15 MET DE TROMMEL AAN DE STOK

fanfare

Weet je wat het is…?

DINGEN ALS: de was doen, een artikeltje schrijven, iets leuks aantrekken voor een feestje, een netwerkgesprek voeren, de dokter bellen voor een afspraak, een cadeautje kopen voor iemand, een kletspraatje met een schoolpleinmoeder maken, afrekenen bij de kassa, mijn huis opruimen, een liedje op de gitaar spelen, een maaltijd bereiden, kleding passen in de winkel, geld overmaken met internetbankieren, een voorbijganger aankijken en gedag zeggen, naar de tandarts gaan, een kopje koffie drinken met een vriendin.
Dit zijn allemaal dingen die ik op dagelijkse basis ontspannen uit mijn mouw schud. Ik draai er bij wijze van spreken mijn hand niet voor om; het gaat als vanzelf.

MAAR DAN: Soms hoefde er maar iets te gebeuren, waardoor al deze vermeende Schwung en ieder spontaan handelen in een split-second, uit elke cel van mijn organisme werd weg geflitst. Als donderslag bij heldere hemel sloeg alles 180 graden om. Alsof ik stante pede alles uit handen moest laten vallen en de boel de boel wilde laten, alles opgaf en me in één klap totaal ongelukkig slecht, ellendig en miserabel voelde. Van vol vertrouwen naar totale wanhoop in minder dan een kwart seconde!

Hoe kan dat nou?

Er was blijkbaar iets dat er op zo’n moment werd getriggerd. Ik ben de film eens gaan terugdraaien, om te zien wat eraan vooraf ging. Aanvankelijk had ik (sluimerend bewust en vol automatisch) gehoopt om ‘negatieve prikkels van buitenaf’ de schuld te kunnen geven. Iemand die iets heel naars had gezegd, of iets anders wat mij was aangedaan, waardoor de herinneringen aan traumatische ervaringen van weleer weer tot leven werden geroepen en zich als een horror film in mijn hoofd zouden afspelen.
Dit is doorgaans geval bij post-traumatische-stress-stoornis: Jantje werd ooit gebeten door een herdershond en elke keer als hij nu een herdershond ziet, schiet hij in de stress. Het voorbeeld is wat te simplistisch, maar je kan je voorstellen dat reactie van Jantje direct in relatie staat tot de traumatische ervaring die hij heeft gehad. De trigger verwijst direct naar het trauma.

Maar ik begreep helemaal niet hoe mijn triggers in elkaar staken. Ik kon hierin helemaal niks aanwijzen als dader of boosdoener! Dit vroeg om nader onderzoek. Ik ben met name gaan voelen in mijn lijf wanneer de trigger was. Dat voelde ik in een minuscuul moment van verstrakking in borst en keel, gevolgd door een weeïge sensatie in de romp. Een soort prelude op misselijkheid. En daarna een gevoel van weg willen, van een dichtritsen van een denkbeeldig korset, waardoor deze eerdere sensaties per direct stopten. Inmiddels weet ik dat deze sensaties mijn stressreactie aangeven. Fight, flight or freeze. Ok, er werd dus stress getriggerd, maar waardoor dan?

‘De stok slaat op de trommel’

Het moge hier duidelijk zijn; de stok is het onderwerp, de protagonist, de dader. De trommel is hier het lijdend voorwerp, de antagonist. Gaandeweg kwam ik erachter dat ik in mijn onderzoek naar de triggers, voortdurend opzoek was naar ‘de stok’, de veroorzaker van mijn stress op dat moment. Ik wilde de link leggen tussen de dader en het trauma, de hond en de pijn van de beet, waardoor ik een legitieme reden van mijn buitenproportionele stress-reactie zou kunnen aanwijzen. In feite was ik op zoek naar een geldig excuus voor hoe ik mij voelde. En het menselijk brein is buitengewoon goed in recht lullen wat aanvankelijk krom is, dus ik heb mijn kunsten hier ten volste op los gelaten. Ik kon feilloos pinpointen wat de ander had gezegd, gedaan had, of juist had verzaakt, waardoor ik mij zo ellendig zou hebben gevoeld op dat moment. En als het niet in deze realiteit was gebeurd, dan vast wel in een andere! Blijkbaar had ik een uitermate dringende behoefte aan het verzamelen van bewijsmateriaal, waarom ik mij zo klote voelde.
En als ik van daaruit naar het kleine meisje Willemijn kijk, dan begrijp ik dat ook wel, want vaak had ze ervaren dat haar gevoel er niet gewoon even mocht of kon zijn. Dan dus maar opzoek naar een geldige reden om het toch bestaansrecht te verschaffen… en zo trok kleine Willemijn ten strijde…

Wat leverde dit op?
Een helse zoektocht in de wereld om me heen. Het resulteerde in een voortdurend zoeken, ontmantelen en aanwijzen van (potentiele) daders, die mijn excuus om te mogen voelen wat ik voelde, rechtvaardigden. Wie of wat heeft dit mij aangedaan, waardoor ik mij zo miserabel voel! Alle pijlen wezen strijdbaar en ver-voor-oordelend van mij af. Vrouwe Justicia!

