45 SPACING OUT ON GOOGLE EARTH

verslaafd aan mobiel

AFWEZIGE PRESENTIE

Ik zie nu in, dat grote mensen, waaronder ikzelf, vaak haast hebben of gestresseerd zijn en daardoor geen ruimte zien om op de flow van hun kind mee te bewegen. Ik herken dat erg goed bij mijn eigen kinderen. Omdat ik, met mijn volwassen schema’s en doelen, steeds een stapje op de tijd probeer in te lopen, heb ik soms niet eens ruimte om bijvoorbeeld 5 minuutjes langer op een speelpleintje te blijven, omdat de glijbaan daar schijnbaar zo tof is. In mijn hoofd draait dan mijn ZOGENAAMDE uitgestippelde programma in de soep. Mijn kinderen hebben daar natuurlijk helemaal geen boodschap aan, want die gaan volkomen op, in hun eigen spel en avontuur. En ik ben voortdurend aan het her calculeren, of alles nog wel chronologisch in mijn tijdsbalk past. Míjn tijdsbalk, he… die van MIJ.

 

ZELFS ALS IK GEEN REET TE DOEN HEB

 

Soms moet je inderdaad echt ergens een punt aan draaien, omdat bijvoorbeeld de school begint, de tandarts op je rekent, of de hartige taart anders grandioos aanbrandt. Maar meestal is er eigenlijk helemaal geen prangende externe factor, die bepaalt dat het spel over moet zijn.

Als ik eerlijk naar mezelf kijk, heb ik negen van de tien keer gewoon GEEN ZIN. Waarom eigenlijk niet? Omdat ik met mijn hoofd al door ben naar het ‘GROTEN-MENSEN’ volgende. Ik heb me laten opjagen door alles wat ik ZOGENAAMD wil of moet, of zit te tobben over alles waar ik tegen aan hik..
Ik heb daarom steeds net effe geen tijd te verliezen, want ik moet immers voortdurend maar door, naar steeds weer een ander, ZOGENAAMD zeer dringend te behalen of uit te stellen doel. Van wie eigenlijk? En welk werkelijk doel? In feite verzin ik aan de lopende band (kut)smoesjes en (laffe)leugentjes voor eigen bestwil. Ik loop daarmee niet lijfelijk weg, maar intern piep ik er steeds tussenuit:

 

‘Mama moet nu écht even werken’ ‘Mama heeft last van haar arm’ ‘Mama moet werkelijk zéér dringend gaan koken’ ‘Mama moet hóóg nodig even afwassen’ ‘Mama moet even een ontzéttend belangrijk telefoontje plegen’ ‘Mama moet echt pérsé elke drie minuten haar Facebook op ‘likes’ controleren’ ‘Mama moet echt héél, héél nodig poepen’ ‘Mama gaat hoor, ANDERS ZIJN DE WINKELS DICHT!’

 

JA-JA…

SMOESJES

 

‘Mama is veranderd in een taaie dorre tak’ ’Mama is voortdurend tijdelijk onbeschikbaar en staat op ‘uit’’ ‘mama is verslaafd’  ‘Mama zit gevangen in haar eigen kop’ ‘Mama is een strebertje, omdat ze bang is voor afwijzing’ ‘Mama liegt aan de lopende band alsof het gedrukt staat’ ‘mama is totaal niet aanwezig in het moment’ ‘mama is een controle-freak’ ‘mama is vergeten te spelen in het leven’ ‘mama kan nog wel wat van haar eigen kinderen leren wat dat aangaat’ ‘waar wil mama nou eigenlijk steeds voor weg?’

 

Dit heeft daarnaast ook te maken met de intentie van het spel. Ergens heb ik er als volwassene misschien ooit van gemaakt, dat mee spelen betekent dat ik op infantiele wijze ook zandtaartjes moet gaan zitten bakken en preciés moet nabootsen wat mijn kinderen doen. Eigenlijk ben ik dan slechts aan het pantomimen dat ik speel. Ik veins ‘DE SPELENDE VROUW’ Je herkent het denk ik allemaal wel. Je voelt gewoon dat je iets zit te doen, waarvan je zelf denkt: ‘waar ben ik in Godsnaam mee bezig…hier is echt geen reet aan… zijn we al klaar?… hoe lang moet dit nog gaan duren…?’

 

Spelen is in feite een ongericht en doelloos rommelen. Puur op impuls en gevoel een beetje onderzoekend aanklooien met wat er op dat moment voor handen is. Iets bedenken en het vervolgens toch weer compleet anders doen. Of niet. Anderen noemen dit creativiteit. Hoe creatief ben ik eigenlijk nog en kan ik nog wel ‘nutteloos’ spelen? Of ben ik inmiddels echt volkomen slaaf geworden van de prestige en de agenda, omdat ik ergens aan dien te voldoen? Ik geloof dat ik een probleem heb…

 

OPLOSSING:

DE TAMAGOTCHI VOOR VOLWASSENEN!

 

Gelukkig is daar onze SMART-PHONE, waarop wij ons onbeschaamd en ongelimiteerd mogen botvieren. Waar bevinden we ons eigenlijk, terwijl we onze inkomende berichtjes checken? We zijn niet echt hier, maar ook niet echt daar… of zijn we zowel hier als daar? De afwezige aanwezigheid in het hier en nu viert hoogtij. The twilightzone die zich ciber-space noemt. Dé uitkomst om even niks te hoeven, terwijl je toch druk bent en productief bezig lijkt. De oplossing voor al uw zorgen en eenzaamheid. Our direct-acces to Utopia!  U vraagt, wij draaien! Alle kennis, leering ende vermeak binnen één handomdraai, in één oogwenk. Binnen no-time en 24/7  beschikbaar!

 

Herkenbaar?

 

Op stand-by position staan.

Niet ‘uit’ maar ook niet ‘aan’.

Niet echt hier, maar toch aanwezig

Wel aanwezig maar niet echt hier.

Gelegitimeerd roezen op Facebook

Stilletjes tussen de regels van de dagen door surfen

Je tijd uitzitten en inkakken op het wereldwijde web

Ergens in een ‘cloud’…

Cloud 7!

Spacing out on google earth!

 

De uitgekotste alcoholist van weleer is de volkomen geaccepteerde SMART-PHONE-JUNK van vandaag!

 

VERY CLEVER, VERY SMART…

Remote-controled Mind-control.

 

 

Tel uit je winst over een jaar of 20. Wat voorn effect zal dit hebben op onze kinderen, die het zonder onze presentie te stellen hadden? Of misschien hebben ze het niet eens in de gaten gehad, omdat ze zelf reeds te druk bezig waren met het behalen van hun volgende level…

 

En je-veet-tog:

Ik ben geen tegenstander of orthodoxe anti-strijder. ik neem enkel een tendens van oprukkende verslaving waar.

Pluk er vooral ook de voordelen van.

Niks tegen een verfrissend biertje in de zon, mét je Tamagotchi op schoot…

Geniet,

But MIND YOUR MIND YOURSÉLF

😉

One thought on “45 SPACING OUT ON GOOGLE EARTH”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s