57 MALIENKOLDER

malienkolder

Ik noem mijn moeder bij haar voornaam. Al zolang ik me kan herinneren. Ook mijn vader noem ik bij zijn voornaam. Vroeger noemde ik hem pappa.

Natuurlijk besef ik mij, dat ik een kind uit de jaren 70 ben, waarin alles vooruitstrevend anders moest. Ketens van burgerlijkheid dienden te worden afgeworpen en vrijheid stond hoog in het vaandel. In mijn beleving zit ik daardoor op sommige vlakken echter wel mooi met de gebakken peren…

Mijn herinnering hoort het volgende verhaal als stokpaardje:

‘Ja, ik ga mijn kinderen toch zeker geen ‘mama’ laten zeggen! Stel je voor dat ze mij in de supermarkt roepen met ‘mama!’… en dan Kijk ik zeker, samen met al die andere moeders om… wat een gedoe!’

Mijn moeder wilde duidelijk niet met twaalf anderen in het mama-dozijn. Gevoel voor vrijheid, schat ik in… Er sprak ook een veroordeling van het burgerlijke uit. Ze vond het maar niks, van die tuttebellen-mama’s, van die ‘moekes’. Zo deden de hippies dat waarschijnlijk nu eenmaal. ‘Mode’ heet dat vermoed ik. Of ‘trend’.

Voor mij ,als kind, voelde het als een gemiste kans. Het voelde alsof ik geen ‘mama’ mocht hebben. Alsof zij dat in ieder geval niet wilde zijn!  Andere kinderen uit mijn klas hadden dat wel en Ik was stilzwijgend stront jaloers. Zij hadden iets wat ik niet had. Nou ja, wat ik wel had, maar niet kon krijgen…

Mijn verlangen naar een moeder, een ‘mama’, die speciaal voor mij op deze wereld was, werd een no-go-zone.

Dit gevoel heeft geduurd totdat ik zelf kinderen kreeg, die mij mama noemen. Dat heeft voor mij iets goed gemaakt. Het gevoel gewoon de rol te benoemen die ik heb; nl. hun ‘mama’. En tegelijkertijd daarmee mijn kinderen in hun eigen rol te bevestigen ‘mijn kinderen’.

Ik had het hier over met een vriend, die zijn ouders ook bij de voornaam noemt. Hij begreep niet echt waarom ik dit nou zo belangrijk vond, waarom ik er zo’n ‘ding’ van maakte. Dat werd mij duidelijk toen ik hem met zijn ouders zag. Ze gaven elkaar een knuffel en een zoen, hielden elkaar vast en hadden een hartelijk contact. Zoals ik dat blijkbaar ergens ‘verwacht’ van ouders en kinderen. (al weet ik natuurlijk dat dat in veel meer gevallen niet zo is. Maar dat is blijkbaar mijn ideaalplaatje, waar hij met zijn ouders aan voldeed)

Ook mijn vader moest het ontgelden. Ik ben hem ook bij zijn voornaam gaan noemen. Ik heb het hier veel later wel eens met mijn vader over gehad. Hij stelde voor dat ik hem alsnog gewoon papa mocht en kon gaan noemen. We kunnen hier met een knipoog om lachen samen. Het idee vind ik tof, maar het lukt niet. Op de een of andere manier zit dat vaatje dicht… Als in een ouwe kies. De zenuw die afstierf, waarna het wortel kanaal is dichtgegroeid en nu niet meer open kan…

Doordat mijn eigen kinderen mij mama noemen, wordt dit dichte kanaal echter heel zachtjes beroerd en langzaam weer tot leven gemasseerd. Het heeft te maken met een heel natuurlijk iets, dat gewoon weer mag zijn. Het gevoel dat dit oplevert is prettig open, vrij, zacht en losjes.

Dit staat in schril contrast met hoe ik mij voel op het moment dat ik bij mijn moeder in de buurt kom: ongemakkelijk, beklemd, kil, hard en strak. Hiermee wil ik mijn moeder geen schop na geven, want ik zie haar precies zo op haar eigen moeder reageren als kind.

Het is blijkbaar een familie-ding: Emotionele arrogantie vanuit een onmogelijkheid tot affectie. Een vertikken van zacht durven zijn. Gepantserd en gehard. Nog liever sterven dan smelten. Trots als wapen ter opperste zelfbescherming. Ik zie het bij mijn oma, bij mijn moeder en herken het in mijzelf. Het komt voort uit een gekwetst zijn. We blijven hierdoor het behoeftige kind. Nu echter gevangen in eigen malienkolder, dat we met zoveel angst en toewijding voor onszelf gemaakt hadden ter overleving. We zijn vanuit deze positie niet in staat om zelf de moederrol te vervullen. Ons hart opgesloten achter een ijzeren pij. Tevens niet in staat tot ontvangen. Een niet-doorlaatbaar ijzeren gordijn. Non-permeabel.

We kunnen blijkbaar niet ‘weggeven’ waarnaar we, vanuit eigen ernstige ondervoeding, nog altijd naarstig verlangen. Het speelt zich ergens af, nog op het niveau van een peuter:

MIJ, MIJ, MIJ!

HEBBEN, HEBBEN, HEBBEN!!!

Dit verhaal deel ik, omdat ik vermoed dat in veel disfunctionele gezinnen deze rolverwisseling, rol-ontkenning of afstoting heerst. Parentificatie, zorgen voor, afwijzen van…

De gezinsleden nemen of krijgen in feite niet de rol die ze volgens de wet der natuur gewoon hebben. Hierdoor wordt een enorme energiestroom afgesneden van het hele systeem dat ‘gezin’ heet. De natuurlijke flow is eruit en gezinsleden beginnen te redderen, te schipperen, over te nemen en te compenseren. Dit werkt veelal op dieper niveau ontkrachtend en soms zelfs ontwrichtend.

De rolverdeling tussen mijn moeder en mij is er eigenlijk nooit een van ‘mama’ en ‘haar kind’ geweest. Ze was wel mijn moeder, de vrouw die mij op de wereld heeft gezet, maar heeft in mijn beleving, nooit echt haar moederrol kunnen pakken. Ze was zelf te veel bezig met het hoofd boven water houden denk ik… Had ze zelf misschien ook haar fel begeerde ‘mama’ nooit gehad of gevoeld?  Met de titel ‘mama’ gaan ook dingen als lichamelijke nabijheid, warmte, aandacht, veiligheid en steun gepaard. Dat kon ze lastig bieden.

Zou haar eigen moeder haar wel eens zachtjes hebben vastgehouden en haar lieve woordjes hebben toegefluisterd, wanneer zij verdrietig of bang was…?

One thought on “57 MALIENKOLDER”

  1. Mooi autobiografisch verhaal. Klopt inderdaad dat het zo natuurlijk is en dat het fijnste voelt om de natuur te kunnen volgen. Dus gewoon mama zeggen en lekker knuffelen dat hoort erbij. Veilig, geborgen, liefde, acceptatie etc. Mooi en helder geschreven😊 heerlijk dat je met je kinderen wel gewoon mama kan en mag zijn.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s