat mocht bewaren voor iemand waar ze verliefd of was. Waarop ze direct lachend zei, dat ze toch verliefd op mij was, haar eigen mama! (und jetzt?, hahaha) Ik zei dat dat niet echt iets is, wat ouders en kinderen met elkaar doen, maar dat ze dat later met een jongen van haar eigen leeftijd zou kunnen proberen (hmmm, daar ging ik al… het kon net zo goed een meisje zijn natuurlijk en wie was ik om de leeftijd voor haar zo in te kaderen, of dat ze hier persé verliefd voor moest zijn?) Vervolgens zei ze met een verongelijkte blik; ‘Maar mama, dat is toch ráár, ik heb in jouw buik gezeten, bij jouw plassertje, ik heb uit jouw borsten gedronken en in jouw water gezwommen, maar dan wil je niet met mij tongzoenen!’
Het voelde hierdoor alsof ik haar regelrecht afwees! Ik heb haar in mijn armen genomen en verteld hoeveel ik van haar hou en dat ze inderdaad helemaal uit mij komt en dat ik haar tong niet vies vind, maar dat ik niet met haar ging tongzoenen.
Dat laatste stond als een paal boven water. En nog steeds. Maar het heeft me wel aan het denken gezet. Als ik zo helder mogelijk probeer te kijken naar de reden dat ik het niet heb gedaan en ook niet zal doen, gaat dit over schaamte. Ik wil haar de schaamte besparen, die ik zelf heb ervaren toen ik mij begon te beseffen wat de heersende norm was. Hierdoor kan een geheel onschuldig voelen van elkaars tong ineens bij wijze van spreken een traumatische inslag krijgen, doordat het als taboe verzwegen en afgekeurd dient te worden…
Best raar eigenlijk, als je er zo naar kijkt, wat wij in deze doen met onze perceptie van de waarheid en onze beleving van onze eigen ervaringen…
In hoeverre laten wij dan onze beperkte overtuigingen en oordelen, klakkeloos overgenomen van generatie op generatie, roet in het eten gooien van ons eigen geluk, van onze eigen zorgeloos vrije beweging door het leven!?
Hoe zou het zijn wanneer die lijntjes van de voorgedrukte kleurplaat niet meer onbewust zo’n invloed op jouw keuzes zouden hebben?
Food for thought…
LOF
Willemijntenvelden.com
P.S.
Stel, ik maak één correctie in mijn schrijven. Namelijk, dat genoemd familielid geen vrouw, maar een man was. Verandert dit iets aan jouw perceptie?

4 Ik durf niet dat jij mij ziet

ik-durf-niet-dat-jij-mij-ziet

Dillemma:
Aan de ene kant het verlangen dat je gezien wordt, vanuit een behoeftig gevoel van gemis als kind. ‘kijk mama, wat ik kan, kijk naar mij, zie mij!’ Een aai over je bol willen voelen en weten dat de ander het fijn vindt dat je er bent. je geborgen voelen en mogen vragen, mogen leunen, je gewicht mogen geven aan de ander.
En aan de andere kant de totale angst om gezien te worden in al je kleuren. Je verschrompeld voelen bij het idee alleen al! jezelf van tevoren alvast afwijzen, zodat de ander je hierin niet meer kan raken. jezelf verstoppen, isoleren. Enkel een paar kleuren laten zien waar je een soort van zeker genoeg van bent.

Deze constante tegenbeweging is zwaar vermoeiend en houdt je gevangen in een grijs gebied. Net niet te depressief en net niet echt vrolijk.

Angst op falen (afwijzing)
en angst op stralen als de zon (goedkeuring)

Zichtbaar worden, kleur bekennen, naar buiten komen en laten zien wie ik ben. Dit heeft een risico.
Zou dat risico ‘leven’ heten?

In de overleef-stand probeer je alle risico’s zo klein mogelijk te houden. Maar wat nou, als je ervoor kiest om van over-leven naar leven te gaan? Dat ‘leven’ houdt blijk baar risico’s in…

Ben je bereid om die aan te gaan?

Durf je je eigen angsten onder ogen te zien en uit te dagen?

