46 EMPTY WALLS

empty walls

Ik ben als kind vaak verhuisd. Tijdens mijn studie Haptonomie heb ik ooit eens moeten uit vogelen hoe dit is verlopen tot mijn 22ste levensjaar. Hier een globaal overzicht. Op mijn 7e – 7x, op mijn 15e – 12x en op mijn 23ste –  23x. Tot hier heb ik het in kaart gebracht, want vanaf deze leeftijd werd het wat rustiger. Er zijn tijden geweest, dat ik verslingerd was aan verhuizen. Het gaf mij een prettig gevoel. Vaak moest ik gewoonweg mijn huisje uit, maar ook, als ik langer dan een tijdje op een zelfde plek zat, dan begon het weer te jeuken. Verhuizen heeft voor mij altijd iets van ‘nieuwe rondes, nieuwe kansen’ gehad. Het fluisterde mij nog niet eerder gehoorde beloftes toe en schepte steeds nieuwe hoop voor de onbekende toekomst. Of was ik misschien ook ergens voor op de vlucht? Hoogstens voor de angstige of onprettige gevoelens die ik overhield aan ervaringen die ik onderweg had opgedaan, terwijl ik ergens woonde. Ook gaat het op een dieper niveau over een nog niet  willen landen, een niet kunnen wortelen; mijn eigen plekje niet kunnen bezetten. Zo’n hond, die maar rondjes blijft drentelen in zijn mand, omdat ie de juiste draai steeds niet lijkt te vinden…

Ik hang mijn herinneringen vaak op aan de plaats en het huis waar ik op dat moment woonde. Deze tijdslijn was een enorme rommel geworden in mijn hoofd, waardoor ik ook de ervaringen hieraan gekoppeld niet meer kon plaatsen, clusteren of ordenen. Door deze chronologie weer in kaart te brengen, kon ik ook bepaalde ervaringen weer juist in de tijd en binnen de context zetten en ontstond er een soort van verband tussen de dingen die ik daarvoor niet meer kon overzien. Laat staan een plekje kon geven voor mezelf. Deze helderheid schepte orde en rust in de chaos.

Ik heb een liedje geschreven over de verhalen en de herinneringen die voor mij aan bepaalde plekken en huizen hangen. Nare gevoelens wilde ik het liefste daar achterlaten, omdat ze anders als vervelende spoken in mijn hoofd, pakken vol last meezeulden naar mijn volgende ‘beloofde land’:

EMPTY WALLS

one last good-beye, then carry on
to start anew what ones begun
lost places left behind
silently waiting for the new to arise

close the door and throw the key
swallow pride and oversee
my fortune lies ahead and calls
to cast away them old brick walls

to higher grounds, erase what was done
don’t want to drag the weight along

I’ll rest my legs and ease their pain
never to look back again

 

one last good-beye, then carry on

to start anew what we ones begun

lost places left behind

silently waiting for the new to arise

 

Voices scattering my mind
they travel all the way along
a fusion in collor, a shot and a holler
they’re never to be gone

 

they ‘ll stick around
as I turn side
they hold and bound
nowhere to hide

 

please please, empty wall
give shelter to my grieves
cherish what I don’t need to recall
just keep them close as I leave

 

 

Je kan het hier ook beluisteran als je wilt:

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s