33 AAI POESJE, AAI POESJE…

aai poesje

EEN EERBETOON

VERSIE 1:

(muziekje eronder)

LIEVE LAPJE,

Mijn aller trouwste poezendier was je.

Ik noemde je zo toen ik 4 jaar oud was: LAPJE.

Jij begreep mij. En ik werd jouw oprechte dierenvriend.

Jij was de beschermheilige van mijn prille bestaan.

Je bent overal mee naartoe verhuisd.

Je  was er gewoon..

Van de Burgwal, naar de Kamper Singel,

via het atelier van Sjarrel, naast café Bruxelles,

naar het pension op de Verspronckweg,

Het Brouwersplein, de Witstraat, de Mosterdhof,

de 2e Jan van der Heijdenstraat en weer terug.

Onvoorwaardelijk waren wij verbonden.

Ware liefde tussen mens en dier…

 

Als kind had ik mij oprecht voorgenomen om 3 volle dagen

 dramatisch te zullen zwijgen, wanneer jij zou sterven.

Uit hartprotest en groot verdriet.

De dag voordat je uiteindelijk  stierf,

sliep je nog één keer bij mij in bed.

Boven op mijn hoofd notabene!

Ik begreep dat dit jouw manier van afscheid aan mij was geweest.

 

Regelmatig heb je me daarna nog opgezocht in mijn dagdromen,

of tijdens mijn slaap.

Je kwam af en toe eventjes langs met goede raad of een begripvolle blik.

Soms ook, ging je onverwacht met je dikke kont

boven op mijn malende gedachtes zitten

om ze te verdrijven.

Dat hielp.

Dank je wel daarvoor, mijn aller liefste Lapje.

 

 

VERSIE 2:

(naald van de plaat, krassend, liefst middenin refrein)

LIEVE LAPJE,

Het spijt me voor alle keren dat ik je stiekem en volkomen onterecht geslagen heb. Dat je steeds vaker ten prooi moest vallen aan mijn genadeloze ‘drill-sessies’, waarin ik mijn verbeten frustraties op jouw begon te botvieren. Dat ik jou harteloos te grazen nam. Dat ik mijn wraakgevoelens op jou uitleefde. Dat ik je op deze momenten schijnheilig de les las en hardhandig ‘corrigeerde’ wanneer je ook maar één fin verkeerd verroerde, terwijl ik je tegelijkertijd moedwillig opjoeg door de kamers van het huis. Ik schaam mij diep. Dat jij de weerloze dupe was, op de momenten dat ik mezelf niet meer in de hand wist te houden. Het spijt me enorm, voor alle gemene, laffe en oneerlijke streken die ik je geleverd heb. En dat, terwijl ik mezelf een oprechte dierenvriend durfde te noemen… Dat dacht ik ook te zijn… Oprecht. Maar jij leek soms mijn enige manier… mijn enige uitweg… En tot op je laatste zucht, bleef jij liefdevol naar mij. Sans rancunes! Ondanks alles wat ik je naar je kop slingerde. Onvoorwaardelijk waren wij verbonden.  Mijn liefste Lapje, Ik maak een diepe, diepe, nederige en zeer respectvolle buiging voor jou.

LIEVE LAPJE, BEDANKT DAT JE BIJ ME WAS. IK HEB JE LIEF.

1977-1998 +

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s