59 ÉÉN HAP NASI

arena

Ik werd dagelijks bestuurd, begeleid, ondersteund, tegengewerkt, gecorrigeerd, bejubeld, afgesnauwd en aangemoedigd, door meerdere stemmen uit eigen hoofd. Ik sprak mezelf toe, vanuit verschillend perspectief en intentie. Ieder stem, elk personage, had zijn eigen toon, humeur en sfeer en noemde mij bij zijn eigen naam. Ze leefden mij de dagen door. Ik probeer ze eens in kaart te brengen. Soms lijken ze op elkaar, of nemen ze het woord halverwege een zin van elkaar over, of hebben ze niet echt een duidelijke naam gekregen. Inmiddels heb ik zelf voor het grootste deel de leiding weer voor rekening genomen. Maar ja, wie is dat ‘zelf’ zou je je ook kunnen afvragen… Zijn het allemaal delen van mijzelf geweest, die om de macht streden?

Wanneer deze interne stemmen mij niet enkel toespraken vanaf de zijlijn, maar ook onderling in conclaaf gingen, terwijl ik ondertussen gewoon mijn dagelijkse handelingen in de aardse realiteit probeerde te verrichten, ontstond er verwarring, chaos en stress. Ik werd dan zo heen en weer geslingerd tussen alle tegenstrijdige aanwijzingen die ik via mijn oortje doorkreeg vanuit de ontplofte regiekamer, dat er storing optrad. Het voelde op dit soort momenten, of dagen, alsof ik geen voet aan de grond kreeg hier op aarde. Ik probeerde wel ruimte in te nemen, maar dat lukte niet. Ik werd in beslag genomen door de stemmen, die mij ervan weerhielden present te zijn. Zij wisten het allemaal steeds beter dan ik, terwijl IK degene was, die het klusje mocht gaan klaren! Ik werd soms al gecorrigeerd op alleen nog maar het anticiperen op een beweging. Ik raakte hierdoor verstrikt in deze kakofonie. Simpele dingen als avondeten bij een vriendinnetje. Je zou denken dat kinderen dat doen, omdat ze dit leuk vinden. Mij kon dit af en toe volledig lam leggen.

Ik heb er een mogelijke ‘scene’ over opgeblazen en uit geschreven. Lijkt mij wel eens leuk om a l’enprovice uit te werken op de spelvloer van een repetitielokaal. Hoe ver zou het kunnen escaleren?

ÉÉN HAP NASI

Personages:

 Willemijn:                    de Protagonist

Willem:                         de geruststeller

Moensky:                     de grapjesmaker

Tante:                           de straffer, de antagonist

Mijntje:                        de trooster

Loekie-Snoekie:         de honer

Vrouw:                         de aanmoedigster

Truusje                        de bij de les houdster

Willybrorth:                de veroordelaar

De Heraut                    de live-verslaggever in mezelf

(Alle stemmen die ik nog vergeten ben, mogen zich, met naam en toenaam, in de loop van de komende dagen melden aan de balie graag!)

Reliëf personages en figuranten: De vader als boze Koning, de moeder als gespannen Koningin en mijn vriendinnetje en haar broer als overig publiek.

Decor omschrijving: Een bruin ovalen eettafel, badend in wit licht, verbeeldt een Arena. De 5 stoelen om de tafel heen zijn de tribune voor het publiek: De Koning, met aan weerszijden de Koningin en de rest van het publiek. Pal daar tegenover zit Willemijn.

(Een heraut kondigt aan)

De Heraut:    Hooggeëerd publiek! Er zal vanavond gestreden worden met mes en vork. Wanneer de zijdeur open gaat, zal  het voedsel worden opgediend. Pas als de Koning het, nog niet van tevoren bekende teken heeft gegeven, mogen alle deelnemers, 50 vingers in totaal, hun wapens ter hand nemen en hun strijd gaan leveren.!’

(trompetgeschal)

Willemijn:      Terwijl het eten wordt opgediend, zit ik stil op mijn stoel.

Willem:          Kom op Willem. Gewoon rustig stil blijven zitten en doorademen.

Willemijn:      Ik moet de boze koning goed in de gaten houden tegenover mij, want ik mag zijn startsein absoluut niet gaan missen. Omdat hij mij zo boos lijkt, durf ik hem niet aan te kijken, maar als ik niet naar hem kijk, dan zou ik het wel eens kunnen missen.

Truusje:        Chop-Chop; dus wel even bij de les blijven nu, Truusje.