Kan je het je voorstellen, dat je jezelf aan de hand neemt en de wijde wereld intrekt? Het gebeurt in ontelbare verhalen…
Een jongeling trekt de wijde wereld in, om te ervaren, om te leren, om tot wasdom te komen.

Ergens onderweg heb ik de overtuiging gecreeerd, dat ik groot respect voor mijn eigen angsten moet hebben. Wat levert dit eigenlijk op?

NOPPES

Ik kan er ook anders naar kijken:
Achter mijn angst ligt de mogelijkheid tot groei. Dus angst is een goeie raadgever!

En natuurlijk hoef je niet in één stap vol in je ‘trauma’s’te gaan staan harken. Relax! no hurries… Op reis ga je ook stapje voor stapje immers.

Ik Heb de pelgrimage naar Santiago de Compostela gemaakt en besefte mij. Je begint met je eigen straat uit te fietsen, dan de stad, dan het land en drie landen verder, begint de bestemming pas in zicht te komen…

Op reis gaan met je eigen angst.
Best uitdagend toch?

Voor mij staat dit jaar voor kleur bekennen.
En ik ga stoeien met alle angst die daarbij komt kijken.

Ik zie het voor me als kermis attractie!

Waarom ga je daar eigenlijk in? Als het niet spannend zou zijn, zou het toch ook rete- saai en onuitdagend zijn?

De angst geeft ook de sjeu, de overwinning, het gevoel van leven en groei.

Vanuit het ego (gericht op overleven) begrijp ik dat angst een zeer serieuze aangelegenheid is. Maar je kan daar natuurlijk ook heel anders naar kijken. Ik kan ook zeggen; ‘Goh, alles waarop ik angst voel, ga ik eens even lekker bekijken en uitpakken, want daar zit vast wel een mooi stukje mogelijkheid tot groei in verpakt.’

Velen van ons zijn zo gewend om onze angst met fluwelen handschoentjes aan te pakken en te omzeilen.

Waar ben je nou in wezen bang voor?
Wat blijft er over van je reeele angs, wanneer je deze tot op het bot afpelt voor jezelf?

Bij mij gaat het over afwijzing.
Maar wie wijst wie af?
Waarom laat ik me afwijzen?
Om veilig ‘klein’ te kunnen blijven?
Wil ik dat?
Kies ik daarvoor?

ik ben bang van niet…
😉

LOF

willemijntenvelden.com

3 Mind the gap

mind-the-gap

Wanneer je in Londen met de metro gaat, lees en hoor je regelmatig ‘Mind the gap’. Hiermee wordt bedoeld, dat je moet oppassen dat je niet tussen de wagon en het perron valt bij in- en/of uitstappen. Deze uitspraak heeft mij geholpen in mijn proces, en ik zeg deze nog steeds tegen mezelf als soort van Mantra.

Wanneer wij als kind al op jonge leeftijd te veel verantwoordelijkheid hebben moeten leren dragen, ontstaat er een kloof. Tussen enerzijds jouw gezonde behoeftes, die bij jouw leeftijd horen en aan de andere kan de zogenaamde ‘straatwijsheid’ die je jezelf eigen hebt gemaakt ter overleving. Om het ven in contrast naast elkaar te zetten: Als kind van 6 heb je behoefte aan zorg, veiligheid, begeleiding, ondersteuning en lichamelijke nabijheid van je ouders, maar in plaats daarvan moest je de dingen in je uppie rooien, voor jezelf zorgen en alleen naar bed. (maar wel mooi weer spelen naar de buitenwereld)

Wat ik heb gemerkt is, dat ik hierdoor al heel vroeg super zelfstandig en super ‘wijs’ was. Vergeleken met mijn klasgenootjes liep ik op iedereen voor wat dat betreft. Hierdoor werd ik ook een soort spil van de klas. Als er problemen waren kwamen ze naar mij. Moest er iets opgelost worden kwamen ze naar mij. Was ergens lef voor nodig, kwamen ze naar mij. Was er ruzie, sprong ik er tussenin. Ik werd een soort combinatie tussen moedertje en vechtersbaasje van de klas. Achteraf hoorde ik dat veel kinderen tegen mij opkeken en mij bewonderde.

