35 DE SPIRITUELE BYPASS

SPIRITUELE BYPASS

 

Gaandeweg mijn leven, heb ik een steeds groter wordende allergie ontwikkeld, voor mensen die mij wel eventjes gingen vertellen hoe de dingen in elkaar zitten. Ik voelde me al snel de les gelezen in iets waartegen ik vanuit het diepste van mijn wezen in hevige opstand kwam. Waar ging deze weerstand over? Dit vroeg mij om nader onderzoek…

 

LEVENSLESSEN VAN EEN GOEROE

Inzichtelijk spiritueel. Flarden aan theorie:

Belofte maakt schuld, het schept verwachtingen. En verwachtingen zijn potentiele teleurstellingen, met daders en slachtoffers, daar wij wensen vast te pinnen wat in de toekomst ligt. Proberen wij af te dwingen, te manipuleren en zijn wij  UIT FLOW, uit het NU, tijdens het HIER. Een verlangen is niet meer dan een gekoesterde verwachting. Het is de kunst om al je verwachtingen los te laten en volledig aanwezig te zijn met AL DAT IS.

Grilligheid impliceert onveiligheid, doch in feite is dit soort veiligheid een farce. Wie probeert zijn omgeving te controleren/manipuleren en zodoende veiligheid te creëren, leeft in een valse overtuiging van schijnveiligheid. Hiermee schep je ook weer verwachtingen van de wereld om je heen. Het is daarom de kunst om veiligheid vooral niet te zoeken in de voorspelbaarheid buiten jezelf, maar in de immer aanwezige verbinding met en het vertrouwen in jezelf. Vertrouwen impliceert geen verwachtte uitkomst.

Iedereen creëert zijn eigen realiteit en mag daarvoor ook zelf de verantwoordelijkheid dragen. Je kan dus in feite nooit naar de ander wijzen en deze ‘schuldig’ verklaren voor de dingen die gebeurd zijn, want jij bent zelf verantwoordelijk voor je eigen creaties. Alles en iedereen weerspiegelt slechts hetgeen dat in jou zelve leeft. De kunst is vooral om te leren begrijpen wat er weerspiegeld wordt en dat jij hiervoor zelf verantwoordelijkheid mag gaan dragen.

Je kan in feite niet afgewezen worden door de ander; je bent het enkel zelf, die het zelf afwijst.  Het is hierin de kunst om je niet afhankelijk op te stellen van de goedkeuring of de liefde, óf de afkeuring van de ander.

Zoals de ander, zo zijn wij; wij zijn immers allen ÉÉN

NAMASTÉ

‘Ja… oh… inderdaad… wat een wijsheid… wat een prachtig diepzinnig ontwikkeld bewustzijn… en wat een herkenning ook …’ hoor ik mezelf al prevelen, wanneer ik mij eens lenig uitrek op mijn yogamatje, vlak na de geleide chakra meditatie, die mij ongehinderd toegang verschafte tot een volgende verheven dimensie…

Echter… Een paar decennia eerder… Ergens langs de rand van het Ijsselmeer…

 

DE LEVENSLESSEN AAN EEN KIND

 

Teleurstellend alledaags. Flarden uit een praktijk:

Het was in de zomer voordat ik naar de 2e klas zou gaan (groep 4) toen we met de klipper  gingen varen op het IJsselmeer.

We werden wakker in de ochtend en ineens werd er spontaan voorgesteld dat ik vandaag wel jarig kon zijn. Jarig zijn? Ik was toch pas in de herfst jarig? Nee, we zouden deze dag met z’n allen mijn verjaardag gaan vieren. Ik trok mijn grijsblauw geruite wikkeljurkje aan en het werd feest. De make-up koffer werd tevoorschijn getoverd en ik kreeg een vlinder op mijn gezicht geschminkt. Ik genoot met volle teugen! We bliezen confetti slierten over het dek en iedereen hielp mee. Daarna zouden we iets leuks naar mijn keuze gaan doen en ik wilde het aller liefst in de kleine zeilboot. Het bij bootje van de klipper werd speciaal voor mij, opgetuigd langs zij getrokken en ik stapte vol trots in. Ik zou nu, als jarige prinses, een stukje in mijn eentje gaan varen en de anderen zouden speciaal naar mij gaan kijken. Wow!

