9 WAAR ZIJN WIL WET IS, BOUW IK MIJN STRAFBLAD OP

hart
Mijn eerste stiefvader was een driftkikker. Als hij mij de wet voorschreef was deze onherroepelijk en bindend.
“…Het was tijd om naar school te gaan, maar ik had een worsteling met aankleden. Daar lag de wollen trui. Ik meen mij te herinneren dat ik die van iemand gekregen had. Er zat ook een kol op. Zo’n alles verstikkende koker, die je om je nek greep en nooit meer losliet. Het was de bedoeling dat ik deze zou aantrekken, maar dat lukte niet, want hij kriebelde. Ik weet nog dat ik het probeerde en dat er een gevecht ontstond. Ik zat voor mijn gevoel vast in die kriebelige en verstikkende dwangbuis. Ik raakte in paniek en wilde dat ding zo snel mogelijk uit, maar dat lukte niet, want hij vond dat ik me niet zo moest aanstellen en hield me tegen. Hij vond dat ik die trui gewoon aan moest trekken en me niet zo moest aanstellen, maar ik vond van niet, want de trui verstikte mij. Hoe hoger de onenigheid opliep, hoe sterker ik op mijn strepen ging staan. Ik wilde die trui uit! Het werd een luidruchtige scene. Op een goed moment was mijn stiefvader het zo zat, dat hij me bij kop en kont pakte en krijsend in de achterbak van zijn auto bonjourde. Ik had geen kleren aan. Zo reden we naar school…”
Behalve lamswol met iets eronder, kan ik nog steeds niet tegen wol. Sterker nog, als ik een wollen tui aantrek of wollen das omdoe, dan raak ik van binnen in een lichte paniek; alsof mij de strot wordt dichtgeknepen.
Zijn opvoedkundige tactieken waren er geen van praten, voelen of luisteren, maar van kop dicht en niet zeiken. Dit heeft mijn zelfbeeld behoorlijk verkloot door de jaren heen.
Wat gebeurt hier?
Naar mijn idee bouwde ik door dit soort ‘akkefietjes’ gaande weg een steeds groter wordend strafblad op. Wanneer ik zijn regel overtrad, moest ik daarvoor boeten. Hij douwde kostte wat kost zijn zin door en ik had het nakijken. Omdat zijn manier er eentje was van ‘korte metten maken met’, voelde ik mij vaak beschaamd. Eigenlijk word je steeds overruled door andermans wil. Wat jij wilt is niet belangrijk genoeg. Sterker nog; het is fout.
Door dit denkbeeldige strafblad dat ik opbouwde, had ik het gevoel steeds achter te lopen en steeds iets te moeten goed maken of compenseren. Ik stond immers bij de ander in het krijt. Tegelijkertijd leverde dit een innerlijk conflict op, omdat ik voor mijn eigen gevoel helemaal niet bij hem in het krijt stond! Maar vanuit een verlangen naar harmonie moffelde ik gaandeweg mijn eigen wil wat weg en richtte ik me steeds meer op de ander, vanuit de underdog positie. (A co-dependent is born here! 😉 )
En dit strafblad werd gaandeweg mijn leven langer en langer. Op den duur mocht iedere oetlul die langskwam er ronduit op bijschrijven. De turfjes die bij elke overtreding werden gekrast, kerfden een groef, steeds dieper in mijn waarheid. Hierdoor werd mijn in te moeten halen achterstand op de anderen groter en groter…
“…Totdat ik aansluiting met het peloton verloor.
Dapper draafde ik door in mijn uppie. Toen ik de laatste man uit het oog was verloren, was ik volkomen spoorloos. Ik had mijn eigen kompas niet bij, want de kopgroep was mijn kompas geweest. Ik had me op de voorsten gericht en iedere stap nauwlettend gevolgd. Verwilderd als natgeregende kat heb ik jaren door de straten van de stad gedraafd, opzoek naar de kopgroep. Of dan ten minste nog de laatste man alsjeblieft… Of desnoods de bezemwagen…
Ik wist van geen ophouden en mijn conditie was aanvankelijk groot, dus dit heeft lang geduurd. Na een slopende strijd ben ik tenslotte door mijn hoeven gezakt op het asvalt. Met mijn strafblad nog altijd stevig onder de arm geklemd. Daar, midden op de weg, heb ik mijn dossier geopend. Blaadje voor blaadje ben ik gaan lezen wat de aanklachten tegen mij waren geweest en welke straffen ik hiervoor had moeten uitzitten of ondergaan. Tegen de achtergrond van mijn zogenaamde wangedrag, tekende zich gaandeweg mijn eigen tegenbeweging weer helder af. Mijn persoonlijke opstand, mijn zelfgebakken recalcitrantie, mijn oprechte verzet, mijn eigen kleine revolutie!…”
Een memorabel moment uit ‘Op reis terug naar mij’. Mijn eigen grond, mijn eigen waar(d)heid en mijn eigen kompas.
HOE LANG IS JOUW STRAFBLAD?
Meer reisverhalen lezen? Neem een kijkje op mijn site en volg mijn blog
Lof
Willemijntenvelden.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s