21 ‘THE BAD GUY’ EN HET KEURIGE MEISJE

het keurige meisje

Mijn laatste ‘soort-van-relatie’ was een ongedefinieerd, voortslepend net-niet-echt samenzijn met een muzikant. Deze ‘jongen’ van 44 had zelf een flinke ‘rugzak’ mee te sjouwen vanuit zijn eigen hobbelig verleden. Waarschijnlijk mede de reden van zijn emotionele onbeschikbaarheid. Ik ben er niet op uit om hem zwart te maken in dit verhaal, maar wil, door het benoemen en beschrijven van onze rolverdeling in deze, een patroon aan het licht brengen.

Daarnaast was deze virtuoze gitaarspeler aan van alles en nog wat verslaafd of verslingerd: blowen, kauwgom, sterke drank, seks (met jan en alleman), coca-cola en nachten doorhalen op gitaar, aandacht en speed. Misschien zie ik hier nog een paar manieren tot zelfmedicatie over het hoofd 😉 En ik zelf zat nog volop in de volharding van mijn oude vertrouwde patroontje van huis uit. Ondanks dat ik wist en zag hoe destructief het al met al was, voelde ik toch ook de vreemde vertrouwdheid met en de gehechtheid aan de stress, het drama en de chaos die dit voortdurend met zich meebracht, die ik verwarde met een ‘enerverend’ bestaan.

Totdat we samen op vakantie gingen. Het duurde slechts 5 dagen, maar wat een helse eyeopener was deze miniweek voor mij! En ik hoop voor hem evenzeer. Vanaf het moment dat ik weer veilig en fysiek ongedeerd thuis geland was, heb ik rücksichtslos alle deuren eindelijk hermetisch gesloten. Per direct. No contact. Uit pure veiligheid voor mezelf, maar zeer zeker ook indirect voor mijn kinderen. (Inmiddels kan ik zeggen: ‘Niet omdat hij een slecht mens is, met bewust destructieve intenties, maar vanwege onze dodelijk giftige dynamiek des te meer!’)

Deze 5-daagse tekende zich af, door een bijna onnavolgbare opeenstapeling van drama op drama, niet gespeend van oplopende (passieve) agressie.

Ik geloof dat het op dag drie was, toen wij in Duitsland werden aangehouden voor een routine verkeerscontrole. Je ruikt het al: foute boel. Hij viel dwars door de mand op amfetaminen gebruik. Dat werd urine afgeven, rijbewijs inleveren en terstond een geldelijke boete van 500 ballen aftikken graag!

Echt: ik heb zitten schmieren en lullen als Brugman, terwijl hij op een bepaald moment al scheldend en op de tafel slaand zijn temper verloor. Hij was woest en ik bleef verstandig en zichtbaar koel de rol spelen die ik maar al te goed kende. Ik mocht in deze mijn moeder bedanken dat ze 30 jaar geleden met een Duitser was getrouwd. Ik zette mijn hoogste Duits op en ontfermde me over hem als quasi ‘begeleidster’. Ik had gelukkig de zachte kant van de gezagvoerder in de smiezen en vermoedde dat een van de behandelend gedienden een verkapt smachtende pot was. (Even voor de helderheid: ik heb niks tegen mensen die van nature op hetzelfde geslacht vallen. Maar heb er op dat moment wel gretig gebruik van gemaakt) Ik heb op iedereen en alles ingespeeld met wat er ter plekke voor handen was. Uiteindelijk heb ik een adres in Duitsland geregeld voor de wettelijke rompslomp, waardoor die 500 Euris voor nu kwamen te vervallen. Ook mocht ‘der Bube neben mir’ bij wijze van zogenaamde uitzondering zijn rijbewijs houden. Met de mededeling dat ik moest beloven te zullen rijden en hem veilig thuis te brengen. Ik wil mezelf de glorie van deze afloop niet geheel toe eigenen, maar zoals je merkt had ik er wel uitvoerige mijn stinkende best voor gedaan.

Yess!
Met een gevoel van overwinning liep ik naar buiten. We waren hier toch maar weer mooi, zonder al te veel kleerscheuren, vanaf gekomen! Hij was furieus. Ik kon me zijn frustratie natuurlijk levendig voorstellen. Maar nog geen 5 minuten later kwam de nasty aap uit de mouw. Ik kreeg naar mijn kop geslingerd, dat ik makkelijk lullen had, met mijn bekakte Duits, terwijl hij altijd maar weer de Sjaak was. Ik was immers zo’n doorsnee, keurig geschoold tutje, zo’n paardrij-ballet-meisje met een knotje in haar haar.

Zo.
Die zat.

