23 IK BEN EEN ZONNEKIND

drawonphoto_1482345379264

Mijn stralen schijnen onophoudelijk en dwars door de krakende scheuren van mijn chaotische leven heen. Dat ik als kind weinig regels of bemoeienis kende, heeft mij ook zeker positief gevormd. Niemand die mij betuttelde of vertelde hoe laat ik thuis moest zijn, dat ik mijn handjes moest wassen of met twee woorden moest spreken.’En, wat zeggen WE dan???’ Nooit gedoe met huiswerk moeten maken. Jammer dat ik geen discipline heb meegekregen hierdoor, maar ik ben in ieder geval ook niet vol gestampt met een hoop ellende van school. Ik wisselde net vaak genoeg van school om niet in te bedden in een groef, liep altijd achter, maar tegelijkertijd ook altijd voor, was zowel sukkel als popie van de klas, kon voor de zomervakantie bekend staan als het spijbelmeisje van de enen en na de zelfde vakantie stapte ik de drempel van de volgende klas over met louter negens en tienen. Huh? Snap jij het nog?

Ik heb alles zelf uitgezocht en dat gaf een enorme bewegingsruimte. Niemand die mij voorkauwde hoe of wat ik moest doen, geen beperkende begeleiding, geen fluwelen handschoentjes, geen bangmakende zorgkreten als ‘pas op’ en kijk uit!’, nooit een tijd om thuis te moeten zijn, weinig restricties op mijn dagelijkse doen en laten. . Geen gedoe met kamer opruimen, geen controle op niet nagekomen afspraken. (het enige waar de ruzies over leken te gaan was: DE AFWAS) Niemand die naar mij kraaide als ik onvoldoendes op mijn rapport had of op mijn kamer zat te roken en te blowen of tot in het holst van de nacht uitging met vrienden.

Sterker nog, ik smokkelde wiet over de grens met mijn moeder en ze sliep stiekem naast mij in bed, als ze over was uit Duitsland! Als klein meisje leerde ik van mijn moeder dansen in het Patronaat en dronk ik mijn eerste vodka-jus op mijn verjaardag. Ook heb ik eens, toen mijn moeder een feestje gaf, per ongeluk de space-cake te pakken gehad. Wow, dat heb ik geweten, wat een trip! Daarna heb ik geloof ik wel een etmaal rond geslapen…

Op mijn zevende fietse ik alleen naar school en ik herinner mij de grootste avonturen. Ik ging niet direct naar huis, maar kon heen naar waar ik maar wilde. Zo fietste ik vaak over de zeven bruggetjes naar ‘Kraantje-lek’, om daar, in de duinen, een van mijn lievelingsplekjes op te zoeken. Ook dwaalde ik dagen lang door de straten van Haarlem en ik vond het heerlijk om gewoon naar de voorbijgangers te kijken en een beetje te spelen met wat zich aandiende. Ik klom behendig op het beeld van de Grote markt, dit was mijn uitzichttoren, en peuterde kauwgom van de stoep. BAH, ik voel nog dat korrelige zand in mijn mond en hoe dat knarste als je de eerste keer kauwde. Zo’n harde plak die eerst weer zacht moest worden. Aan sommigen zat zelfs nog smaak! Als ik toch liever naar de paarden ging, dan stapte ik op mijn stalen ros en trapte ik naar de manege. Ging ik lekker helpen met stallen uitmesten of paarden voeren. Zo heb ik later ook mijn extra rijlessen verdiend. En als ik uitgespeeld was, dan ging ik naar huis. Simpel toch! Niks geen halen of brengen, bellen en afspreken, vragen of afwachten… gewoon lekker losjes gaan!

Op mijn 17e ging ik naar de middelbare school in Amsterdam en op mijn 19e vertrok ik naar Noorwegen, om vervolgens in Zimbabwe te gaan werken. Mijn leventje staat wat dat betreft bol van ervaringen, die ik gewoon allemaal spontaan besloot te willen gaan beleven. En de bandeloosheid, het gebrek aan zogenaamde begeleiding, het niet kennen van regels en het niet opgelegd krijgen van grenzen heeft hieraan ook een zeer positieve bijdrage geleverd. Ik heb geleerd mijn eigen zaakjes te regelen en dat heeft me onderweg ook supervaak in positieve zin geholpen. Ik ben gewend om er in mijn eentje op uit te gaan en een nieuwe situatie te verkennen. Zo ben ik vaak verhuisd als kind. Aan de ene kant heeft dat ervoor gezorgd dat ik nooit een stevige basis heb opgebouwd, maar aan de andere kant heeft dat ervoor gezorgd dat ik geen wortel heb geschoten op voortijdige plaats van bestemming. En waar sommige mensen denken dat ik wel een hekel aan verhuizen zal hebben… Nee, ik geniet er iedere keer weer oprecht en met volle teugen van. Het staat voor mij voor ‘nieuwe ronde nieuwe kansen!’ Op een gegeven moment was ik denk ik bijna verslaafd aan verhuizen. Ok, ok, dit was misschien vluchtgedrag… Ik ontken ook niet dat deze manier van richtingloos opgroeien zeker zijn ook nadelen heeft en mij echt wel op bepaalde vlakken geen goed heeft gedaan, maar toch wil ik evenzeer de positieve kanten graag belichten. Niet omdat ik vind dat dat moet, of omdat ik daarmee de negatieve aspecten weg wil poetsen, maar omdat ik ook absoluut de waarde ervan in zie.

