28 LIEVE GILLES DE LA TOURETTE

lieve Gilles

Het grootste deel van de tijd gedraag ik mij voornamelijk als goede brave Hendrik.

Ik verbreek geen stiltes in bibliotheken, Banjer niet als olifant door porseleinkasten, zeg meestal opgewekt en vriendelijk gedag wanneer ik ergens de drempel over stap, geef doorgaans een schappelijke fooi aan de bediening, bied als mee-eter gewillig mijn diensten aan, luister al ja-knikkend een langdradig welkomstpraatje van de meesters uit, drink keurig het laatste slokje thee uit mijn glas, houd mijn mond als ik vermoed dat hierom gevraagd zal gaan worden, geef als moeder rustig en verantwoordelijk het gepaste voorbeeld aan de kinderen in de klas, volg orders en instructies flexibel op, houd wijs mijn hoofd koel waar een baliemedewerker mij volkomen gestrest afserveert, ga vanuit respect voor de gehele cast staan, tijdens het applaus na een theatervoorstelling, lever te maken opdrachten bij tijds in, voeg mij sportief naar gewijzigde  plannen of regels, bel beleefd terug als iemand een berichtje achterlaat op mijn voice-mail en schop geen onnodige herrie in de tent.

Er zijn echter van die momenten…

Waarop het mij zo goed als onmogelijk lukt, om een onbedwingbare behoefte in mij te temmen of vroegtijdig de kop in te drukken. Deze neiging komt als gruwelijk puberale jeuk opzetten en raast werkelijk overal doorheen. Alles, maar dan ook alles om mij heen; wat ik zie, hoor, ruik, voel en proef moet geloven aan mijn genadeloos primaire reacties, spontane impulsen of ongecensureerde feedback. Iedere indruk krijgt terstond van vlijmscherpe of ronduit botte repliek gediend. Meestal tot op het platvloerse en ordinaire af. Je moet hier denken aan schuttingtaal en viswijven jargon. Verder komt het niet.

Dit speelt zich Godzijdank (bijna) altijd veilig binnen de omheining van mijn eigen binnenwereld af, maar steeds ligt op de loer, dat ik mij per abuis onlijmbaar kwetsend verspreek als  zogenaamd bewust ontwikkeld Mensch. Het is dan namelijk een voortdurend naafloos schakelen tussen mijn onopvallend beschaafde gedrag en een volkomen misplaatst en uitgesproken contrasterend willen handelen. Je kan het denk ik het beste vergelijken met een interne sub-tekst op de externe gebeurtenissen. Een voice-over door de koptelefoon, gedachten wolkjes uit stripverhalen, louter gevuld met grof gesneden Bargoens.

Ook ontspringt in mij op dit soort momenten de opwelling tot volkomen ongepast groteske acties. Blijkbaar ergens vanuit de dringende behoefte om de bestaande situatie te doorbreken of van nieuw bizar perspectief te voorzien. Meestal blijft dit bij fantasieën of binnensmonds gerommel.

Ik weet nog heel goed hoe hard ik hierom heb gelachen met Jan, de vader van mijn kinderen. Ik was hoger dan hoog zwanger van onze tweeling en zou gestript worden door de gynaecologe. In mijn beleving was deze vrouw nogal rigide van aard. In ieder geval had zich dat zo geuit, toen ze mij de eerste keer inwendig had onderzocht. Met een soort harde prik-stok-vinger was zij te werk gegaan, zonder blikken & blozen of een mededelen wat zij ‘daar’ zoal deed. Ik vond dit vrij pijnlijk en wilde dit eigenlijk anders. Onderweg naar mijn volgende afspraak stelde ik Jan voor om, terwijl ik daar straks met beide benen in de beugels zou liggen, uiteraard extreem ‘drachtig en kinky’, ik deze nietsvermoedende koelkast met licht opgewonden stem in haar stramme handgrepen zou aanmoedigen en ontdooien met:

‘ow…ja… schatje…lekker…ga door… hhhhmmm…. Ja… zo ja… wat geil…ik kom… ik kom… ja!”

Echt wij hebben ons bescheurd van het lachen bij gedachten alleen al!

