44 MIJN-GANGEN-STELSELS

mijnwerker

Rood haar was niet hip en daarbij ook hazentanden hebben al helemaal niet.  En als je dan als meisje op je fiets langs de buitenspelende grote jongens moest fietsen, op weg van school naar huis; dan was je vaak de Sjaak.

We woonden op het Brouwersplein en ik zat in de tweede. Mijn broer had de opdracht gekregen om samen met mij naar school te fietsen, maar daar had hij duidelijk (en later begrijpelijk) geen zin in. Zodra we de hoek van het plein om waren, dan zette hij het op een trappen. Ik probeerde bij te benen, maar wist hem uiteindelijk met geen mogelijkheid nog in te halen. Dus fietste ik alleen naar school. Dat vond ik niet leuk, maar dat ging eigenlijk best. De weg naar huis gebeurde vaak het zelfde, maar nu werd het lastig. Ik moest namelijk door die straat waar de grote jongens vaak buiten speelden. Dat was NIET TOF. Het leek wel alsof ze me roken! Zelfs toen ik begon met omfietsen, of wachtte tot er een volwassene langs zij zou komen, zodat ik in zijn of haar slipstream aan die ene hoek voorbij kon sjezen, wisten ze mij meestal toch te vinden. Ze scholden me uit voor Rooie, konijn, vuurtoren, hazenlip en dat soort dingen. Mijn moeder leerde mij om ze van repliek te dienen en verzon listige antwoorden:

-‘Rooie, kan je ook op groen springen! ‘ (ik zou dan een blaadje van de heg plukken en daarop gaan staan springen)

-‘He, rooie vuurtoren!’ (ik zou dan zeggen: ‘o, gelukkig ben je niet kleurenblind’.)

Echt heel goed bedoeld, maar het werkte niet. Sterker nog; het was als olie op hun vuurtje. Nu begonnen ze me te duwen, of ze trokken me van mijn fiets af en renden daar mee weg. Vreemd genoeg was ik dan ineens niet meer bang. Ik rende als dappere krijger achter ze aan en eiste strijdlustig mijn fiets terug. Ik lustte ze op zo’n moment wel rauw! Dat hielp, want het lukte. Maar de angst om ze de volgende keer weer tegen te komen was nu alleen nog maar groter. Omdat ik opstandig en bijdehand was geweest, had ik ze pas echt boos gemaakt en uitgedaagd tot vergelding…

Dus elke keer als mijn broer het op een ontsnappen zette, bekroop mij het gevoel van angst voor wat er boven mijn hoofd zou hangen op de weg terug. Ik heb deze dingen in mijn hoofd onbewust aan elkaar gekoppeld.

Ik herinner mij nog dat ik jaren later, zo ergens rond mijn dertigste, samen met een clubje vrienden wekelijks in het bos ging rennen. Mijn toenmalige vriend was daar ook bij. Op een goed moment zegt een van de mannen, die in het kopgroepje holde: ‘Wij gaan ff lekker snel, we zien jullie wel weer ergens!’. En weg waren ze. Ik zie ook mijn vriend het op een draven zetten en ik krijg het gevoel alsof er iets uit mijn borst wordt gescheurd. Ik raak het peloton kwijt, ik blijf helemaal alleen achter, help!

En ik was niet alleen, want naast mij renden er nog een paar, maar ik voelde mij ineens volkomen in de steek gelaten. Ik raakte woest, bang en in paniek. Totaal buiten proporties en over the top. Toen ik mijn woedde naar hem uitte vond hij het onzin. Hij mocht toch wel even zijn eigen tempo? Daar had hij ook volkomen gelijk in inderdaad. Dat vond ik ook. Maar waarom dan zo plotseling die alles overheersende emoties?

De angst om in de steek gelaten te worden. Aan mijn lot over gelaten te worden, terwijl ik me er niet in m’n eentje tegenop gewassen voelde. Die was niet van nu, die was van toen!

Wanneer je dit kan herleiden naar waar het ontstond, of verder aangewakkerd is, dan kan je het ook weer gaan loskoppelen. Dat is naar mijn idee de meerwaarde van achterom kijken naar dingen die gebeurd zijn.  Precies daar, midden in het drama van het moment, ligt een doorgang verscholen naar een eerdere ervaring waarin het zeer deed, waar een kwetsuur was ontstaan.

Het heeft mij geholpen om hierin te delen met anderen, zodat ook zij het konden zien voor wat het was. Mijn vriend en ik konden zo langzaam oefenen. Hij kon weer vrijuit zijn eigen tempo hollen en ik hoefde niet meteen in een flip te schieten. Er ontstaat ook weer ruimte voor een knipoog en wat humor. Je kan weer gaan spelen, met iets dat je eng vindt. Het wordt werkbaar en kan zo transformeren.

Dit zegt natuurlijk niet dat de hele wereld rekening met jouw verleden moet en zal gaan houden. Wel zijn het mooie momenten om weer te gaan oefenen in (zelf)vertrouwen.

Op dit soort momenten krijg ik meestal iets giecheligs over me. Ik vind het eng en leuk tegelijk. Ik wil wel, maar ik durf misschien nog net niet, hihihi… Dit is een ‘rek zone’ denk ik. Waarin je je nog net niet oncomfortabel genoeg voelt om getriggerd te worden, maar ook weer net  niet helemaal gerustgesteld in je oude vertrouwde veilige hokje zit. Een grensgevalletje. Op het scherp van de snede.

Hé, maar zijn dat niet dezelfde ingrediënten die we opzoeken als we op AVONTUUR uit trekken? De draaimolen, de achtbaan, het parachutespringen, het abseilen, het geven van een lezing, het reizen naar een vreemd land…

Het overwinnen van (oude) angsten en het herschrijven van je eigen draaiboek.

Hier valt echt van alles en nog wat te halen wist ik nu.

Ik luister daarom niet enkel meer naar mijn oude verhalen om keer op keer te horen wat er gebeurd is, maar weet nu, dat er sleutelmomenten, kruipruimtes en geheime doorgangen verscholen liggen, tussen de regels van de verhalen door. Die wegen naar andere momenten openen, naar weer andere gangen, waar uiteindelijk lang verloren gewaande schatten, oneindig geduldig op mij liggen te wachten.

…Als mijnwerker graaf ik nu mijn gangen terug. Door de opeenstapeling van gebeurtenissen die achter mij liggen, leg ik verbindingswegen en kruispunten aan, plaats ik borden op rotondes met licht, stippel ik mijn stadsring uit, benoem ik mijn straten bij naam. Opdat ik niet keer op keer verdwaald en naarstig zoekend ronddool in reeds lang verlaten straten,  maar steeds sneller mijn weg huiswaarts weet,  nadat een onvoorziene aanraking mij zo  plotseling ergens blind in het donkere land van TOEN heeft gedropt…

Toen ik me dat realiseerde kreeg ik er weer zin in!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s