En dat patroon heeft mij later in het leven de das bijna om gedaan. In de klas, op het werk, tijdens de studie… Ik was overal de sterke, stoere, lieve, grappige, gangmakende, betrouwbare, dappere, strijdende, loyale spil. En zo werd ik dus ook behandeld. Ik kon wel wat extra studielast dragen, schepje meer verantwoordelijkheid aan, ik kon wel een stootje hebben, want ik was immers zo optimistisch en stevig…

NOT

Van binnen voelde ik mij miserabel, depressief, angstig, nutteloos, vies, stinkend, woest, negatief, laf, klein, zielig, verdrietig en belachelijk.

Van jongs af aan was ik gewend de rol van de volwassene te pakken, de leider, de zorger, de voortrekker, de aanjager, de opvanger, de aanstuurder etc., maar in feite was ik gewoon nog een klein verdrietig, boos, bang en behoeftig kind. Smachtend naar aandacht, steun en een knuffel.

In mijn leven is de kloof tussen deze twee delen in mezelf steeds groter geworden. Naarmate ik ouder werd en meer levenservaring opbouwde op mijn volwassen deel, kwam dit kleine meisje in mij steeds minder mee. Het voelt totaal schyzofreen, om een leidinggevende functie te vervullen, terwijl je eigenlijk panisch bent voor inter-menselijk contact op het niveau van een meisje van 6! En ja, Daarom ben ik waarschijnlijk de theaterschool gaan doen. Dit heeft mij perfect verder getraind in het spelen van de juiste rol op het juiste moment, in iedere willekeurige situatie. En zo bleef het kleine angstige meisje in mij steeds verder achter. Totdat ik haar bijna uit het zicht was verloren…

Gelukkig heb ik haar weer opgevist uit het water en gaan we nu stapje voor stapje weer de verbinding aan. Dit proces vind ik soms pijnlijk, omdat ik in bepaalde situaties dus reageer als een eerste klasser! Ik word getriggerd door bizarre dingen, heb emotionele uitschieters op kleuterniveau en moet onder ogen zien dat ik vanuit die rol ook mijn leven totaal niet op de rit krijg. Wanneer ik in die kind-rol schiet, krijg ik niks voor elkaar, durf ik niks, kan ik niks…

Voorheen had ik mezelf hiervoor een schop onder mijn eigen reet gegeven. Dat hielp echter op den duur niet meer. De rek was eruit. Ik bedenk me nu: Ik zou mijn kinderen van 6 jaar oud ook niet met een briefje van 20 de deur uit schoppen om boodschappen te gaan doen! Want zo is het op dat moment; ik wordt echt even dat hulpeloze kind. Nu probeer ik dat even ruimte te geven en daarna als het ware mijn volwassen deel er weer bij te roepen en te vragen of ze het kindsdeel in mij wil begeleiden voor deze boodschappen.

Dit werkt voor mij, stapje voor stapje, super goed!

De Willemijn, die zichzelf vanuit overleving in verschillende delen had gesplitst, wordt zo langzaam weer één. Maar ‘Mind the gap’. Het blijft een aandachtspunt om deze twee delen samen te laten werken, want vanuit automatisme doen ze dat niet, omdat ze elkaar niet konden gebruiken vroeger.

Ook hoor ik dan zo’n Britse meneer op beleefde toon dit zinnetje uitspreken. ‘MIND THE GAP’. Het woord ‘mind’ vind ik ook zo mooi… het heeft niet iets van PAS OP! Of een moeten, of iets fout doen ofzo… in tegendeel; het voelt als een vriendelijke reminder. Met mildheid. Dat is wat het voor mij nodig heeft.

