52 TER OBSERVATIE

vosje

 

WIE WAS TOCH STEEDS DIE VROUW DIE…

 

Die op een blauwe maandag in haar auto zat en erachter kwam dat de straat waar zij op dat moment op reed, niet van haar was, maar wel van alle andere automobilisten in de stad.

Die vrouw die geneigd was om aan alles en iedereen voorrang te verlenen?

Die met geknepen billetjes haar bestelling bij de bakker deed, omdat ze de boel niet te lang op wilde houden.

Die vrouw die van tevoren, terwijl ze in de rij stond te wachten, precies bedacht wat ze wilde. Terwijl er streng in haarzelf klonk, vlak voordat ze aan de beurt was: “Rap zeggen. Niet te zacht, ook niet vervelend hard, niet te snel, maar ook weer niet te sloom graag!’ Waardoor het haar vaker was overgekomen dat ze daar zo mee bezig was, dat ze eigenlijk vergat dat ze er nog iets bij had ge wild.

Die vrouw die nooit echt ontspannen kon liggen om zich te laten masseren door iemand. Ook niet professioneel. Lukte niet. Omdat haar hoofd dan op hol sloeg.

Die vrouw die continue bezig was met zich in te denken hoe de ander haar op dat moment beleefde.

Die vrouw die elk hobbeltje, pukkeltje, zweetluchtje of spierspanninkje mee voelde, rook en zag, met de ingebeelde mening van de ander.

Die vrouw die de klok steeds zo hard de secondes weg hoorde tikken, dat ze er niet meer NIET naar kon luisteren. Waardoor deze vrouw voortdurend dacht, dat de ander eigenlijk geen zin meer had, maar het enkel deed om haar te paaien.

Die vrouw die spanning in haar lijf ervoer, tijdens de tien minuten gesprekjes van haar kinderen op school. Waarbij de eerste 4 minuten nog wel ok gingen, maar dat de spanning daarna opliep; Na vijf begon de klok immers reeds de tien alweer te naderen… Dat dan haar binnenregisseur zich liet horen: “Afronden dames en heren, afronden!”.

Die vrouw die vervolgens eigenlijk niet meer goed kon nadenken en in haar eigen fuik van afsluitende gedachten terecht kwam.

Die vrouw die dan meestal maar een standaard eind riedelje inzette, of eigenlijk toch nog heel veel wilde zeggen en vervolgens, om dit nog vlak voor de eindstreep te kunnen halen, razendsnel, bijna zonder ademhalen tussendoor, begon te raaskallen!

Die vrouw bij wie het blijkbaar op het voorhoofd geschreven stond, wanneer zij ergens een kopje koffie ging drinken, waar het hectisch druk was: “Deze mevrouw blijft altijd vriendelijk en vindt het totaal geen probleem om haar koffie staand, als allerlaatste, lauw vanaf het schoteltje te slurpen, met het koekje daarin. Ook wanneer je onaardig tegen haar doet, geeft ze nog steeds fooi”.

.
Die vrouw die sowieso nooit naar de dokter ging, maar bij wie het, als ze toch echt moest, al op de fiets begon…

Die vrouw van wie haar hoofd dan dacht: ‘Wat zit je jezelf nou aan te stellen? Er is helemaal niks aan de hand. Ben je misschien niet stiekem een heel klein beetje een hypochonder?’. En dat er dan in de wachtkamer meestal nog een schepje bovenop kwam.

Die vrouw die zag dat het vanwege drukte uitliep, waardoor ze het gevoel begon te krijgen dat ze de kostbare tijd van deze hardwerkende man verprutste met haar overdreven wissewasje. Vooral wanneer er iemand na deze vrouw de wachtkamer binnenkwam, met hoogst waarschijnlijk iets veel ergers dan zij!

Die vrouw die zich dan schuldig en ongemakkelijk voelde omdat ze voor ging. Eh…herstel: ze ging niet voor, ze ging gewoon toen ze aan de beurt was.

Terwijl die vrouw WIST dat het gewoon ok was, voerde die vrouw toch steeds een onophoudelijk strijdvaardige dialoog in eigen hoofd.

Die vrouw voor wie het bijna onmogelijk was, in een fietsend drietal één van diegenen te zijn die naast elkaar fietste, zonder zich voortdurend ongemakkelijk en schuldig te voelen over het ‘ach en wee’ van het achterblijvende derde wiel aan de wagen, van wie zij zojuist waarschijnlijk de plaatst had beroofd.

.
Die vrouw die zich schuldig maakte aan van die kleine, bijna niet te merken dingen als: Net vóórdat de tandartsstoel omhoog komt, zelf naar boven komen, voor mensen aan de kant stappen vlak voordat ze haar aanraakten, bij het geven van een hand meestal de eerste zijn die deze weer terugtrekt.

die vrouw die, wanneer zij ergens nieuw kwam, altijd de dichtstbijzijnde uitgang en mogelijke vluchtroutes checkte.

Die vrouw die een hekel had aan afscheid nemen: Hop, weg=weg!

Die vrouw die altijd de blikken van de ander volgde. En wanneer deze op haar gericht waren, zij zich zeer ongemakkelijk voelde.

Die vrouw die het gevoel had dat er dan iets van haar verwacht werd en nauwelijks nog stil kon blijven zitten. Om over iemand echt aankijken maar niet te spreken…

.
Voor die vrouw was het blijkbaar lastig om ruimte en tijd in te nemen op deze aardkloot. Dit had uiteraard ook gevolgen op het gebied van vriendschappen, relaties, wonen en werk gehad. Het was hierdoor lastig voor die vrouw om ‘poot aan de grond’ te krijgen. Het voelde als op een enorme afstand, bijna vervreemdend was dat.

 

En de moeite vooral ook, die het kostte…

Zou deze vrouw soms niks beters te doen hebben gehad?

Had niemand haar even kunnen vertellen dat ze het allemaal niet zo ingewikkeld hoefde te maken?

Dacht deze vrouw misschien echt, dat mensen haar aardiger of beter vonden, als ze zich zo gedroeg?

Waarom had deze vrouw zich dit vreemde patroon in Godsnaam eigen gemaakt?

Had ze inmiddels misschien de ONZIN hiervan in de gaten gekregen?

.
LEEFT DEZE VROUW SOMS OOK IN JOU?

 

2 gedachten over “52 TER OBSERVATIE”

  1. Ik snap die vrouw wel.., maar er wel jaren over doen om er achter te komen waarin je in godsnaam geen poot aan de grond krijgt. Het idee niet goed genoeg te zijn, rees bij mij hoger en hoger na de zoveelste mislukking of verlangen dat niet uitkomt. Het is nog niet weg, dat gevoel. Ik zit er midden in. Dikke knuffel eva

    Like

  2. Tja mooi. Het is wel herkenbaar al is t soms anderd. Lijkt op perfectionisme. Altijd de perfecte dochter, moeder, vrouw, collega, vriendin,,student etc. Pfff en dan eindelijk het besef dat je niet hoeft te rennen maar gewoon mag lopen. Niet op je tenen maar op je voeten. Gewoon in jouw eigen tempo. Wat een bevrijding.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s