Aanvankelijk klapte ik strak en dicht. Wat gebeurde hier? Ik voelde mij zwaar beledigd en rot tot op het bot. Ik begreep er totaal niks van. Later dacht ik: maar hij heeft volkomen gelijk! Ik ben ook eigenlijk een keurig meisje! Ondanks de chaos en alle gekte om mij heen als kind, stond ik daar mooi wel. Ik at keurig met bestek, sprak prachtig ABN, had ondanks alle verhuizingen en scholen een HBO opleiding op zak, lag nog niet voor galg en rat en ruimde meestal mijn eigen rotzooi achter mijn kont op. Maar niet omdat dit er met de paplepel was ingegoten. Blijkbaar had mijn ‘aard’ er behoefte aan gehad om niet mee te zakken in het moeras. Ik had gecompenseerd ter overleving. Maar ook vanuit de veroordeling op wat ik om mij heen ervoer, had ik mezelf de, wat mij betreft ‘betere’ tegenpool aangemeten. Hij speelde ‘the bad guy’ en ik het keurige meisje…

Dit was gaandeweg mijn rol geworden. Iedereen in een ‘bad trip’ kwam doorgaans naar mij. Omdat ik altijd nog ‘in controle’ scheen en bijna altijd bij de les bleef. Ergens was ik getraind om, ondanks dat ik ook wel meedeed met de rest, toch een bepaalde distantie te behouden, waardoor ik het overzicht op het geheel in de smiezen hield. Steeds anticiperend op de situatie, zie je natuurlijk precies waar en wanneer het fout dreigt te gaan. En dan is een  voorzorgsmaatregel al snel genomen en hulp al snel geboden. Het voelde ook wel eens alsof ik een functie als ‘under-cover’ groepsleiding van de scouting had. De groep ging vrijuit los en ik danste er zichtbaar nonchalant tussendoor, terwijl ik de boel haarfijn in de gaten hield en ongezien in banen leidde. Een prachtig voorbeeld van pleasend faciliteren, zorgen en manipuleren. Ook ontleende ik hier mijn status, eigenwaarde en zelfvertrouwen aan.

Waarom raakte mij dit dan zo?
Het was denk ik vooral de passief-agressieve toon en de zelfingenomenheid, waarmee hij mij afkeurend op mijn tuttebellennummertje wilde zetten, waardoor ik  er aan koppelde alsof ik volgens hem van niks wist, geen sjoege van zijn wereld kon hebben en dus geen recht van spreken had. Stank voor dank. Dit sneed. I just saved his bare-ass!?!

Ik misgunde hem zijn alleenrecht op het lijden!

Ik voelde mij totaal ontkend in de dingen die ik echt wel had meegemaakt. Dit ‘echt wel’ duidde mij op het willen bewijzen van en overtuigen in mijn eigen ervaringen en pijn, die ik onderweg had beleefd . Ik wilde zo graag gezien worden, net als hij, net als ik, net als hij…

Dit raakte flijmscherp aan mijn eigen kindsbeelden, waarin ik mijn moeder onder invloed beklag hoorde doen over haar o-zo-moeilijke bestaan, waar geen plaats was voor mijn gevoelens, terwijl ik wel met de consequenties van haar gebakken peren had te dealen. Het maakte mij woest van binnen; De ander maakt er een rotzooitje van, ik zit in de rommel of ruim de troep op, maar krijg wel een sneer, en omdat ik er hoogstwaarschijnlijk toch niks van begrijp moet ik vooral mijn bek maar houden!

Dit herken ik eerlijk gezegd ook vanuit mijn eigen slachtoffer positie… de overtuiging dat niemand op de hele wereld mij ook maar een ietsepietsie begrijpt… Van hieruit kon ik zijn reactie dan ook wel weer begrijpen…

Ineens zag ik het helder voor wat het was. We waren allebei slachtoffer van, maar evengoed verantwoordelijk voor onze eigen rol in het zelfde stuk!  Het is maar net hoe je de ervaring bekijkt: De een ligt bij wijze van spreken volkomen spaced-out in zijn eigen stront en kots in de portiek, en de ander raapt de een op, support ’m naar huis, onder de douche en naar bed. Wat mij betreft gewoon een andere rol in dezelfde scene van een avondvullende tragedie! En ik voelde mij zwaar misprezen in mijn rol als  co-dependente pleaser. Er was nu echt iets gebroken. En achteraf gelukkig maar, want het maakte mij ook helder dat deze rol mij, noch de ander, verder zou gaan helpen in dit schouwspel dat leven heet.

Volkomen verbolgen en niet minder agressief heeft hij later met blote voet een deuk in de motorkap van de auto geschopt, omdat de motor – net als wij – oververhit raakte. Vervolgens heb ik me met mijn slaapzak en rugtas laten afzetten bij onze eerst volgende vakantie bestemming. Ik dacht; ‘wegwezen hier, ik ga wel terug liften’. Hij is per direct doorgesjeesd naar Nederland, naar zijn ‘maten’ in het park, om daar de hele nacht al gitaarspelend op speed door te halen en zo,  bij het gloren van de ochtend, doorgesnoven maar weer lekker opgewekt…ehhh… ‘opgepept’ in zijn autootje richting Duitsland te scheuren alsof zijn neus bloedde.

En: daar was ie weer.

‘Sorry voor alles, het spijt me echt ontzettend erg’… en… door!

Alsof er niks gebeurd was.

En ik speelde, tegen beter weten in, in mijn eigen oude bekende roes, de bizarre scenes die nog zouden volgen gewoon maar weer mee…

CUT, CUT, CUT!!!

Ik denk dat dit voor veel mensen wel herkenbaar is. Ook weet ik dat dit fenomeen, dit patroon, dit rollenspel, veelvuldig voorkomt bij volwassenen die als kind opgroeiden in een disfunctioneel gezin. Het is meestal zeer destructief en houdt de giftige dynamiek tussen twee mensen in stand.

Is dit voor jou herkenbaar?

Ik coach mezelf hier nog altijd dagelijks op en werk ook binnen mijn praktijk veel met dit thema.

Lof

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s