50 SCHRALE OOGST

WHAT GOES AROUND

Er zijn een paar vrouwen geweest bij wie ik mij veilig en geborgen wist als kind. Een belangrijke was Marie.

Marie woonde samen met haar vriend Kees, tijdelijk bij mijn ouders in huis. Op de hobbykamer. Geen idee voor hoe lang dit was. Wel heeft deze vrouw veel voor mij betekend.

…Je tilde mij ’s avonds op de koelkast naast het gasfornuis, zodat ik met een houten lepel in het steelpannetje kon roeren. We maakten dan samen de saus of de soep. Eerst zoveel keer linksom draaien, dan zoveel keer rechtsom. Links was naar het lichte raam toe, rechts was naar de donkere stenen muur. Ik zie nog altijd dit beeld voor me, wanneer ik links en rechts even kwijt ben. Je leerde mij de letters van mijn eigen naam in vermicelli. Als alle letters van de mensen die mee aten in de soep zaten, dan was ie klaar!               We zongen liedjes terwijl we in de tuin op zoek gingen naar stinkende gouwe, om op het wratje bij mijn pink te smeren. Je naaide een prachtige jurk met houtje-touwtje knopen, speciaal voor mij. Je leerde me mijn veters strikken. Als er eens een pleister af moest, dan deed jij dat rustig en zachtjes. Ik was heel graag bij jou in de buurt en zat het liefste zo dicht mogelijk naast je…

DANK JE WEL DAT JE ER WAS MARIE.

Ik heb best veel positieve herinneringen aan dingen die ik meemaakte en aan de mensen die daarbij betrokken waren.

Naar mijn idee gaan mijn herinneringen niet enkel over trauma’s en onderweg opgelopen kwetsuren. Ik herinner mij de dingen vooral, wanneer de beleving intens was, of een ervaring indruk op mij maakte. Het zijn sleutelmomenten, mijlpalen, momenten van koestering en nabijheid, eerste keren, uitdagingen, gevaar, overwinningen, verliezen en afsluitingen, die mijn persoonlijke geschiedenis kleuren.

Of zogenaamd onbeduidende dingen als: Spelletjes spelen, voorgelezen krijgen, getroost worden na een val,  aangemoedigd zijn bij sport en spel, grapjes delen, leren schrijven, een aai over je bol voelen, leren klokkijken, je gezien weten, leren fietsen, banden leren plakken, voor het eerst schoolboeken kaften, hand in hand lopen, huiswerk support, wegbrengen en ophalen, ingestopt worden, samen iets ondernemen, verzorging bij ziekte, pijn of verdriet.

Maar. Aan mensen die daar weinig bij betrokken waren, heb ik logischerwijs ook weinig herinneringen. Mijn moeder is daar helaas één van.

Ik kan gaandeweg meer begrip opbrengen voor allerlei redenen,  waardoor voor mij belangrijke figuren, slechts grillig thuis gaven in mijn leven als kind.  Nu ik zelf meer beproevingen van een grotenmensenbestaan heb mogen ervaren, kan ik soms compassie voelen, voor hen, die hier niet tegenop gewassen bleken. Ik vraag ik me ook regelmatig af, of ik dat zelf wel ben…

Daarnaast kan ik echter niet ontkennen wat dit met mij gedaan heeft als kind, als opgroeiende puber, als jong volwassene en als moeder:

IT CREATED A MESS IN MY MIND!

Voor mijn eigen aandeel leer ik gaandeweg de verantwoordelijkheid nemen, maar ook oefen ik in gezonde grenzen stellen, die mijn eigen groei en welzijn bevorderen. Al begrijp ik, dat dit ook pijnlijk tegen de borst stuit.

 

What goes around comes around.

Het is een natuurwet.

 

SCHRALE OOGST

Wij lepelen nu ons karig maal

In stilte

Dit barre veld.

Vruchtbare grond

Braakliggend land

oogst niet vergaan

nauwelijks geploegd

mager gezaaid

Het mijnenveld van haar jeugd

Te vergeefs

Geen poot om op te staan

Explosiegevaar

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s