2 Barrabas’tijdmachine

barrabas
Tijd bestaat niet. Ruimte bestaat niet. Je hoort het ZE al zeggen. Dit wordt echter geen filosofisch of wetenschappelijk relaas over deze dimensies, wel wil ik er iets over kwijt , dat mij geholpen heeft in mijn proces:
Een familielid zei immers laatst:
‘Wat gebeurd is kan niemand meer veranderen, dus ik wil het niet meer over het verleden hebben. Ik wil alleen naar je luisteren als het over de toekomst gaat”
Wat mij betreft timmert ze daar niet enkel de deur naar het verleden dicht, maar sluit ze ook een hele hoop deuren in het NU en daarmee voor de TOEKOMST.
Want alhoewel je het verleden inderdaad niet ongedaan kan maken, kan je wel je perceptie veranderen. De bril waardoor je op je ervaringen en herinneringen terugkijkt kan je van kleur veranderen. Door over dingen te praten, inzicht te delen, uit te wisselen, contact te maken, excuses aan te bieden, te troosten, verhelderen, goed te maken, uit te vechten, van te leren, op te lossen… Hierdoor kan je oude negatieve emoties de kans geven van de ervaringen los te komen en weer met een frisse blik terug kijken op het gebeuren. De ervaringen blijven onveranderd, maar de beleving is totaal anders.
Aan de ene kant gaat dit over haar onvermogen vanuit eigen (kind) trauma. Aan de andere kant gaat het ook over een gehechtheid aan de ellendige tijd die onveranderbaar achter je ligt. Je blijft hierdoor namelijk eeuwig en altijd het slachtoffer. Je kan er immers niks aan doen!
En zelf heb ik ervaren dat daar een kans voor kentering ligt. Je KON er toen inderdaad niks aan doen, maar je KAN daar nu wel wat aan doen! Zolang je je bij je eigen beleving van toen neerlegt en het allemaal in je uppie stilletjes van binnen wilt laten gisten, gaat er niks veranderen en blijf je je leven lang slachtoffer. Blijf je in feite je leven lang kind. Behoeftig, getraumatiseerd en gekwetst kind. En als kind verlang je naar de troost en de steun van je ouder. En wanneer deze uitblijft, lijkt alles tevergeefs en draai je je maar weer om in je slachtofferpositie… tot in je graf…
Maar lief mens, waarom?
Wanneer je zelf met een andere bril naar het verleden leert kijken, verandert het ook!
Laat ‘HUN’ lekker door turen en ontkennen of verzwijgen en wegpoetsen of ziekmakend verbitteren, vanachter hun grijze bril, jij hoeft niet mee te doen!. Je bent inmiddels volwassen en niet meer afhankelijk van je ouders. Je hoeft niet meer, vanuit loyaliteit of schaamte of schuld, te doen hoe zij dachten dat het goed was. Hun wijze is ook maar een gedachte, een manier, onderhevig aan een tijdsgeest waarin zij opgroeiden.
Maar ook is het soms een excuus om geen verantwoordelijkheid te hoeven nemen, om je angsten niet aan te hoeven, om het leven niet te plukken, om volwassen te worden in de ware zin van het woord. Want dat hebben we immers nooit echt geleerd. Dat deden onze ouders voor het grootste deel waarschijnlijk zelf ook niet.
Waarom hebben we deze gedragingen overgenomen? Hoogst waarschijnlijk omdat we dachten dat dit normaal was… omdat dat de manier is waarop wij mensen kinderen leren; door middel van nabootsing en herhaling.
Echt, dit leven is van jou! Het is nu! Waar wacht je op? Op de bevestiging van de ander/ je ouder? Die gaat niet meer komen misschien, dus: FUCK IT, just go for it!
Gooi alle rotzooi schepje voor schepje van je schouders af en leer weer leven!
En ik bedoel hiermee niet, dat je (zoals je waarschijnlijk gewend bent) vanaf nu weer verder gaat met mooi weer spelen en net doen alsof er geen vuiltje aan de lucht was. Nee! Dit is een heel leer proces. Eigenlijk een zelf-her-opvoed proces.
Durf je eigen Shit te erkennen en onder ogen te komen en te voelen hoe dat was. Als kind was je slachtoffer van de situatie en dat mag je erkennen voor wat het was. ga je eigen destructieve gedachten patronen herkennen en begrijpen. Werk door de pijn heen, aanvaard dat het zeer deed, dat het verwarrend, onveilig of eng was, troost jezelf, verzorg je wonden, beleef je emoties, koester ze en laat ze stromen.Totdat je echt van binnenuit weer opklaart, niks meer hoeft mee te sjouwen van toen, maar het kan dragen als jouw ‘custom-made’ sieraad en jouw zelf verworven wijsheid en je weer beweeglijk en vrij voelt!
Terwijl ik het schrijf, voel ik gewoon de zin om met deze bril de toekomst tegemoet te treden. En ik denk dat je het met me eens bent dat dit een totaal andere beeld van de toekomst is, dan vanachter die stoffige grijze stiekeme vuile zure glazen. Ja toch!
Wat mij betreft zit de deur voor frisse lucht naar het verleden en goeie zin naar de toekomst hier & nu, in het heden. Wat je nu doet, beïnvloedt de rest… Besef je de enorme bewegingsvrijheid en mogelijkheden die daarmee gepaard gaan?
Amen tot that
Nice day!
LOF
Willemijntenvelden.com