Maar voor de grap gooiden ze ineens het touw los, dat mij veilig langs de wal zou leiden en gestaag bekroop mij de angst, dat ik niet meer terug zou kunnen komen naar de kant. Ik zag de vaargeul al naderen en had geleerd dat dat levens gevaarlijk was. Daar voeren de grote schepen, die je zomaar per ongeluk konden grijpen met hun schroef, omdat ze je domweg niet konden zien aankomen als ukkepukje op het water.  Het lukte mij niet om mijn zeilboot te besturen. Ik begreep niet wat ik moest doen, met de touwtjes, het roer en de zeilen. Ik vond het eng wanneer de wind in het zeil mijn bootje helemaal schuin trok! Ook met de roeispanen lukte het mij niet, want door de wind dreef ik vlotter af dan dat ik roeien kon. Daarbij kreeg ik, met de giek om mijn oren, de zware spanen niet tegelijkertijd uit het water getild, dus dreef ik, al rondjes peddelend, steeds verder af. Ik wist niet meer wat ik moest doen en begon te huilen en te roepen, later te gillen en te krijsen.  Ik was volkomen over mijn zeik. (Achteraf kan ik de link leggen naar mijn bijna-verdrinken ervaring van toen ik 4 jaar oud was)

Iemand probeerde mij aanvankelijk nog lachend aanwijzingen te geven, maar ik hoorde niks meer, zag niks meer, kon niks meer, en wist niks meer. Ik kon enkel nog hysterisch gillen. HELP, HELP! maar niemand schoot mij te hulp, ze bleven daar gewoon maar wat lacherig naar mij staan kijken!  Ik weet niet hoe ik het uiteindelijk voor elkaar heb gekregen, maar ik heb op de een of andere manier mezelf weer bij elkaar geraapt en het is met na lang ploeteren toch gelukt om weer naar de kant te komen. Ik was woest, omdat ze zomaar het touw hadden losgegooid en mij vervolgens aan mijn lot hadden overgelaten. Ik voelde me ook uitgelachen om mijn hysterische gedrag. Ik was oprecht doodsbang geweest!

Mijn toeschouwers dropen af. Alle vreugde was bedorven.

En hierop werd mij op bitse toon tevens medegedeeld,  dat mijn verjaardag bij deze dus ook maar meteen weer over was. Blijkbaar net zo makkelijk…

Einde feest.

Einde verjaardag.

Einde verhaal.

 

Ik had nog wel een half uitgeveegde vlinder op mijn hoofd, de hele lange rest van die dag.

 

Het is de grilligheid die het onveilig maakte.  De gewekte verwachting, het bijna vervulde verlangen, de onverwachte teleurstelling. De beleving van afwijzing vanwege het uiten van ongewenste emoties. Een gevoel van schuld en boete. Ik heb uit dit soort ervaringen als kind zeker mijn lering getrokken. Maar of het me gediend heeft… en of het klopte…?

Inmiddels was ik een hoop zelfhulpboeken wijzer, een flink aantal jaren getob verder, een paar bewustwordingscursussen rijker, een kruiwagen vol met geld armer, en dacht ik: UND JETZT?

Leuk hoor, al die lezingen, op weg naar de verlichting… Maar mag ik ff:

AAN FLARDEN MET DIE DROOGNEUKERIJ EN  AL DIE ONBEVRUCHTE THEORIEN!

Dit was de ongezouten mening, lees boute veroordeling, van mijn innerlijk kind, op het spirituele gelul van het altijd beterwetende intellect. Op dit niveau vond ik het merendeels vooral KLINISCHE lariekoek, al die theorieën. Ze konden mij gestolen worden.

Ondertussen probeerde mijn volwassen zelf dit ongerichte projectiel in mij vooral in bedwang te houden, want dit kwam natuurlijk totaal niet bewust of ontwikkeld en zeer zeker niet spiritueel gevorderd over. Mijn hoofd begreep de dingen maar al te goed en ging er het liefste mee aan de haal. Maar binnenin mij ronkte en borrelde het en stond het op een ontploffen.

