10 TOESCHOUWER VAN EIGEN FILM

film

Herkennen jullie dat?
Dat er anekdotes in je hoofd zitten, die steeds weer de revue passeren. Deze verhalen geven een indicatie van hoe jij je daarbij gevoeld zou kunnen/moeten/horen hebben als kind, maar eigenlijk voel je het niet? Waarom niet? omdat daar iets tussen zit…
Wat zit daar dan tussen?
Zelfbescherming.

Hierdoor blijven de verhalen achter als slechte film in ons hoofd, zonder dat wij echt durven/kunnen/willen voelen wat daarachter zit. Daarachter zit vaak een pijnlijk soort van leeg gat… een in de steek gelaten gevoel…schaamte…afwijzing tot op het bot… emoties die je als kind op dat moment had, (of wat normaal was om gehad te hebben) maar waar geen ruimte voor was.

Zo herinner ik me bijvoorbeeld, dat degene waar ik toen bij woonde, de inhoud van mijn kamer de trap in het trappenhuis van de flat waar wij woonden begon af te gooien. Matras, kleding, spulletjes… En in feite mij erbij. Boem; Deur dicht…
Zoek het maar uit. rot maar op naar je vader of zo!

Ik was toen 9 of 10 jaar oud.

Dit is ergens een absurd verhaal. Grotesk bijna. Maar in mijn realiteit ‘normaal’. Zou het goed doen, op feestjes en partijen (als er niet zo veel schaamte op had gezeten en ik ze verteld zou hebben). Ook geeft het wel inzicht op hoe ‘geflipt’ sommige mensen kunnen reageren.

Aan de andere kant: als ik inzoom op de film die ik zie en mijzelf verplaats in het meisje dat ik toen was…
Wanneer ik mij voorstel dat ik dat met mijn kinderen zou doen…
En dat ik mij realiseer dat op dit soort ‘akkefietjes’ nooit terug werd gekomen, niet over werd gesproken, geen reflecterend of goedmakend gesprek, geen excuses of uitleg…
Dan kan ik daar echt zo’n RAUW en SCHRAAL gevoel over voelen. ik word er bijna onwel van!
Het kleine meisje Willemijn voelt zich hier volkomen waardeloos, weggegooid, afgekeurd, overbodige ballast, afgewezen en uitgekotst!
Dit draagt alles behalve bij aan een gezond en positief zelfbeeld.

En zo heb ik denk ik wel een boek vol aan vergelijkbare herinneringen en waarschijnlijk jullie net zo goed!

Al dit soort herinneringen waren lange tijd toch ergens nog steeds sluimerend aanwezig in mijn onderbewustzijn, waardoor ik eigenlijk standaard rondliep met een gevoel van ‘niet -ok- zijn’.

En vanuit dit gevoel van ‘niet-ok’zijn, creëerde ik mijn werkelijkheid…

Het hielp mij, in mijn helingsproces, om in te tunen op de kleine Willemijn, die getuige was van al deze idiotie. en me nu voor te stellen hoe zij zich toen gevoeld moest hebben. Mijn kinderen hielpen ook daarbij, omdat ik daar een moedergevoel voor heb dat onvoorwaardelijk is en overal doorheen gaat.
Op die manier leerde ik steeds beter te begrijpen en erkennen hoe zij zich gevoeld moet hebben, waardoor ik stapje voor stapje weer wat meer in contact kwam met mijn eigen weggedrukte emoties van toen.
Het is niet zo, dat ik de oude emoties wil oprakelen om vooral maar te zwelgen in het drama, maar juist om er bestaansrecht (h)erkenning aan te geven. om dat kleine meisje Willemijn, die zich niet gezien of gehoord voelde, met terugwerkende kracht alsnog te zien en te horen, in wat zij allemaal meemaakte.
Ik heb jaren lang tevergeefs geprobeerd om deze erkenning bij de ander te halen, maar besef mij nu, na vele tevergeefse pogingen, dat het zo niet werkt. de enige die dit kan geven aan mezelf ben ik zelf!
(al moet ik zeggen: Ik praat hier sinds kort met mijn broer over en dat helpt ook

Ik wil dit graag met jullie delen, omdat daar wat mij betreft enorm veel te helen en te halen valt in jezelf.

Ook ben ik benieuwd naar hoe jullie dat hebben ervaren. zowel toen als nu…

Lof

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s