1 WEER LEREN VALLEN

valangst

Daarmee werd ik vanmorgen wakker. Dat heb ik soms. Word ik met een paar woorden wakker. meer niet. Ik ga meestal even kijken naar waar het over gaat. En ik denk het te hebben!
Het gaat erover, dat ik als kind zo vaak heb ervaren, dat er niemand achter mij stond om me op te vangen. letterlijk en figuurlijk; als back-up. Ik ben daardoor op jong leeftijd erg vaak op mijn bek gegaan, met dingen waar ik eigenlijk nog helemaal niet oud genoeg was om de verantwoordelijkheid voor te (kunnen/hoeven) dragen. Maar ik deed het, want ik moest wel. Als ik dan op mijn bek was gegaan, was er ook van huis uit geen sprake van ‘nazorg’ o.i.d. Ik kon het alleen uitzoeken en dat heb ik dus ook gedaan. En best goed ook nog eigenlijk  😉
Maar waarom haal ik deze ellende weer op?
Niet om nog eens even lekker een oude koe uit de sloot te halen, of na te trappen. Nee.
Omdat het mij inzichtelijk maakt dat ik eigenlijk op een bepaalde manier een soort valangst heb gecreeerd!
Aan de ene kant heb ik onwijs goed leren ‘vallen’ in mijn leven, dus ik kan het als geen ander. Aan de andere kant is in mijn onderbewuste, het ‘vallen’ altijd gekoppeld aan afwijzing, eenzaamheid, het niet waard zijn om geholpen te worden, ik hoor een ‘zie je nou wel, had je maar beter moeten uitkijken!’ van een niet supportende ouder, het grijpt direct aan op mijn zelfafwijzing. En dat ben ik gewend om in mijn uppie op te lossen. Dus op het moment dat ik nu val in het leven, is mijn reactie: ISOLATIE!
Ik sluit me van alles en iedereen af en ‘save my ass’.
De (oude) gevoelens die hierbij komen zijn negatief, omdat ik dat geleerd heb. Ik heb dus gefaald en sta totaal alleen.
Daardoor kijk ik wel beter uit om te vallen, want dat levert allemaal nare emoties op! Ik ben in feite bang om te vallen. Er zit een enorme lading op . en vallen is niet enkel letterlijk. het kan ook een opmerking zijn van iemand, waardoor we direct worden getriggerd in ons ‘kleine-zelf’, waardoor we onderuit gaan van binnen en dan zijn we in feite weer bij af: Alleen.

Voor mezelf vind ik het wel een mooie bewustwording en ik daag mezelf uit om gewoon weer te gaan oefenen met vallen. Vale en opstaan. that’s life. Eens kijken hoe ik dat doe met dat isoleren ook… want dat is natuurlijk wel van belang, anders zet ik het oude patroontje toch weer voort.

Wie herkent zich in dit stukje? Wie doet er mee met onderzoeken naar wat de ‘valangst’ precies voor jou inhoudt en hoe dit aan te gaan?

Lof
❤

Willemijn