12 ODE AAN HET DRAMA!

dramaqueen

Wat mij persoonlijk eigenlijk het meest heeft tegengehouden in mijn eigen proces, is mijn veroordeling op ‘DRAMA’.
Het fenomeen kreeg over het algemeen toch een niet zo positieve klank mee.
Mensen die hierin schoten, moesten daar vooral vlug weer, liefst op eigen kracht, zo flink mogelijk leren uitstappen.
Soort van; “get yourself together first, lady’.

Tijdens mijn opleiding tot energetisch coach, werd in feite geleerd om drama niet te voeden bij de ander. Vanuit mijn eigen ervaring in lotgenoten groepjes, waar mensen elkaars slachtofferschap lekker in stand hielden door elkaars drama steeds te blijven aanwakkeren, begreep ik deze insteek zeer goed.

Maar voor mij resulteerde deze tactiek eigenlijk in hetzelfde: Ik ervoer bijvoorbeeld dat ik door een opleidingssituatie of vraag getriggerd werd, waardoor ik voelde dat ik in mijn drama schoot. vervolgens werd daar een soort van ‘niet-op-in-gegaan’. Het kleine meisje Willemijn in mij voelde zich hierdoor totaal in de kou gezet en afgewezen. Dit resulteerde bij mij in het dan maar weer wegslikken van mijn emoties en een binnerstem die zei: ‘Pull yourself together lady’. In feite steeds een herhaling van hoe ik dat beleefde toen ik kind was. Met als gevolg dat mijn reeds grijsgedraaide langspeelplaat van ‘stel je niet zo aan Willy-Brorth!’ alleen nog maar weer harder begon te schallen. Met onderdrukking, ontkenning en schuldgevoel als resultaat.

‘Ik mag geen slachtofferzijn, ik mag geen slachtoffer zijn, ik mag geen slachtoffer zijn’ herhaalde zich streng in mijn hoofd.
Ik had de mindset, dat je, als je in je drama schoot, slachtoffer was van de situatie en dat was niet ok. Daar moest je zo snel mogelijk weer uit, want met drama viel immers niet te werken had ik begrepen.
Tot op zekere hoogte ook mee eens. Wanneer ik midden in mijn drama schiet, valt er even niet echt ‘redelijk’ met mij te praten.

Maar ik merk hier toch graag een belangrijk verschil op: Bovenstaande leidde in mijn geval tot voortzetting van mijn aloude en bekende overlevingspatroontje: Ik slik de pijn weg, ontken wat er werkelijk bij mij speelt en zet mijn schouders er weer onder. En die knop gaat bij mij lekker gesmeerd hoor. ‘U vraagt, wij draaien: Hopsa, niks meer aan de hand hoor! traantjes weg, adem weer onder controle nemen, een grapje maken en weer verder lachen!”

Wat levert dit op?

In oorlogssituaties enorm veel. Dan is het super handig dat je dit kan. Prachtige eigenschap om mee te overleven.Maar als je het mij vraagt zeker niet de modus om in te helen of te transformeren…

Je kan ook even uitrazen/ventileren/luchten in je drama en vervolgens terugblikken op wat er gebeurde en dit als het ware gaan ontrafelen. (groepen waarin drama enkel gevoed wordt, stoppen meestal na de 1e stap. dan verandert er ook meestal niet heel veel naar mijn idee)
Eigenlijk zou ik het nog scherper willen stellen: Ik zou het drama nu juist opzoeken, omdat ik weet dat daar ontzettend veel sleutelmomenten, afslagen, inzichten en handvatten verborgen liggen, die jou je volgende stap in je proces kunnen aanreiken!
Vandaar mijn titel: ODE AAN HET DRAMA

Ik denk dat veel kinderen uit een disfunctioneel huishouden gewend of geneigd zijn, hun drama vooral in te slikken en de schouders er maar weer onder te zetten, of mooi weer te spelen. Komen weer de thema’s schaamte/schuld/loyaliteit om de hoek kijken…

Wie kent het niet…

Het moment dat ik van binnen besloot om ‘schijt’ te hebben aan iedereen die mij zou veroordelen op mijn drama, ben ik gaan delen en is er een soort stop ergens uitgetrokken, waardoor de boel ineens weer kon gaan stromen. Ik kan het lastig benoemen.. Het voelt alsof er eindelijk een soort ingehouden afgewogen, berekenende afgemetenheid over boord is geslagen. Ook helderheid in mijn hoofd, over mijn werk, over mijn vrienden, over mijn rol als moeder. Alsof ik ineens een stukje kennis, dat ik in feite allang bezat, nu eindelijk ‘mag’ gebruiken. Alsof ik mezelf  een stukje verloren zelf weer heb teruggegeven.

Het woord ‘mogen’ is essentieel denk ik. het gaat over toestaan, over erkenning van hoe het met je is…
Wat is drama eigenlijk?
Een melange van onderstaande:
1: er wordt een kindbeeld (herinnering) getriggerd
2. je voelt je niet gezien/gehoord
3. er zit emotie op
4. er zit een oordeel op
Wanneer je deze elementen kan uitpluizen, ontrafelen en inzichtelijk of bewust kan maken, dan is dat een route door en uit het drama, Tegelijkertijd met het ontrafelen, kom je onwijs veel van je eigen patroontjes tegen, waardoor je super veel inzichten in jezelf kan krijgen, die weer bijdragen aan jouw eigen groeiproces!

Van hieruit zou ik dus vooral ruimte willen geven aan drama, om er vervolgens op in te zoomen en het verder uit te werken.
Naar mijn idee blijf je anders gewoon slachtoffer in je eigen drama, maar heb je het keurig onder het vloerkleedje geschoven.
Omdat je in feite niet wil zijn die je op dit moment bent.
Omdat je niet erkent wat er oprecht in je leeft.
En voor sommigen van ons misschien zelfs wel omdat ze onbewust een gehechtheid aan slachtofferschap hebben, vanuit angst om echt volop te gaan slagen in het leven!

Hoe ervaren jullie drama en hoe werkt het voor jullie?

lof
Willemijn

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s