38 DE DOOD EN DE GLADIOLEN

moon

VERGEVING IS ‘THE KEY’

Mooi gezegd. Klopt waarschijnlijk als een bus.

Ik heb hierin veel goed bedoelde tips&tricks gekregen. Met name uit ‘Spirit-land’. Daar ben ik mee aan de slag gegaan. En ik heb een aantal aangereikte ‘sleutels’ geprobeerd, maar die passen blijkbaar niet op mijn slot:

Veel glimlachen, verzachten, de goede vrede bewaren, niet veroordelen, je eigen emoties transformeren, omhullen met de mantel der liefde, de ander begrijpen, positief denken, op de toekomst richten, je eigen waarheid anders kleuren, jezelf gronden, een luisterende houding aannemen, je ego afleggen, er doorheen ademen, niet haatdragend zijn, loslaten, een buiging maken voor de ander, het met een korreltje zout nemen, humor inzetten, uit de weerstand gaan, geen wrok koesteren, relativeren, de grotere lijnen gaan zien, de strijd opgeven, jezelf overgeven aan de liefde, je dankbaarheid uitspreken, aanvaarden wat was, accepteren, de ander eren en respecteren, de ander vrijlaten, jezelf vrijlaten, in de spiegel kijken naar je eigen aandeel, je verantwoordelijkheid nemen, niet verzetten, de ander liefde en licht zenden en zo nog meer.

Er zitten zeker een aantal mooie tips bij. Maar steeds lijk ik toch weer voor een blinde muur met daarin een dichte deur te staan. Hij gaat niet open, want de sleutel past niet. Ook voel ik grote frustratie en enorme weerstand.

Zo moest ik ooit, tijdens een workshop een buiging maken voor mijn moeder, vanuit respect voor wat ze allemaal voor mij had gedaan. Ik kreeg het simpelweg niet voor elkaar. Pure weerstand. Ik dacht: ‘Wat nou een buiging voor je moeten maken? Ik peins er niet over; ik ben eerlijk gezegd gewoon nog behoorlijk pissed-off!’ En eigenlijk vond ik een aantal anderen die het deden regelrechte charlatans. Alsof ze de choreografie van een uitheemse volksdans aan het nabootsen waren. Ik kon alleen maar denken: ‘I just don’t buy this shit.’ Mij krijg je nog hoger op de kast wanneer je er dan ook nog handtrommels en talkingsticks met belletjes bij laat klinken of rinkelen. Pure Gilles de la Tourette voor mij, hahaha! Mijn enorme weerstand dus…

Dat scheen met name te komen omdat mijn ego nog veel te groot was. (en wat is daar dan weer ‘mis’ mee GVD?!) Mij ben je echt volledig kwijt op dit soort momenten. Moet ik mijn ego nu ook al verstoppen ofzo? Dat noem ik nog eens een groot ego hebben trouwens, hahaha! (Egootje, Egootje, Egootje toch, wat ben je daar weer een gewiekst slimmerikje!)

Ik zie het als een geboortekanaal, waar ik niet doorheen kon en wilde. Als een bevalling die onvermijdelijk is. Zowel voor moeder als voor kind. Dit beeld helpt mij in het begrijpen van wat vergeving nu eigenlijk voor mij zou kunnen zijn. Namelijk dat ALLES erbij hoort.

Het is niet alleen het pasgeboren kindje met het roze mutjse, dat vredig ligt te slapen in het wiegje, met een gezond geboortegewicht. De hoog zwangere dame die gezellig op haar matje haar puf-oefeningen verbetert en na afloop kopjes thee drinkt met de dames. Het zijn niet alleen de geboortekaartjes en beschuit met muisjes, het verlangen naar de dag dat je bent uitgerekend, de eerste weeën die je losjes opvangt, het verlangen om te mogen baren, het geschenk dat je voor de pijn terug krijgt, de echtgenoot die je hand vasthoudt, of de verhalen die je er na afloop over vertelt.

Het is ook de angst voor het onvermijdelijke, de enorme weerstand die je voelt, de pijn die je uitschreeuwt, de diarree die je hebt, de auto die niet wilde starten, de ontsluiting die niet op gang komt, de persweeën die je op moet vangen, het plakkerige bloedbad waar je in ligt, het niet meer terug kunnen, de dood of de gladiolen, de man die er even niet is, willen opgeven en toch door moeten, je woede, de weeïge geur van vruchtwater, het kindje in nood, je haar in de klit, de keizersnede, het uitscheuren, de penetrante geur van oud zweet, de hechtingen, de uitputtingsslag die je levert.

HET IS HET ALLEBEI

Ik zie het als een opkruisen tussen de dualen van de wereld door. Een beetje van dit, een beetje van dat. Ik heb mij het meest beweeglijk gevoeld op momenten dat ik elke kant op mocht, tijdens mijn reis. Uiteindelijk ben ik zelf degene die mag bepalen hierin. Ik mag mijn keuzes maken en daar de consequenties van dragen. Verantwoordelijkheid nemen. Voor mezelf gaan staan. Waarom voel ik mij dan meestal in een bepaalde hoek gedreven, wanneer het om vergeving gaat?

Vergeven is wat mij betreft niet enkel het aanmeten van de glimlach der universele liefde, je haatgevoelens links laten liggen en de liefde laten zegevieren. Daarmee ontken je het andere. Naar mijn idee gaat het over eenwording. Dit impliceert een samensmelten van de dualen; van alles dat is. Opkruisend van links naar rechts, alles door dat ene geboortekanaal stuwen. Daar is moed voor nodig. En alles hoort erbij. Dat gaat over onvoorwaardelijkheid. Daar ligt vergeving. Dat het, ondanks alles, OK is. En ik vind dat ‘best’ lastig.