En dat dan deze keurig geleerde mevrouw hierop, rood aangelopen alle speldjes uit haar grijze knot zou wurmen, en vervolgens met wild losgeslingerde manen haar routineklusje opgewonden smeuig zou volbrengen!

Je kan je misschien voorstellen dat wij het even later gruwelijk lastig hadden, tijdens de daadwerkelijke sessie aldaar. Echt, als ik er alleen al aan dacht om Jan aan te kijken… niet te houden gewoon, hahahaha! En die arme Mevrouw de gynaecologe was zich van geen kwaad bewust… Ze moest eens weten… Misschien was dit echter wel precies het zetje dat zij eventjes nodig had gehad om  haar dagelijkse sleur te doorbreken en was ze er wel van opgeknapt joh 😉

Welke ziekenhuiscode zou deze handeling eigenlijk  toegedicht moeten krijgen volgens het protocol en voor vergoeding van de zorgverzekeraar…?

Nog lang na-hikkend en proestend keerden wij met betraande ogen en rooie oortjes huiswaarts.

Toch gaat dit denk ik wel over iets van belang:

Wanneer je namelijk een pleaser bent geworden, gaandeweg je bestaan, is de kans zeer groot dat je aansluiting met je eigen bron verliest of reeds kwijt bent geraakt onderweg. Je vaart onbewust op normen, waarden en verwachtingen van anderen en hebt jouw eigenheid verwaarloosd of misschien inmiddels reeds zo goed als vergooid…

Voorheen vond ik, dat deze oprispingen van zeer laag alooi waren. Ze vertelden mij vooral iets over mijn ware, negatieve, ongeciviliseerde aard en over mijn platvloerse frustraties en ongenuanceerde veroordelingen op alles wat los en vast zat. Maar inmiddels kijk ik er toch ook anders naar. Ik zie het als doorbraakmomentjes van mijn authentieke zelf en haar niet te stuiten drang naar vrijheid. Gelijk een puber die deze fase doormaakt in het proces van losbreken van zijn ouders. Zo breek ik hier in feite vrij uit de mijzelf opgelegde verstikkende rol en functie van zelfverontachtzamende pleaser, die zich per ongeluk braaf en gedwee in andermans mal had laten gieten

Fuck off!

Don’t fence me in!

Opzouten!

Het gaat over het willen heroveren van mijn eigen vrijheid.

Zelf noem ik deze oprispingen liefkozend mijn lieve kleine ‘Gilles de la Tourette’

Wanneer ik nu bijvoorbeeld in een vergadering zit en een bijna niet te stoppen aandrang voel om dat schattige bloemenvaasje in het decolleté van mijn opgedirkte buurvrouw te zetten, een Hoela-hoela-rokje te vouwen van het linnen servet, dat onder in het mandje van de koffiekoekjes ligt, om vervolgens, dwars door de power-point presentatie heen, dat stuk openbare kunst, aan de muur tegenover mij, op hoffelijk wijze ten dans te vragen, terwijl ik heel zachtjes een Weens walsje neurie… ?

Wanneer ik dit soort fantasieën krijg, is dit meestal een teken dat er iets niet helemaal meer klopt.

Vaak zit ik dan gewoon op de verkeerde plek of is iemand de boel lekker aan het beknotten. En ben ik het zelf geweest die dit heeft laten gebeuren. Ook kan dit ontstaan wanneer een ander mij op slinkse wijze naar een bepaalde plek heeft proberen te manouvreren, waar ik bij nader inzien helemaal niet naartoe had gewild. Of als iemand overtuigend zijn vers gebakken lucht staat te verkopen, waarin hij zelf stiekem net zo min gelooft als ik. Iets in mij snapt er dan zogenaamd ineens geen ene drol meer van, vindt alles volkomen onzin en mijn beschaafde systeem slaat simpelweg op TILT of op ERROR.

Mijn lieve Gilles helpt mij in feite, met los breken uit wat mij vast zette of door juist extreem vast te zetten om zodoende bewust weer vrij te kunnen geraken. Het gaat om een aangenomen keurslijf, dat mij toch ineens als een gek blijkt te knellen.

Alsof de OERVROUW in mij wakker schrikt en mij eraan herinnert waarvoor ik hier ook al weer NIET was gekomen.

Lof

Willemijn

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s