Willemijn:      Nog voordat het laatste bord de tafel heeft geraakt, klinkt er een zacht gebrom tussen Konings lippen door. Waarop alle handen de arena met hun vingers betreden. Die van mij gaan als vanzelf mee, op de golf van de gezamenlijke beweging. Terwijl mijn vingers mijn mes en vork omvatten, slaat de twijfel toe. Moest je nou de vork links of rechts houden, wanneer je bij de Koning at?

Willie-Brorth:  Nou hop, weet je dat nu nog niet! Zit niet zo te hannesen met je bestek zeg!

Willemijn:       Ik dacht links… maar dat zou te simpel zijn, want ik ben linkshandig. Normaal is het zo dat ik juist dingen andersom moet doen voor mijn gevoel.

Vrouw:           en… gaan met die banaan!

Willemijn:       Ik kijk naar de koningin. Zij heeft de vork links. Ik til de bestekken op, met gebogen armen boven mijn bord. Moet je nasi eigenlijk wel snijden?

Moensky:       Wat een monnikenwerk zou dat zijn, hihi!

Tante:            SSST!

Willemijn:       Het ziet eruit van niet, maar waarom hebben we dan anders een mes ontvangen? Ik besluit het zekere voor het onzekere te nemen en begin te snijden.

Heraut:          Dames en heren. Komt dat zien, komt dat zien! We hebben hier een deelneemster die iedere korrel met haar mes te lijf gaat!

Moensky:      Hahaha!

Willem:          Geeft niks hoor. Gewoon rustig kijken hoe de anderen het doen

Willemijn:      Het geluid van mijn mes snerpt over het bord.

Willie-Brorth: Ahh, wat een akelig geluid is dat!

Willemijn:      Sorry koning, het spijt me. Het is wel goed gesneden zo dan maar.

Tante:            Dat kan je wel zeggen ja!

Willemijn:      Inmiddels heb ik begrepen, dat anderen met hun vork een hoopje opladen en vervolgens met hun mes langs de rand van de vork strijken. Ik denk dat dat netjes is, dus ik zal dat ook doen. Kijken de mensen eigenlijk naar me? Ik voel me zo naakt in dit felle licht.

L-Snoekie:    A gossie, kan je daar niet tegen dan, he?

Tante:            Nee hoor, ze zoekt gewoon een excuus om te verliezen.

Willie-Brorth: Stel je niet zo aan!

Vrouw:           Kom op zeg, laat die vrouw even met rust.

De Heraut:    Dames en heren, de spanning stijgt, want de eerste hap is nog altijd niet genomen tegenover de koning, die reeds nors zijn halve bord naar binnen heeft geharkt…

Willemijn:      Ok, Ok, ik ga al. Ik zal nu de eerst hap nemen. Ik steek mijn vork in de rijst, zodat er een klein bergje op ligt. Vervolgens til ik de vork een centimeter of 5, horizontaal boven mijn bord uit, omhoog… waarna ik

Willie-Brorth: Is dat nu echt nodig om zo gedetailleerd te beschrijven allemaal?

Tante:            Pas nou op, het valt, het valt!

Willemijn:      Bemoei je er niet mee, ik ben bezig met mijn mes ja!

L-Snoekie:    Zitten ze je weer te treiteren?

De Heraut:    Aan leiding nog altijd de koning… maar wat zien we daar? Het meisje met de rooie haren heeft nog niet eens één enkele hap genomen… dat wordt lastig…

Vrouw:           Nou hopsakee, gooi je heupen in de strijd!

Moensky:      Ja, we maken er een nasi dans van!

Tante:            Kop dicht Moensky!

Truusje:         Nee, even opletten nu Truusje!

Vrouw:           Laat je niet gek maken hoor vrouw.

De Heraut:    Het ziet er naar uit, dames en heren, dat die rooie geblesseerd is. Er is geen beweging meer in te krijgen. Nog slechts een paar happen is de koning van zijn lege bord verwijderd!

Mijntje:           mijntje…? Mijntje…? Ben je daar…? Zal ik een wijsje voor je neuriën…? Zal ik je over je bol aaien…? Zal ik een liedje voor je zingen…?

L-Snoekie:    ahhh, heb je verloren? Zielenpietje.

Vrouw:           Hop, Vrouw, het is nu of nooit; grijp je kans!

Willemijn:      Ja, ja, ik ga al! Dus: met mijn vork maak ik dat bergje. Dan pakt mijn linker h..

Tante:            Rechter!

Willemijn:      ..hand het mes en strijkt daarmee zo (doet het voor)

Tante:            Nee, niet zo, maar zo!

Willem:         Bemoei je er toch niet steeds mee!

Willie-Brorth: Dat maakt ze zelf wel uit!

L-Snoekie:    Kunnen we niet meer voor onszelf opkomen tegenwoordig?