DIT WAS HET FURIEUZE KIND IN MIJ. KLEINE WILLEMIJN WAS DUIDELIJK BÓÓÓS

En ik begrijp het. Het kind was zeker woest. Waarom? Stel je voor eens voor, dat iemand  bovenstaande theorieën gewoon zo rauw, zonder uitleg, op mijn dak had gegooid, toen ik daar teleurgesteld in een hoekje van ’t kombuis zat, met de halve verjaardagsvlinder nog op mijn voorhoofd… meen je nu werkelijk dat ik dit begrepen had of dat ik mij begrepen had gevoeld, laat staan er iets mee had gekund, op deze wijze? Mijn antwoord is: NEEN. Geen ene MOER.

Op dat moment had ik gehoord willen worden, vast gehouden willen worden, getroost willen worden in mijn angst en in mijn teleurstelling. Ik wilde niet direct moeten begrijpen met mijn hoofd, ik wilde gewoon eerst mogen voelen hoe ik me voelde en dat dat ok was. Meer alsjeblieft eventjes niet!  Ik had bevestiging nodig en aandacht van iemand die zich ook in mijn kant van het verhaal kon inleven.

Dat was er niet; dus ben ik die stap uiteindelijk ook zelf maar gaan overslaan en heb ik het anders opgelost. Ik ben het gaan analyseren, gaan beredeneren. Ik ben gaan redevoeren, gaan snappen en begrijpen, gaan  betekenisgeven, gaan theoretiseren en gaan prediken. Ik ben gaan redderen met mijn hoofd. Ik was hiermee mijzelf aan het betuttelen geslagen en voortdurend de les aan het lezen. Geen wonder dat ik er ook niet tegen kon wanneer anderen dit bij mij deden!

MENSEN, DIT NOEM IK MIJN SPIRITUELE BYPASS!!!!!

Ik legde waterdichte theorieën aan. Hing tegeltjes met waarheden van verlichte meesters en vibratie verhogende spreuken op in mijn WC. Ik zong mantra’s tot ik er schor van was. Affirmeerde tot ik een ons woog. Beoefende blind ‘the law of attraction’ (al bleef het resultaat nog wat uit…) Vertelde anderen precies hoe het in elkaar stak. Maar ontkende ondertussen glashard het ongepolijst deel van wat er (nog) in mijzelf leefde. Door dit deel van mezelf te negeren, het zwijgen op te leggen over te slaan of weg te poesten. Hoe bot en arrogant is dat? Alsof ik mezelf probeerde te bezweren… Walk your talk Willemijn! In feite kwam ik niet aan de weggestopte delen van mezelf toe, omdat ik het zo druk had met het zo correct mogelijk formuleren en uitleggen van de universele spirituele wetten en waarheden. Maar deze manier ging ‘m uiteindelijk toch echt niet worden…

EN IK KAN ME NIET VOORSTELLEN DAT IK DE ENIGE BEN DIE DIT NIET GELOOFWAARDIG VOOR MEKAAR KRIJGT OF DENKT VOL TE HOUDEN… LAAT STAAN WEET TE VERKOPEN…

Ik mocht de stappen die ik destijds had overgeslagen alsnog gaan zetten. Ik hoefde niet direct alles als een volwassene te begrijpen vanuit het intellect, terwijl ik me eigenlijk nog dat boze bange kind voelde. Ik herkende dit vanuit vroeger; mijn gevoel aan de kant moeten zetten en doorschakelen naar de ander. En dit was blijkbaar hoe ik het nog steeds deed. Maar nu onder de noemer van ‘BEWUSTZIJN’. Heeft me geen goed gedaan. In tegendeel.

En ik weet dat ik hierin nog kan overreageren, vanuit een verleden. Het heeft mij erg geholpen, toen ik mezelf eindelijk rustig ben gaan aanspreken, bemoedigen, vertellen en uitleggen, op het niveau waarop ik mij bevond op bepaald gebied. En dat was vaak op het niveau van een peutertje van 3, een zuigeling van 6 maanden, of een meisje van 8.

Hoeveel kinderen van deze leeftijd zouden er denk je nou echt zitten te wachten, om dagelijks, 4 uur lang, monotoon voorgelezen te krijgen uit de onvertaalde meesterwerken van Nietzsche?

 

Herkenbaar misschien?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s