61 MOEDERMANNEN

hulk

Daar heb ik er een aantal van ontmoet. Ik vermoed dat mijn moeder een zeer aantrekkelijke jonge vrouw was, want ze kwamen in regelmatige vlagen. Meestal waren ze veel te druk met haar in de weer, maar soms ook konden ze zich plotseling tot mij richten. Er werden dan grapjes gemaakt die ik niet begreep, ik werd zomaar opgetild en ergens neergezet, of veel te lang gekieteld. Soms vuurden ze vragen op mij af, die ik dan moest beantwoorden. Blijkbaar begrepen alleen zij wat de lol er van was. Ik voelde mij hier altijd zeer ongemakkelijk bij en hoopte dat ze snel weer met elkaar bezig zouden gaan. Als ze dan ook nog eens bij ons thuiskwamen, vond ik ze helemaal vervelend.

Er moest dan meestal ook via mij worden bewezen wat deze meneren wel niet allemaal in hun mars hadden. Of ze gingen laten zien hoe geweldig leuk ze met kinderen konden spelen, of ze zouden hun pedagogische onderlegdheid wel eventjes via mij aan haar tonen. Gingen ze ineens volkomen ongepast de blije creatieve eikel uithangen ofzo, of de invoelende, geduldige en liefdevolle stiefvader in spé spelen, of soms zelfs aantonen dat de strenge hand dé manier tot vruchtbaar opvoeden was. Of we gingen zomaar iets leuks doen, out of the blue… Dat voelde voor mij als ‘vader-en-moedertje’ spelen. Nou ja, dat speelden zij dan. Mocht ik ongevraagd de figurantenrol als kind vervullen… Zat ik zomaar weer ineens een halve dag bij een wildvreemde man op zijn nek, of moest er zo nodig met mij samen ‘gezellig’ ontbijt op bed gemaakt worden voor haar… Werden we weer door een of andere vreemde kerel met gierende banden opgehaald of thuis gebracht…

Elke man bedacht wel weer een eigen tactiek, om zich via mij aan haar te bewijzen als voorbeeldig en geschikt partner. Ik voelde mij meestal gewoon in de maling genomen.

Na nummer zoveel begon ik er wel genoeg van te krijgen. En wanneer ik mijn gewillige medewerking niet meer gratis en voor niets verleende, kon ik een sneer van ze verwachten.

Doorzichtig nep gedrag. Laat me toch met rust eikels!

Ik passeerde er niet al te lang geleden nog eentje. Deze probeerde om 3 uur ’s nachts, met zijn inmiddels zwaar verlopen kop, wild te plassen in de gracht, terwijl hij zwalkend, luidkeels en onverstoorbaar stond te raaskallen. Ik heb hem nog nét geen duwtje gegeven…

Denk ook dat mede daardoor nagenoeg geen enkele man het haalt bij mij, in mijn huidige leven als ‘alleenstaande moeder’. Ik hoef maar even het gevoel te hebben dat ze mij via mijn kinderen willen laten zien hoe geweldig en capabel ze eventueel zouden kunnen zijn als vaderfiguur, en ik ben er direct volkomen klaar mee. Meestal weet ik al snel of het ‘m gaat worden of niet, maar bij twijfel kan ik hem het beste gewoon eventjes als ‘kennis’ bij mijn kids introduceren.

Weten we dat ook weer.

Is niet echt handig deze instelling.

Maar het lukt (nog) niet anders.

Mijn kinderen hebben voorrang.

Schrikt dat af?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s