14 STRESS JUNKIE

stressjunkie

In de periode dat ik dagelijks te maken kreeg met heftige paniekaanvallen, noemde iemand mij een ‘stress-junkie’. Dit vond ik echt niet tof!

Toen deze persoon mij uitlegde wat hij hiermee bedoelde, begon ik het ineens te begrijpen. Dit was een pijnlijk moment van inzicht, dat voor mij een hoop in beweging heeft gebracht.

Als kind leefde ik in onveilige situaties. Ik wist meestal niet wat er precies boven mijn hoofd hing, maar er kon elk moment weer iets gaan gebeuren. En dat gebeurde vaak ook. Ik heb hiermee leren dealen en vond mijn weg hierin.

Ik bouwde mede hierdoor echter ook een belabberd zelfbeeld op. Ik werd in de grondverf gezet voor ‘stresskip’ en  ‘lozer’. fijne slachtoffermentaliteit. Gewoon overgenomen van hoe de toonaangevende volwassenen om mij heen het deden. pure nabootsing en programmering.

Overtuigingen dat ik geen aandacht had verdiend, dat iedereen beter was dan ik, dat mensen niet te vertrouwen waren, dat ik beter mijn best moest doen, dat ik me niet zo aan moest stellen, dat ik mezelf moest gedragen, anderen niet in de weg moest lopen etc. etc.

Mijn wereld stond bol van chaos. En dat werd de standaard, mijn uitgangspunt; dat werd ‘normaal’. Dit betekende eigenlijk 3 dingen voor mij (zag ik later pas uiteraard)

1.

Als mijn leven even lekker rustig door kabbelde, kreeg ik de kriebels, begon ik mij te vervelen of raakte ik in een soort van paniek. Als dingen goed gingen haakte ik af.  Bedankte ik niet alleen voor promotie, maar zei mijn baan gewoon helemaal op, ging ik maar weer eens verhuizen of zocht ik de pieken en de dalen van het bestaan weer op. Mijn lijf smachtte naar de adrenaline-rush, dat steeds hyper-alerte gevoel van binnen. Als ik dit gevoel niet had, dan kwam ik terecht in een soort van richtingloze leegte

Een angstaanjagend gevoel van holheid en een groot allesverslindend NIKS. Nu begrijp ik waarom. Ik was in mijn leven voornamelijk gewend om te re-ageren op de steeds grillige situatie om mij heen. Ik was niet gestimuleerd om iets echt vanuit mezelf en voor mezelf te doen. Eigenlijk had ik geen idee wat dat was. Ook als ik wel iets voor mezelf ging doen dan was ik eigenlijk toch voortdurend bezig met de ander. steeds aan het afstemmen op wat er buiten mij gebeurde. Het is dus niet zo dat ik mijn hele jeugd nooit iets gedaan heb wat ik leuk vond ofzo, maar ik heb eigenlijk niet geleerd om dingen echt vanuit mijn eigen intrinsieke motivatie te doen.

Die lege holte die steeds op de loer lag zorgde ervoor dat ik vooral in de  ‘doe’ modus bleef. Soort van ADHD-hyperactief gebeuren.

2.

De angst voor succes en waardering was enorm voor mij. Dat voelde als een erkenning, een soort nabijheid die ik niet wist te verdragen. Ik was er als de dood voor. Wat nou, als iets gewoon helemaal lekker op rolletjes zou verlopen voor mij…? neeee!!!! Onderliggende overtuigingen van minderwaardigheid hielden mij klein, maar tenminste ook veilig! Als ik zou stappen in de wereld van ok-heid, liefde en warmte, dan zou het maar zo kunnen dat er ineens iemand op mij af zou lopen met een intense knuffel. daar was ik als de dood voor. Ik had geen idee hoe ik hiermee om moest gaan. De gedachte eraan alleen al maakte mij totaal nerveus. hehe, dan was ik tenminste weer lekker veilig en vertrouwd nerveus… haha! Enorme angst voor nabijheid. Dit klinkt dubbel: aan de ene kant leeft het grote verlangen om gezien en erkend te worden, maar tegelijkertijd ben je hier doodsbang voor. Ware doodsangst dat iemand je echt ziet, oprecht naar jou kijkt, je met aandacht raakt. Hier ligt een grote pijn onder verborgen. Een gevoel van afwijzing die door merg en been gaat. Anders kan ik het niet omschrijven.