Ik herinner mij ook een intens jaloers gevoel, wanneer iemand om mij heen echt iets had, met zichtbare of aantoonbare reden. Ik zag dan dat deze persoon gezien werd in haar ‘pijn’ en serieus genomen werd en ondersteuning in haar proces tot helen kreeg. Dat was in feite wat ik ook wilde, maar ik had het sluitende bewijs nog steeds niet geleverd… dus had ik er geen recht op.

En ineens viel het kwartje: Het is niet de stok, het is de trommel!

Dit was een zeer heftig realisatiemoment, want in één klap draaiden alle pijlen, die ik scherp geslepen van mij af had gericht al die jaren, zich in een vloeiende beweging om naar mij! Was ik dan ineens zelf die dader? de schuldige, waar ik jaren lang anderen voor had aangewezen en veroordeeld. Het voelde in eens alsof het kleine meisje Willemijn van nog geen 6 jaar oud, zonder pardon op het tribunaal werd gehesen en met dezelfde maten werd gemeten als waarmee ik tot dan toe al mijn potentiele daders had berecht.

Mijn God, heb genade!

Dit enorme gevoel van schuld heeft mij bijna doen besluiten niet meer verder te willen. Het was een zeer donkere periode. Het voelde ook als boete doen, voor alles waar ik de anderen steeds van probeerde te betichten al die jaren. En ik bleek net zo schuldig als de rest!

Maar hoe schuldig was de rest eigenlijk? Had ik dat er niet zelf stiekem van gemaakt, in de verwoede pogingen mijn eigen gevoelens te rechtvaardigen en zo bestaansrecht te willen geven? En als ik even schuldig als de rest was, dan viel het met mij dus misschien ook wel mee…? Langzaam werden mij de nuanceverschillen tussen schuld en verantwoordelijkheid duidelijker.

De stok, dat waren niet de boze mensen om mij heen, maar dat was Ik in feite ook niet… Het waren de oude spoken in mijn eigen hoofd, die voortdurend,  haast onhoorbaar mijn trom roffelden en af en toe, aangejaagd door het publiek (de wereld om mij heen) een flinke slag uitdeelden!  Het waren mijn eigen overtuigingen, die keer op keer met een klap op de vuurpijl werden bevestigd. de meesten van deze mindsets kwamen vanuit een programmering in mijn kindertijd. Klakkeloos doorgegeven en overgenomen van generatie op generatie.

Er brak nu een tijd van meer mildheid aan. Het wijzen werd minder en het gevoel van schuld en boetedoening ook. En nu kon ik eindelijk naar mijn eigen ontdekking gaan kijken: De trommel.

De trommel. Dat was ik.

Die werd steeds geraakt en bespeeld. Gaf bij iedere slag haar klank terug. Weerkaatste in vibratie. Klonk diep en vol in het midden, scherp en hoog aan de randen. Hoe klonk dat eigenlijk? Hoe voelde het gespannen vel op de rand? Wat gebeurde daar?

En dat ging precies over mijn gevoel, mijn geraaktheid. Zo dichtbij lag het, maar ik wilde, kon en durfde er niet naar te kijken of luisteren. Ik had ergens onderweg bedacht en begrepen dat dat niet ok. Was, dat dat er niet toe deed, dat dat er niet mocht zijn. Dus daarvoor was ik op de vlucht…

Wanneer ik nu getriggerd word, en dreig het bijltje erbij neer te willen gooien, weet ik dat ik niet opzoek hoef naar de stok, want ik weet dat het mijn eigen overtuigingen zijn, die de slag op de trommel veroorzaken. Met de inzichten die mij dit oplevert, mag ik vervolgens gaan luisteren naar hoe mijn trommel op dat moment klinkt. Dat vind ik eng, maar ik weet dat het daar, in de klank verborgen ligt.

Lof
Willemijn

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s