48 EEN BLOEMETJESGORDIJN

 

bloemetjesgordijn

We woonden in een pension aan de Verspronckweg. Het was begin 1980 en ik was 6 jaar. Dat weet ik, omdat ik naar het lievelingsliedje van mijn broer lag te luisteren in de huiskamer. Het was de karnavalskraker: Een bloemetjes gordijn:

https://www.youtube.com/watch?v=XFJKtHuQKwI

(Misschien wel leuk om het liedje even op te zetten, voordat je verder leest?)

Ik herinner mij nog dat ik de stofdeeltjes zo prachtig zag dwarrelen in het licht dat de kamer binnen straalde. Dat was mijn hele eigen bloemetjes gordijn van zon. Ik lag heerlijk wat te mijmeren blijkbaar.

Terwijl ik hier zo lag, zag ik mijn moeder druk in de weer bij de keukenkastjes. Wat was ze daar aan het doen?

Ze legde het me uit: Ze was met doorzichtig plakband haar hoofdharen op de deurtjes aan het plakken. Het was hierbij zeer belangrijk dat je van dat doffe tape nam en zeker niet het glimmende, want dat zou te veel opvallen. Eerst trok je een lange haar uit je hoofd, die plakte ja dan aan de zijkant van het kastje vast. Dan pakte je nog een heel klein stukje plakband, waarmee je de andere kant van de haar vervolgens strak gespannen langs de opening van het deurtje, op de voorkant bevestigde. En dat met alle keukenkastjes en alle andere klepjes of deurtjes die nodig waren. Zo. Klaar!

Waarom eigenlijk?

Het zou een valstrik zijn voor de gemene huisbaas die wij hadden. Die nare man, die volgens haar in onze spullen zat te rommelen als wij niet thuis waren. Als hij nu weer ergens met zijn tengels aan zou zitten, dan kon je dat zien, omdat de haren dan gebroken zouden zijn. Hiermee zou ze hem op zijn wandaden gaan betrappen.

Ik vond het een super goeie truc! Ik begon zelf ook dingen te bedenken die open of losgemaakt zouden kunnen worden. Dat is best veel trouwens. Daar had ik nog niet eerder bij stil gestaan! Maar niet alles kon met plakband, vanwege een stoffen oppervlak of niet plakkende ondergrond.  Kastjes, laden, broodtrommel, deuren, lichtknopjes? Schoenen? (maar die paste hij toch niet) portemonnee? Boeken?

Ik werd me hierdoor bewust, waar deze inmiddels enge man, allemaal wel niet in zou kunnen gaan zitten neuzen als hij stiekem bij ons binnenkwam. Maar waar en wanneer kwam hij dan? O ja, dat gingen we juist onderzoeken door het aanleggen van deze hinderlaag…

Maar wat nou, als dat midden in de nacht zou zijn, als iedereen lag te slapen? Wij hadden wel een huis-bazen-val op scherp gezet, maar een hoofdhaar hoor je natuurlijk helemaal niet knappen, als deze ‘knap’ zegt. Er gaan geen sirenes af, of bellen rinkelen, als deze insluiper vannacht mijn deur stilletjes opendoet…

Nu durfde ik eigenlijk helemaal niet meer te slapen. Ik was dan ook uitermate blij en opgelucht, toen wij weer gingen verhuizen!

Ik was een bang kind.

Maar ik vind het nog altijd een sublieme truc.

Elke keer als ik nu langs de Verspronckweg kom, weerklinkt in mijn hoofd een dweilorkest en schal ik mee, uit volle borst:

WEET JE WAT IK WEL ZOU WILLEN ZIJN?

EEN BLOEMETJES GORDIJN

EEN BLOEMETJES GORDIJN

VANAF HET BALKON TOT AAN HET RAAMKOZIJN

EEN BLOEMETJES GORDIJN!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s