47 EEN ZWAARD VAN DAMOCLES

cel

Mijn moeder was naast chronisch grillig hyper-de-piep-depressief (om het maar even een naam te geven vanuit de losse pols) zeker ook avontuurlijk ingesteld. Ze heeft een hoop stoere dingen gedaan en spannende momenten beleefd. Ik was als kind echter niet altijd opgewassen tegen de gevolgen van haar meestal onverwachte uitspattingen. Ik denk met name vanwege het grillige karakter. Ik heb in mijn beleving een groot deel van mijn kindertijd met een zwaard van Damocles boven mijn hoofd door de straten van Haarlem gefietst.

…Aan het einde van de schooldag stond er een vrouw op mij te wachten op de gang. Ze kwam mij en mijn broer ophalen van school zei juffie. Ons? Ophalen van school? Waarom dat ineens? Ik liep zwijgend met haar mee naar mijn fiets. Daar stond mijn broer al te wachten geloof ik. Toen we op de fiets stapten en vroegen waarom ze ons op kwam halen, zei ze, dat mijn moeder niet thuis was, omdat ze in de gevangenis zat.

WAT?

Waarschijnlijk was deze vrouw zelf geen moeder, want het lijkt mij didactisch nogal cru om dit aan jonge kinderen zo recht voor z’n raap mede te delen. Any way… De rest van de rit naar huis was ik volkomen in een andere wereld. Mijn moeder zat in de gevangenis…

GE-VA-NGE-NIS…

Vanaf dit moment greep mijn verbeelding mij in de kraag, en weg was ik. De wereld om mij heen leek wel een vissenkom, waarin ik rondjes zwom naar huis. Dit woord riep zo veel bij mij op, dat ik het eigenlijk niet kon bevatten. Maar ik deed mijn uiterste best. In de gevangenis zaten boeven, dieven, misdadigers en moordenaars. Was mijn moeder dat dan ook? Dat kon toch niet waar zijn? Ik voelde mij totaal gedesoriënteerd. Ik probeerde door de ogen van de passanten te kijken, om zo te zien hoe een dochter van een gevangene eruit zag… Dat zou ík dan zijn… En waar moesten mijn broer en ik dan gaan wonen? Mocht mijn poes daar wel mee? Kon ik wel op school blijven? Vonden anderen mij dan nog wel aardig? Of was ik dan ook te gevaarlijk geworden om mee te praten? En hoe lang zou ze daar dan blijven? Ik werd volkomen overrompeld en in beslag genomen door de nieuwe rol die mij zojuist even tussen neus en lippen door was toebedeeld. Mijn fantasie ging volkomen aan de haal met de enorme hoeveelheid aan beelden en gedachtegangen, die dit ene woord bij mij had opgeroepen: G.E.V.A.N.G.E.N.I.S.

Toen we thuis kwamen, begon deze vrouw iets uit te leggen over de vorige avond. Mijn moeder was met een groep mensen een huis binnen gegaan, maar toen waren ze opgepakt door de politie. Ik begreep er niks van! Was mijn moeder een inbreker soms? Of wilde ze het huis stelen? De rest van de dag heb ik een beetje doelloos rondgelopen in huis geloof ik. Eigenlijk weet ik het niet meer zo goed. Hoe lang zou dit geduurd hebben? Ook geen idee of die vrouw nog aanwezig was of niet. Was blijkbaar niet belangrijk. Ik was een soort van in shock. En nu? Hoe moest dat dan verder? Mijn hoofd draaide allerlei ramp scenario’s af. Echt. Drama puur sang. Charles Dickens was er niks bij! Vreemd genoeg herinner ik mij ook nog een gevoel van status, bij al deze gedachten. Het zou mij ergens ook wel weer bijzonder maken, als kind van een misdadigster. Terwijl het drama zich tot een hoogtepunt werkte in mijn fantasie, kroop de tijd als een uitgeputte slak voorbij.

Toen mijn moeder weer thuis was, legde ze haar avonturen uit. Ze hadden geprobeerd om een huis te kraken, om in te kunnen wonen. Er was geloof ik iemand uit de groep geweest die ze verlinkt had, of niet op tijd had ingeseind dat de politie er aankwam ofzo… De hele toedracht kon me in feite gestolen worden. Ze was weer thuis. Het doek van mijn interne melodramatische toneelstukken en overtuigend ingeleefde rolvertolkingen kon weer zakken gelukkig. PPPFFF, hèhè, even rust…

Later gebeurde dit nog een keer. Toen was ze weggesleept met haar woonboot geloof ik. Ik weet het niet meer precies. Deze verhalen hebben blijkbaar vlak naast elkaar in mijn interne archiefkast, of in dezelfde kaartenbak gezeten en zijn misschien na al die jaren wat aan elkaar gaan plakken…

In ieder geval weet ik nog, dat ze toen langer in de cel moesten blijven, omdat haar toenmalige vriend, uit protest, al het teer van zijn overall en ik geloof ook zelfs zijn poep aan de muren van de celwand had staan smeren.

Het zou best mooi geweest zijn als het kraken gelukt was. Dan hadden we waarschijnlijk een prachtig huis gehad, waarin we jaren rustig gewoond hadden kunnen hebben misschien. Achteraf gezien vind ik het ook best stoer van mijn moeder dat ze op deze manier probeerde om haar levensgeluk te vergroten.

Voor mij als kind heeft het wel voor een hoop slapeloze nachten en veel stress gezorgd. Ik ben nog tot lang daarna sluimerend bang geweest dat ze voor goed opgesloten zou worden. Ook dit verhaal is bij mij in een geheim laatje gegaan. Niet omdat dat van mijn moeder moest, maar omdat ik me ervoor schaamde. Ik voelde mij er zeer ongemakkelijk bij. Ik wist toen ook niet echt zeker of het nou goed off slecht was wat ze had gedaan. Als het niet mag van de politie dan is het toch slecht? En als je dan stront aan de muren gaat smeren, waardoor je nog langer moet blijven… is dat dan echt wel grappig of stoer, zoals jullie het vertellen? Het heeft mij als kind in de war gebracht. Mijn perceptie van goed en fout lag even volledig overhoop.

Met deze wetenschap, en de erkenning dat ik evengoed een huis gekraakt had kunnen hebben, denk ik toch dat ik mijn eigen kinderen de waarheid zou besparen tot later, en met een soepel leugentje voor eigen bestwil de tijd zou rondbreien tot ik weer veilig thuis was!

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s