Zo rond mijn negende ben ik, aangezien er toch nauwelijks regels, aandacht of grenzen waren, op organische wijze bij mijn vriendinnetje kind aan huis geworden. Van spelen kwam eten, van eten kwam slapen en van slapen kwam een soort van wonen.  (ik zal hier nog een apart verhaaltje aan wijden) Ik heb genoten van de aandacht en de zorg die er daar voor me was, voor de dingen die we deden, voor de warmte die ik heb mogen ervaren en de avonturen die ik met mijn ‘zussie’ beleefde. Er liggen veel mooie herinneringen opgeslagen in dit hoofdstuk.

Maar ik merkte ook, dat ik het soms helemaal niet leuk vond, met een pleeg-moeder die met haar regeltjes en angsten op de proppen kwam. Aan de ene kant genoot ik ervan om als kind behandeld te worden. Ik werd bijvoorbeeld lekker ingestopt in bed en er werden boterhammen gesmeerd voor naar school. Maar als ik dan niet alleen ergens heen mocht omdat dit te gevaarlijk zou zijn, dan dacht ik ‘laat me toch met rust!’ en dan was ik meestal weer vertrokken.  Ik genoot ervan om even lekker kind te mogen zijn, maar zonder al die tuttige regeltjes graag, hahaha, het is ook nooit goed!

En deze dubbelheid voel ik nog altijd in mijn bestaan. Aan de ene kant voel ik het deel in mij dat begeleid, verzorgd en gekoesterd wil worden, maar tegelijkertijd ben ik uitermate gesteld op mijn eigen wijze en mijn eigen vrijheid en laat ik me niet graag betuttelen of de les lezen.

Vanwege mijn vastdraaien in mezelf en de behoefte aan begeleiding vanuit het kleine meisje dat ik regelmatig nog ben hierin, heb ik de afgelopen jaren opvallend veel manspersonen aangetrokken die mij wel even de weg zouden wijzen, maar mij vervolgens indirect vertelden hoe het dan moest, wat de waarheid was en wat ik hierin allemaal verkeerd deed.’

Zo was ik vorig jaar bij een workshop om ‘in je kracht’ te komen. Dit zou duren van 10 tot 17 uur. Maar na een uurtje heeft de desbetreffende ‘goeroe’ de handdoek in de ring gegooid. Iedereen kreeg zijn volledige inschrijfgeld terug en mocht ongedaner zaken naar huis terug keren. Hmmm… vreemd… In de auto terug naar huis zat het me toch niet helemaal lekker. Toen ik de goede man later opbelde om te vragen wat er nu precies gebeurd was, kreeg ik op mijn bord dat hij de hele workshop had afgebroken, omdat hij de groep in beschermen had moeten nemen tegen mijn zware, foute en negatieve energie.

Ow.

Die zat.

Dit vond ik echt heftig.

Ik heb mij zelden zo ‘verrot’ gevoeld. Was ik dan misschien echt zo’n bedorven mens? En wat moest ik eraan doen om dat te veranderen…? Deze actie heeft mij echt van mijn sokkeltje geschopt voor minstens een paar weken. Laatst nog vertelde een zogenaamd zeer ‘heldere’ meneer mij eventjes piekfijn, dat hij blij was om eindelijk van mijn zwarte drek verlost te zijn. Als laatste les wenste hij mij vooral veel sterkte en succes met mijn eigen ego, om mij vervolgens per direct te blokken op alle social-media. Deze meneer noemde zich ooit mijn scriptiebegeleder… ‘Gast, wat moet je van me, wat is hier aan de hand? laat me met rust!!’

Ongemerkt wierp ik hierdoor toch stuk voor stuk mijn zonnestralen af en vormde ik me gaandeweg meer en meer naar het gewenste gedrag dat zij mij vanuit hun zogenaamd ‘hogere status’ voorschotelden. Gelukkig werd ik op tijd wakker. Ik besef mij nu, dat ik iedere zonnestraal zelf ben en dat ik elke glinstering hierin mag en kan bewonderen. Ook mijn ego hoort daarbij, om bekeken en gezien te worden. Ik mag ook zeker nog leren om begeleiding te accepteren en advies van anderen te ontvangen, maar voorop staat, dat dit mijn eigen zonnestralen zijn en dat ik ze mag dragen en koesteren voor wat ze waard zijn.

Zou dát het misschien zijn, waar die workshop in wezen over ging…?

‘In je eigen kracht komen’

In eerste instantie denk ik dan aan iemand die mij gaat ondersteunen en mij, terwijl hij aanmoedigend mijn handje vasthoudt, in mijn eigen kracht zet… Dit is echter ook maar een doorsnee verwachting van hoe dat dan zou moeten gaan. Wat nou als ik uitzoom op deze bizarre situatie? Het gaat dan niet eens meer om de daden die de ander wel of niet verricht, maar wat het grotere geheel daarmee in beweging zet… Doordat ik hierdoor het gevoel heb gehad genadeloos op mijn bek te zijn gegaan in mijn eigen vermeende zwarte drek, zat er blijkbaar niets anders op, dan geheel op eigen kracht en naar eigen vermogen, op te krabbelen en te gaan staan voor wie ik ben.

IK BEN EEN ZONNEKIND

One thought on “23 IK BEN EEN ZONNEKIND”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s