20 OOK JOUW BELEVING TELT

tweelingen

Vanmorgen kreeg ik een verhelderend inzicht.

Ik ben moeder van en tweeling en dacht terug aan de periode dat ze zuigeling waren. Wow, wat en achtbaan was dat! Misschien kan je je iets voorstellen bij 6 tot 8 borstvoedingen per nacht, het dubbele aantal aan vieze luiers, 2 kids om beurten in bad (en wat doe je met de ander? ) nou ja, ik kan het rijtje heel lang maken, maar het is denk ik wel duidelijk: je hebt alles in één keer dubbelop. Dat was voor mij de eerste maanden echt even afzien moet ik bekennen. Gaandeweg ging het beter en wende ik eraan.
Waarom dit verhaal?
Omdat ik mij in deze periode best eenzaam heb gevoeld hierin. Een vriendin van mij kreeg vlak na mij een kindje. Ook aan haar zag ik dat ze het pittig vond (welke moeder niet?)     Nu zie ik wat er gebeurde: we kwamen samen en zij vertelde ronduit over er hoe moe ze was, omdat haar dochter vannacht wel 5 keer was wakker geworden voor voeding. Ik hoorde haar verhaal aan. Van binnen dacht ik: wow, dat is relaxed, MAAR 5 keer, ik heb er standaard 6 tot 8x! Maar ja, ik wilde haar verhaal en haar beleving zeker niet teniet doen, door haar met mijn 8x te overtroeven. Ook weet ik dat voor iedereen de eigen beleving telt en dat vergelijken daarin geen zin heeft. Zij deelde mede dat zij kapot was. Daar ging het nu even om. (En zo zijn er ook alleenstaande moeders met 10 kinderen, dus waar heb ik het dan nog over!)
Ik hield vanuit respect en begrip mijn mond en luisterde naar haar. Maar daardoor deelde ik zelf helemaal niet in mijn eigen struggle van dat moment en voelde ik mij steeds eenzamer hierin staan. Ik hield mijn ‘geklaag’ voor me en vroeg nauwelijks om hulp.
Terugkijkend zie ik, dat dit mij zeker geen goed heeft gedaan.

Ik vertel dit verhaal, omdat ik ineens de overeenkomsten zie met de verhalen uit mijn jeugd.

In een scene op school, groep 5, zie ik een klasgenootje huilend naar juffie lopen. Ze is een handschoen verloren en haar handen zijn zo koud. Juffie pakt haar handen en stopt ze onder haar jas om te warmen. Later in de klas vraagt ze, of er nog iemand is met een extra paar, voor in de grote pauze. Zo wordt dit opgelost.
Ik zit erbij en ik kijk ernaar. Beseffende dat ik helemaal geen handschoenen heb. Er ontstaat een soort wrang gevoel in mijn borst, waarin ik dingen probeer te rijmen: begrip voor haar koude handen, besef van eigen koude handen, realisatie van eigen tekort, zien dat hulp vragen helpt, maar zelf geen hulp durven vragen vanuit schaamte (wat, heb jij niet eens handshoenen, belachelijk! ? ) en ook een stukje jaloezie, omdat zij nu warme handen heeft en ik niet, maar meer nog om de aandacht die er naar haar uitgaat. Ze wordt gezien en onderkend en gesteund in haar behoeften. Ik voelde mij ook door dit soort dingen steeds wat meer vervreemden van de groep.
Er gebeurt super veel in zo’n moment. De hoofd uitkomst is, dat je de ander niet wil en niet durft overtroeven met je eigen verhaal en behoeften. Van binnen riep ik ‘jij hebt even koude handen gehad en dat is nu verholpen, maar ik HEB niet eens handschoenen!           De realiteit was echter dat ik mijn mond hield en mijn kaken op elkaar klemde.
En hier begint naar mijn idee het stille lijden, het meedragen van geheimen, het maar in je eigen sop gaarkoken, geen hulp vragen, vervreemden, je er nooit echt bij voelen horen…

Je wil de ander niet overtroeven, maar schaamt je ook voor jouw verhaal. Dit is misschien een wat tuttig voorbeeld, over handschoenen, maar het gaat natuurlijk dieper en verder dan dat.

Vaak is de realiteit in een disfunctioneel huishouden gewoon ook grotesk en abnormaal in verhouding tot een standaard gezin. Begrijp me niet verkeerd, want in ieder gezin kan natuurlijk van alles aan de hand zijn waar de buitenwereld geen weet van heeft (daar is precies ook dit hele verhaal van op toepassing dan) Maar ik durf wel te beweren dat gemiddeld gezien de onveiligheid en chaos niet ‘normaal’ waren.

Waar en aan wie kan jij jouw verhaal dan wel kwijt? Om te luchten, te delen, te klankborden en te helen, wanneer jouw verhaal schril afsteekt tegen de doorsnee?
Het gaat er niet om welk verhaal het grootste is en of jouw verhaal dan wel bestaansrecht heeft. Het gaat om dat ieders verhaal bestaansrecht heeft en dat het, op de weg van je helingsproces, helpt om te delen in jouw beleving, zodat je inzicht en bewustzijn kan krijgen in jouw patronen, zodat je weer in contact met jezelf kan komen. Maar blijkbaar wil je ook in dit delen ergens  binnen de onzichtbare norm vallen…                                                       Diep verborgen in mij, zit nog altijd dat kleine meisje, dat bij tijd en wijle het liefst van de daken zou willen schreeuwen:

‘Jullie zouden eens moeten weten, wat ik allemaal wel niet doorstaan heb, dan zouden jullie wel anders piepen en misschien eindelijk eens een keertje echt begrijpen waarom het me steeds maar niet lukt om met jullie  standaards mee te komen!!!!!!’

Vanuit bovenstaand verhaal kan je makkelijk begrijpen dat de frustratie van het kind groot is, omdat alles binnen blijft en niet gedeeld wordt. Ze voelt zich niet gezien of gehoord in haar emoties. Vanuit volwassen perspectief vinden wij bovenstaande reactie al gauw belachelijk, kinderachtig dramatisch, aanstellerig en veroordelen we deze.
We snoeren daarmee eigenlijk het hulpbehoevende kind in onszelf gewoon de mond. (en houden daarmee ons eigen lijden in stand)

Verkies jij dat?

Vandaar dat het soms ook zeer fijn en verhelderend is, om soortgenoten op te zoeken in deze, en even ongecensureerd en ronduit je beklag te kunnen mogen doen. Zo herinner ik mij, dat ik op een dag met de vader van mijn kinderen naar de IKEA ging. Terwijl we daar aan een tafeltje ons één-euro-ontbijtje nuttigden, kwam daar een vrouw aan, met een even brede kinderwagen als ik had. Als twee magneten klikten wij aaneen! Volgens mij hebben wij wel 2 uur aan één stuk zitten praten en klagen, delen en troosten, ratelen en zitten ja-knikken in elkaars ‘enorm zware taak’ als tweelingmoeder, hahaha!                  Naar ik weet dropen onze mannen na een minuutje of tien al af richting wooninginrichting, maar wij wisten echt van geen ophouden. Ik voel nu nog hoe ontzettend goed dit mij heeft gedaan. Even sans-gene spuien over het ach-en-wee van de tweelingmoeder. De een noemt het voeden in drama, de ander noemt het ff lekker levelen met een soortgenoot. Wat mij betreft allebei waar en tevens zeer opluchtend en bekrachtigend. Ik kon er weer volop  een paar maandjes tegenaan nadien.

Bedankt nog, wildvreemde tweeling-mama!

Lof

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s