’49 ZEGT DE MUG TEGEN DE OLIFANT: ‘GEEF MIJN PORTIE MAAR AAN FIKKIE!

mug

 

Buiten proportioneel

Bovenmaats

Overdreven

Dramatisch

Niet waar

Abnormaal

Buitensporig

Aanstellerig

Uit verhouding

Ik heb als kind vaak te horen gekregen dat ik me aanstelde, dat ik overdreef, dat ik dingen groter maakte dan dat ze waren, of dat ik ze verzon of zag vliegen.  Ik heb dit ervaren als een enorme domper op, en een ontkennen van mijn oprechte waarneming en beleving. Nu zie ik, dat ik als kind ook extreem gevoelig was voor bepaalde dingen. Neem bijvoorbeeld GELUID:

Ik kon er niet tegen. Krakende papiertjes, ritselende kranten, smakkend eten, harde muziek, een langsgierende ambulance, verschillende muzieken door elkaar, tikkende ballpoints, kauwgom etende mensen, getrommel op tafels, schel of hoog fluitende meneren op de fiets, harde stemmen, het hoorbaar doorslikken van een slok drinken, overvliegende tuigen,  de beat van electronische muziek, schreeuwende kinderen, het restgeluid van iemand zijn koptelefoon in de trein, bepaalde klanken in Amerikaans of Chinees, het ‘knerspen’ van een bladzijde, tussen duim en wijsvinger, voordat de bladzijde word omgeslagen, de hoge tonen van de stofzuigermotor van de buren, het aflikken van vingers, een zoemende airconditioning, , snurkende mensen, toetsenborden met geluid…

Deze klanken, piepen, tonen, brommen, tikken en geluiden gingen bij mij door merg en been, en ik had geen flauw idee hoe ik me daarvoor moest of kon beschermen! Mijn ogen kon ik tenminste gewoon dicht doen, maar mijn oren niet. Ik kon het lawaai wel dempen met mijn handen, maar het was de trilling die overal doorheen ging. Geluiden waren er gewoon en ik moest ermee zien te dealen. Maar dat lukte mij niet. Voor mijn gevoel kon ik geen kant op, zat ik volkomen gevangen in dat alles overheersende ‘veld’, dat z’n geluid door mij heen boorde. Dat klinkt inderdaad overdreven, maar dit was wel hoe ik het oprecht beleefde.

Zo was mijn broer flink aan de weg aan het timmeren als Hiphopper. Hij draaide hierdoor non-stop snoeiharde beats op zijn drumcomputer 808. (wie van de KRECKS kent ‘m niet 😉 ) Er zat geen tijdslimiet aan en ook geen volume begrenzer op. Het beukte elke dag en iedere avond door en ik voelde mij vogelvrij verklaard! En ik weet dat ook dit velen van jullie een wenkbrauw zal doen optrekken, maar voor mij was dit rampzalig. Alsof ik volkomen gepenetreerd werd door dit geluidsraster. Door de computerbeat had ik het gevoel dat mijn hart van slag raakte. Alsof mijn hartslag steeds net iets te laat was voor de grens van de volgende bassdrum. Deze zag ik als vierkant afgemeten hokjes, waarin iedere slag van mijn hart gevangen genomen werd. Ik voelde mij compleet overmand en raakte hierdoor opgefokt. Ik werd boos, omdat ik wilde dat het ging stoppen. Maar het stopte niet en dat zou het voorlopig ook niet gaan doen ook. Totaal radeloos, machteloos en gefrustreerd leek hysterie soms de enige uitweg. Als ik zelf heel hard ging gillen, overstemde ik daarmee blijkbaar de ongewenste geluidsgolven die zo dwars door mij heen denderde. Alsof ik met mijn eigen geluid een barrière opwierp voor te tegenaanval.  Maar ook dit loste niks op. Ik denk dat dit tevens heeft bij gedragen aan het ontvluchten van thuis.

Toen ik achter in de twintig was, heb ik hier een periode lang weer erge last van gekregen. Op een gegeven moment kon ik eigenlijk niet meer zonder oordopjes naar buiten. Het was me gewoon echt allemaal te veel, waardoor ik voortdurend geïrriteerd en onderdrukt chronisch gestrest raakte.

Pas veel later, heb ik een aantal handvatten gekregen om hiermee om te leren gaan. Wat een verademing was dat! Het blijft echter nog steeds een gevoelig puntje voor mij. Ik heb een hartgrondige allergie voor elektronische muziek ontwikkeld. Als ik er ongewild naar moet luisteren, slaat iets in mij direct weer op tilt. Het voelt als claustrofobie voor geluid. Mijn kinderen vragen mij wel eens: ‘Mam, als je zou moeten kiezen tussen blind of doof, wat zou jij dan…?’

