27 EEN BLAUW HART VAN GOUD

 

EEN BLAUW HART VAN GOUD

Tijdens een zomervakantie aan een kust…

Ik weet nu nog het overweldigende gevoel van gelukzaligheid dat mij compleet vervulde… Ik was in mijn eentje aan het spelen, op de puntige rotsen langs de kustlijn. Plotseling zag ik mijn moeder daar, met de surfplank, een flink eind verderop in het water. Ze zwaaide naar mij. Naar mij? Ja, ze zwaaide inderdaad naar mij! En ik voelde mij op slag van top tot teen intens gelukkig! Mijn moeder zwaaide weer naar mij, ik zwaaide uit volle borst terug en zij beantwoordde mij wederom. Mijn bloed kolkte, ik voel het nog steeds van binnen. Ik voelde mij volstromen met warmte, terwijl een gouden massa mij vulde, tot in de kleinste puntjes van mijn lijf… Ik wist mij totaal gezien, volkomen begrepen en ronduit geliefd. Vol verwondering van haar onverwachte wuiven en vol verlangen naar ons wederzien beantwoorde ik gretig haar gebaren. Daag, dááág, dááháágg!!!
Nog altijd in de roes van dit gouden moment, speelde ik verguld van affectie verder langs de waterkant. Als een jonge gazelle in de zomerzon, dartelde ik van rots tot rots. Mijn dag kon niet meer stuk!

Totdat ik aan het eind van de middag hoorde, dat mijn moeder met spoed was afgevoerd naar een ziekenhuis met haar arm flink uit de kom.

Na ons uiteindelijke wederzien bleek ze toch ook wel boos op mij, omdat ik enkel had teruggezwaaid, maar geen hulp voor haar had geroepen.

Het was alsof mijn borst en keel tot een platte koek werden geperst. Ademloos zeer deed dat. Het was dus mijn schuld geweest. Ik had blijkbaar zeer ernstig verzaakt… Ook voelde ik mij volkomen belachelijk, betrapt, gegeneerd en beschaamd, vanwege mijn compleet verkeerde interpretatie van haar gretige, zogenaamd liefdevolle wuiven speciaal naar mij…

Precies in dit moment gebeurde het, dat pure hartsvervulling en totale afwijzing elkaar genadeloos te lijf gingen… Ik ervaar dit nog altijd als een uitermate pijnlijk moment.

Als ik hier vanuit volwassen perspectief naar kijk, begrijp ik mijn moeders nood en snap ik dat ze alle hoop op mij gevestigd had om hulp te halen. Aan de andere kant: Ik was een kind van acht jaar oud, die haar penibele situatie waarschijnlijk nog helemaal niet had kunnen inschatten! Ook zie en begrijp ik dat ik de schuld als kind onnodig volledig op mezelf betrok; dat doen kinderen doorgaans, omdat ze hierin nog weinig onderscheidend vermogen hebben.

Wat mij persoonlijk het meeste raakt, is het gelukzalige gevoel dat mij overviel, toen mijn moeder naar me zwaaide. Je mag weten, mijn moeder knuffelde niet, nam mij niet op schoot en raakte mij eigenlijk zelden aan. Zelfs niet in de vorm van aankleden, afdrogen, tanden poetsen, nagels knippen of haren kammen. Hoogst waarschijnlijk wel toen ik nog kleuter was, want toen kon ik dat soort dingen nog niet zelf, maar in ieder geval niet vanaf dat ik een jaar of 6 was. Haren knippen deed ze wel. Deels is het aan mijzelf om hierin uit mijn slachtofferrol te stappen, maar een ander deel in mij mag dit ook feitelijk zien voor wat het was en erkennen hoe dit mij gevormd heeft.Of was ik het misschien zelf geweest, die mij niet liet aanhalen of onaanraakbaar had opgesteld?

Ik had me, echt zonder overdrijven, zelden in mijn hele leven zó intens gelukkig en compleet heel gevoeld als op dat moment. Echt van top tot teen vervuld met goud!

En dan het schrille contrast met de alledaagse werkelijkheid. De realiteit waarin mijn moeder, zelf diep gekwetst als kind, hard en kil vocht voor haar eigen bestaan. Ik zie nu in, dat het niet in haar vermogen heeft gelegen om meer affectie voor mij te tonen. Dit inzicht haalt de scherpe kantjes van het verhaal wel af. De diepte waarmee dit gegeven door mijn botten dreunt blijft echter even zeer.

Misschien is het zelfs wel zo, dat ik vanaf dit moment, door deze intense beleving van gelukzaligheid, wel bewust werd van een heersend gemis… lang leve de dualiteit!

En met dit onuitgesproken besef van gemis heb ik jaren lang geploeterd en gezwoegd.

Maar wat nou, als ik mij op het andere deel focus?

Namelijk, het deel in mij dat blijkbaar in staat is om zich totaal verguld te voelen, van top tot teen gevuld te zijn met een prachtige gloed van warmte en goud. Dit is het vermogen om lief te hebben en te koesteren. Het leeft dus allemaal in mij!

Het blijft, hoe pijnlijk soms ook, aan ieder ander om deze stroom wel of niet te willen, kunnen of mogen beantwoorden. En ook dat is wederzijds.

Wanneer het niet wederzijds blijkt, neemt dit nog niet weg dat het kolkende goud in mij wel leeft. Nog los van de ander. Ik heb mijn eigen mogelijkheid tot liefhebben hiermee mogen ervaren. Er waren tijden dat ik dit een belachelijke uitspraak gevonden zou hebben. Omdat ik mij hierin onbewust wanhopig afhankelijk voelde van andermans antwoord. Andermans goedkeuren, of dan desnoods maar andermans afwijzen…

Doch nu:

HEREBY I AM RECLAIMING MY OWN AND INDEPENDENT POTENTIALS TO LOVE!!

 

LOF

Willemijn

One thought on “27 EEN BLAUW HART VAN GOUD”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s