Dus om even het beestje bij de naam te noemen:

Mensen die mij graag willen duidelijk maken of mij op het hart willen drukken, dat ik niet zo negatief moet zijn en dat ik gewoon moet vergeven. Dat het om de liefde gaat en niet om de haat. Mijn vraag: maar wat is dan liefde? Rozengeur en maneschijn? Dat wat bezongen wordt in de top 2.000? Deze ‘liefde’ is wat mij betreft een éénzijdige belichting. Bomvol verwachtingen en oordelen. En deze verwijzen allemaal naar de andere kant van de dualiteit. The dark side of the moon. De kant die vaak niet belicht wordt, blijkbaar ook niet in kringen waar het streven juist ‘verlichting’ is. Best vreemd eigenlijk, toch? Het is de dans tussen zwar-en-wit. Het één impliceert voortdurend het ander. Ze hebben elkaar nodig om samen te smelten en één te worden. Om te kunnen bevallen en om geboren te kunnen worden.

Moet je voor de gein eens proberen in je fantasie: Een vrouw die in baringsnood zit, sussend beleren dat ze zich toch beter maar gewoon eventjes rustig kan ontspannen en dat dat harde brullen daarbij echt niet helpt. Wat denk jij? Heeft ze daar een boodschap aan tijdens haar perswee? (nog los van het feit of je nu vindt dat je tóch gelijk hebt of niet) Ik denk dat de kans groot is dat je letterlijk of figuurlijk een grote rake klap voor je hersens krijgt. ‘Wat nou zachtjes en ontspannen, ik lig hier GVD een 10-ponder uit te persen JA!’ AAaaahhh!

Zo ervaar ik dat met gevoelens als wrok, haat, jaloezie en afgunst. Wat heb ik er voor boodschap aan dat ik deze gevoelens eigenlijk maar beter niet kan hebben? Want ik HÉB ze! ‘Nee, Willemijntje, zolang jij boos blijft of wrok blijft koesteren ga jij echt niet kunnen vergeven hoor.’

Ja. DUH!

Wat zal ik dan doen? Verstoppen, in cognito, licht roze schilderen, camouflage pakje aan? Mijn ervaring is wel, dat de meeste mensen zich inderdaad wel minder onconfortabel voelen als ik dat doe, want dan lijkt het allemaal ten minste weer PAX EN VREE.

Dit alles eerst maar eens erkennen is voor mij een eerste sleutel die past.

 

P.S. Weet iemand nog een passende vergelijking voor de mannen onder ons, die zich met een bevalling niet helemaal uit de voeten kunnen? 😉

4 gedachten over “38 DE DOOD EN DE GLADIOLEN”

  1. hoi willemijn,

    pff heftig onderwerp, en ik voel met je mee. Hieronder geen chronlogisch verhaal of zoveelste oplossing. Alleen wat hersenspinsels over je verhaal. Hoop dat je er iets aan hebt. mijns inziens helpt al die goede raad idd niet , omdat ze eigenlijk beschrijven hoe de uitingsvorm van pijn weg te krijgen , nl die boosheid, die je van binnen kan verteren. Volgens mij ligt het die laag dieper. en gaat het er wat mij betreft over dat je nog steeds pijn hebt over het gebeurde. Dat je moeder er niet voor je was, dat je in de steek gelaten bent zovele keren. Ik ben echt ervaringsdeskundige in het breien van mantels der liefde, dat wil je vast geloven, maar ook ik krijg het niet voor mekaar om de pijn weg te zennen in actuele situaties die refereren aan diepere lagen en verre herinneringen. Het enige wat helpt in een ruzie bij mij, is iemand die echt luistert naar dat kind dat zich verkeerd beoordeeld voelt, of behandeld of wat dan ook. Dat die ander echt inziet dat hij of zij mij verkeerd heeft behandeld. Of zijn of haar blik niet de werkelijkheid is over mij. Maar daar heb ik die ander echt voor nodig. De verwachting neerleggen ooit nog een verbinding te leggen, helpt een beetje, maar je weet dat die pijn er nog steeds zit, afgesloten en geisoleerd, waar het heerlijk in onwetendheid kan broeien. Weet je Willemijn, het is je moeder, en dat maakt het ook erg ingewikkeld. Jij bent ontstaan uit haar en daarom ook voor altijd verbonden, hoe verrot die verbinding ook is. Ik gloof zelfs dat je het zo lastig kan loslaten omdat de verbinding zo verrot is. Omdat er zo weinig is om aan de andere kant te leggen. Die lieve of toffe moeder die…wat dan dan ook voor je deed. Zo doen kinderen als ik het met hun ouders denk ik. Blij zijn met al die mooie kanten. Maar als die er niet zijn… Blijft dat kind rammelen en roepen.. om haar moeder. ipv een volwassene die eeen nieuwe band heeft opgebouwd met haar ouders, vanuit een nieuwe rol. En wat heb je daaraan. dat ik dit zeg. Dat weet ik eigenlijk niet. Ik gloof wel dat je pijn vertellen aan derden helend kan werken als die ander daar oor voor heeft en aandavcht. En zo hoop ik dat jij met je verhalen en de reakties die je krijgt , die pijn beetje bij beetje , zachter maken kan. Misschien helpt het , te weten dat jouw pijn, eentje is die velen zullen herkennen, en die hun ook heelt, doordat jij het met ze deelt. Dank je wel dappere dame,ik gloof dat jij er niet alleen komt , maar er ook al echt bent.

    dikke knuffel, eva

    ps die passende naam weet ik niet, daar ga ik eens over denken. weet jij toevallig nog een naam, over mannen die voor het zingen de kerk uitgaat, en je onbevrucht laten liggen?

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s