DOOF IN GODSNAAM DÓÓÓFFF!!

Even terug naar de reden van dit verhaal. Ik wil er graag 3 dingen over uitlichten:

  1. Wat moet een kind met de boodschap: ‘je overdrijft’ ‘je stelt je aan’ ‘maak niet zo’n drama’ ‘je maakt het groter dan het is’ ‘zeur niet zo’ ???

Wat nou als het kind het oprecht zo beleeft? In mijn geval kan ik zeggen, dat ik inderdaad overgevoelig ben voor geluiden. Nu nog steeds. Ik heb regelmatig dat ik ergens een storend hoge piep of een brom hoor, terwijl de rest nergens last van heeft. Sterker nog, ze horen ‘t niet eens. Logisch uiteraard, dat je je niet stoort aan iets wat je niet hoort. Maar wat nou als je het wel hoort? En vervolgens ook niet weet hoe hier mee om te gaan? Dan raak je overprikkeld. En gefrustreerd.

Ik zie nu, dat dit bij mij als kind is gebeurd. Ik had blijkbaar overgevoelige zintuigen (dit wordt overigens hier en daar in relatie gebracht met prematuren) en daarnaast ook een behoorlijk rijke fantasie, een groot beeldend vermogen en een haarscherp geheugen.

  1. Maar wat ís dan de juiste proportie, de correct gemeten maat, het goede spoor?

En wie bepaalt deze? Ook ik ben geneigd om de juistheid van de proportie te bepalen, aan de hand van de portie die ik op mijn eigen bordje heb liggen. Ik kan vinden dat de ander iets uit verhouding trekt, maar meestal blijkt dit de verhouding van mijn eigen waarneming tot andermans portie te zijn. Of alles wordt naast de maatstaven gelegd van een landelijk gemiddelde, de heersende ‘norm’‘… Op deze manier kan ik vinden dat de ander overdrijft of juist niet. Hetgeen wordt waargenomen blijft altijd subjectief en relatief.

  1. Hoe kan een kind zijn eigen beleving binnen een gezonde context, in relatie tot de realiteit, in de juiste verhouding leren plaatsen, of met iets buitenproportioneels leren omgaan, wanneer het hier geen voorbeeld in krijgt, of hierin niet begeleid wordt?

Zo kon mijn fantasie volledig met de realiteit aan de haal gaan, waardoor ik erg bang werd en me zorgen maakte. In de meeste gevallen was er echter geen ouder aanwezig die mij leerde dat de aardse realiteit soms anders was dan wat ik mij verbeeldde in mijn hoofd. En in andere gevallen berustte mijn angst wel degelijk op een waargenomen realiteit, aan de hand van eerdere ervaringen die ik had opgedaan.

Omdat mijn moeder vaak afwezig of niet beschikbaar was, vanwege haar eigen gedrogeerde of gedissocieerde roes, als vlucht uit de realiteit, omdat ze hoogst waarschijnlijk zelf net zo overgevoelig was als ik, en ook niet geleerd had van haar getraumatiseerde moeder hoe ze daarmee om kon leren gaan. Omdat haar moeder dat waarschijnlijk ook niet had geleerd van haar moeder, die het ook weer niet geleerd had. En een ketting is geregen!

Een van mijn dochters heeft het zelfde als ik met geluid. Ze kan er niet tegen. Vanuit mijn eigen negatieve conditionering was mijn reactie naar haar op een gegeven moment ook: ‘Nou, nu ben ik er klaar mee, stel je niet zo aan!’. En ik hoorde het mezelf zeggen. Oeps… pijnlijk spiegelend leermoment!

Het blijft een zoeken naar een balans. Deel van haar buitenproportionele reactie komt voort uit haar oprechte waarneming en beleving vanuit haar overgevoeligheid voor geluid. Aan de andere kant is haar uitdaging (en die van mij) om een manier te vinden om hier mee om te leren gaan. Dit heeft ook baat bij begrenzing, zowel op inkomende prikkels als op het op hol slaan in een hyper-reactie en overdrive. Opdat de emoties niet met de waarnemingen aan de haal gaan, zoals dat bij mij het geval was. Daar heeft een kind naar mijn idee begeleiding bij nodig

One thought on “’49 ZEGT DE MUG TEGEN DE OLIFANT: ‘GEEF MIJN PORTIE MAAR AAN FIKKIE!”

  1. Herkenbaar, die afwijzing in het ‘overdrijven’. Bij mij was en is het met emoties. Wat een zoektocht blijft het. Toch vreemd dat elk mens naar aanvaarding zoekt, en terwijl anderen sterk afwijst en veroordeelt (op dat mechanisme betrap ik mezelf toch). Ach ja: proberen, vallen, opstaan en weer doorgaan zeker? Groetjes, Mieke

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s