56 STAAKT HET VUREN!

draak

Terwijl ik mijn ouwe koeien schets, herken ik een tendens. Namelijk, dat een confrontatie standaard in een patstelling eindigde. De conflicten die ontstonden, de ruzies die grenzeloos oplaaiden, alle emoties die werden geuit; Het werd uiteindelijk afgekapt door de sterkste, gevolgd door een beladen zwijgen of een vertrekken van de tegenpartij. Vervolgens werd er niet meer op terug gekomen of nog even op door gevraagd. Er werd niet uitgesproken wat er gebeurd was en er werd geen vriendschap gesloten. Geen handjes geschud, goedmakende knuffels gegeven of een potje gestoeid… Hierdoor werd de opgebouwde spanning niet echt ontladen en stapelde alles zich op in mijn binnenste. Zo ben ik uiteindelijk op mijn 15e, voor de tweede keer vertrokken. Dit keer in verbeten stilte.

Dit bleek een Opschorten te zijn geweest.

Ruim 25 jaar later was de strijd nog altijd niet gevochten, maar ook de vrede niet gesticht… Hierdoor had ik het gevoel te blijven zitten met de interne ravages van toen. Ik had blijkbaar de overtuiging hiervoor de ander, de tegenpartij, nodig te hebben. Dat maakte mij afhankelijk. Inmiddels weet ik dat het om de strijd in mijzelf gaat. Die mag ik zelf beslechten. Dat geeft me gaandeweg mijn eigen kracht en eigen verantwoordelijkheid weer terug. Wat mij heeft geholpen aan het opschrijven van verschillende ‘verhalen’ zijn meerdere dingen.

  1. Ik breng overzicht in de chaos van mijn kindertijd. Gebeurtenissen kan ik gaan plaatsen op een tijdlijn, waardoor er structuur in de dingen ontstaat.
  2. Door verhalen op te schrijven, komen ze meer als feiten buiten mij te liggen, wat mij helpt om er objectiever naar te kunnen kijken en het beter te kunnen zien voor wat het waard was.
  3. Ik kan de grotere patronen gaan zien van wat er gaande was. Ik zie waar we met z’n allen in verstrikt raakten. Dit geeft iets meer ruimte aan ieders kant van het verhaal.
  4. Doordat ik de verhalen bestaansrecht toeken en door te erkennen hoe dingen voor mij waren, kan ik er nu echt wat mee gaan doen, in plaats van het proberen weg te drukken.
  5. Ik kan de hoofdthema’s en uitdagingen van mijn leven helderder zien.

De kaakklem op de chaos van weleer is naar mijn idee funest geweest. Het houdt zowel mezelf als de ander gevangen in een positie van dader en slachtoffer. Er ontstaat geen vrede, maar een continue terugkerend ‘staakt het vuren’.

Ik zit al jaren vast, in deze onzichtbare gevechtszone met de draken uit mijn jeugd. Ik als slachtoffer van mijn zogenaamde daderschap en de zogenaamde tegenpartij als dader in zijn slachtoffer rol. Zo houden we elkaar steeds in stand.

door tekst te geven en bestaansrecht te verlenen aan de verhalen die in mij wonen, hoop ik niet te verstarren in mijn eigen bittere stilzwijgen, maar uiteindelijk tot bloei te kunnen komen voor wat ik waard ben. Dat wens ik al mijn ‘Draken van toen’ ook toe.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s