Willemijn:      Jawel hoor. (hervat) Als er een mooie schuine helling aan de berg zit, dan kan de vork richting de mond bewogen gaan worden.

Moensky:      En zij kustten elkander innig…

Mijntje:           en zij leefden nog lang en gelukkig

Willemijn:      Maar hoe weet ik nou, zonder te kijken, zeker, dat de had die mijn volle vork bestuurt, precies raak zal zijn in het gat van mijn mond? Ik bedoel: wat nou als ik mis prik? Wat kijkt die koning boos…

Willie-Brorth; Nou ,als je met zo’n instelling op reis gaat, kom je nooit op je bestemming aan.

Tante:            Gedoemd om te mislukken dus…

Willem:          nee hoor. Dat weet jou lijf. Jij kan dat.

Vrouw:           Rustig je mond open doen en…

De Heraut:    Dames en heren, wat gebeurt hier? Het lijkt erop dat er toch nog beweging in de stilte gaat komen. We zien een vork omhoog gaan!

Willemijn:      Ja, die vork gaat dus omhoog.

Tante:            Pas op, je knoeit, je knoeit!

Truusje:         Niks van die Tante aantrekken, gewoon blijven opletten

Vrouw:           En doorpakken nu!

Willem:          Heel rustig je mond openen..

Willemijn:      Hoe wijd, hoe wijd?!

Mijntje:           open… open..

Vrouw:           pak ‘m beet een centimeter of vijf…

Moensky:      (op zingende toon) Als dat maar goed gaat … als dat maar goed gaat, haha!

Willemijn:      Is het nog ver? Ben ik er al bijna? Ik moet plassen…

Tante:            SSST!

Willie-Brorth; Krijgen we dat weer…

Vrouw:           Niks daarvan. Even volhouden en we zijn er.

Willem:          Nog een klein stukkie

Moensky:      We zijn er bijna, we zijn er bijna (zingend)

Vrouw:           bijna… bijna…

De Heraut:    En hier aan de kopse kant, in één hap een driepunter! Ja Dames en heren, we hadden het zowat niet meer verwacht, zo op de valreep van deze wedstrijd, maar ineens lijkt deze rooie dame terug in de strijd! Graag een daverend applaus voor deze bikkel, deze k…

(Voordat het publiek gehoor kon geven aan de aanmoedigingen, stond plotseling de Koninging op van haar troon en zei)

Koningin:      Zeg, Willemijn… Vind je dat ik vies heb gekookt ofzo? Je zit zo met lange tanden te eten…

Willemijn:      O help, wat moet ik zeggen, wat moet ik zeggen?

Willie-Brorth; Ja, zie je nu wel, nu heb je de poppen aan het dansen.

Tante:            Ik zei het toch: ‘gedoemd om te mislukken…’

Truusje:         Maakt niet uit wat je zegt, zolang je haar maar met ‘u’ aanspreekt.

Moensky:      Zoiets als: Sorry U, ik raakte even verstrikt in mijn eigen voorzorgsmaatregelen, haha!

L-Snoekie:    O, ik was bang dat ik mijn mond zou missen met mijn vork, beste mevrouw ‘U’

Willemijn:      Wat is eigenlijk het meervoud van ‘u’? Stel je voor dat ik tegen twee U’s tegelijk zou moeten praten… ‘U-en’?

Truusje:         Joehoe, Truusje, je dwaalt af!

Willemijn:      O, ehh, juist… waar waren we… U!

Vrouw:           Gewoon ff een zin met U zeggen nu

Willemijn:      uhh…uhhh..

Moensky:      UUUU… UUU…

L-Snoekie:    hahaha!

Willemijn:      Maar wat was de vraag ookalweer?

(L-Snoekie, Moensky, Truusje, Willie-Brorth, De Heraut, Vrouw Holle, Tante, Willem in koor)

                        OF U WORST LUST!

Koningin:      Nou, ben jij soms je tong verloren ofzo? Heb jij soms niet geleerd thuis, dat het beleefd is om je bordje leeg te eten en om antwoord te geven als er iets aan je gevraagd wordt?

Willemijn:         Met deze woorden wordt mijn bord voor mijn neus weggegrist en verlaat de Koningin de arena. Gelijk met haar stappen over de drempel van de zijdeur, is in één klap alle verbeelding vertrokken.

Weg Koningin. Weg koning. Weg publiek. Weg Arena. Weg Heraut. Weg schouwspel.

Weg nasi.

Daar zit ik. Onder het felle licht aan een kale tafel.

Ik heb eigenlijk toch geen trek meer..

 (DOEK)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s