3.

En deze vond ik het lastigste om te erkennen: Ook had ik een gehechtheid aan deze  zogenoemde ‘slachtoffer mentaliteit’. Want daarin kon ik in ieder geval altijd de  ‘ander’ van zowel mijn falen als wel mijn slagen de schuld geven. Lekker veilig onder die radar (zie: onder de radar leren vliegen) Want als ik echt voor mezelf zou gaan staan, dan zou ik ook verantwoordelijkheid voor mezelf en mijn acties moeten gaan nemen. Dat voelt eng en onveilig, en dat heb ik doorgekoppeld aan gevaar, afwijzing en eenzaamheid.

Ik denk dat veel volwassen kinderen uit een disfunctioneel nest hiermee te kampen hebben. Omdat ze geconditioneerd zijn om steeds te re-ageren op de situatie om zich heen, om een mate van veiligheid te waarborgen, of een gevoel van controle te hebben over te chaos, hebben ze geen voeling meer met hun eigen innerlijke drijfveren. Hun motivatie komt als het ware steeds van buitenaf.  Ondanks dat deze mensen echt wel dingen doen die ze leuk vinden en het daarin ook ver kunnen schoppen, lijkt er toch vaak een onderliggende dis-connectie met het ‘zelf’. Hierdoor voelen deze mensen vaak een soort sluimerend gevoel van leegte op de loer liggen. Sommigen raken hierdoor in een depressie, anderen gaan juist keihard scoren of hollen  om dit maar niet te hoeven voelen of te compenseren. Eigenlijk zijn dit allemaal kenmerken van de ‘stress-response’.  Hierin heb je drie smaken: Fight, Flight en Freeze. Alle drie een stress-reactie op angst en gevaar. Puur ter overleving van hoe het vroeger was.

Veel mensen zitten echter nu nog steeds gevangen in deze strategie. Ze rennen rondjes in dat hamsterwiel, of liggen als een dweil op de bank, maken met iedereen strijd, of kiezen altijd het hazenpad. Om maar niet opgezogen te worden door dat onderliggende monster; die leegte, dat gat… dat gevoel…

En dat gat is naar mijn idee een gemis van een gevuld gevoel van ‘zelf’. Als kind zijn het vooral je ouders die jou dit gevoel mogen geven van ‘vol-zijn’.  Omdat ze vol van jou zijn. Ergens vol van zijn gaat over liefde in onvoorwaardelijke zin. Het geeft aandacht aan en wil zorgen voor, rekening houden met, luisteren naar, corrigeren van,  troosten van, aanmoedigen in… Wanneer je dit als kind niet of te weinig hebt gehad, dan weet je ook later niet goed hoe je dat aan jezelf moet geven. En dat laatste is het belangrijkste!

Onze ouders hebben gedaan wat in hun macht lag. Hun intenties waren niet slecht, maar ook zij hebben op hun beurt weer met hun eigen ouders te dealen gehad, die met hun ouders moesten dealen… etc…. De reden dat ik dit hele verhaal vertel is ook niet om onze ouders een schop na te geven en te zeggen dat ze moeten veranderen. Nee. Wel is het denk ik belangrijk om voor jezelf te erkennen hoe het voor jou was vroeger. Daarbij is het soms wel pijnlijk hoe de dingen gegaan zijn. Als je hieruit kan opmaken dat je op welke manier dan ook verwaarloosd bent, of een gebrek hebt geleden, is dat precies hetgeen waar je nu mee te dealen hebt.  Door het ontkennen van dat lege gat (om welke reden dan ook) gaat het echt niet weg! Door te erkennen hoe het voor jou was als kind en door in dit geval te constateren dat je niet gevuld bent met aandacht, begrip, liefde en zelfvertrouwen (om welke reden dan ook) kan je gaan werken met wat er is. Je kan nu stappen gaan zetten om uit de afhankelijke rol als kind van je ouders te stappen (vaak verlangen wij hier nog steeds naar) en jezelf met jezelf te gaan vullen. Aandacht voor jezelf te leren hebben, naar jezelf te luisteren, jezelf te troosten, jezelf aan te moedigen, te corrigeren… kortom: JEZELF LIEF TE HEBBEN

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s