8 MIJN EIGEN VEILIGE STINKHUT

knoflookjes

Toen ik een jaar of 7 was, werkte mijn moeder in Café ‘Het Melkwoud’.. Ik had daar mijn hut onder de bar. Dat vond ik niet alleen erg stoer, ik had daar ook mijn schuilplaats, voor als de deuren van het cafe open gingen en de enge meneren binnenkwamen. Ik mocht meestal zand strooien op de houten vloer. Dit rook naar een echte oude stinkgrond, en het werd heel mooi met dat witte zand erover. (als ik nu in een cafe kom, waar het ook naar schraal bier en peuken ruikt, ruik ik direct de geur van dat zand en voel ik mijn hand in die zak graven.)  Als verdienste kreeg ik dan een gulden om te flipperen. Als de deuren open gingen, was ik snel uitgespeeld en zocht ik dekking in mijn hut. Tussen de grijze vaten en de prullenbak. Het stonk naar knoflook in mijn hut. Dat kwam, omdat er vaak een vreemde man langskwam, die mij steeds een teentje gaf. Hij vertelde dan, dat je heel gezond en oud zou worden, als je iedere dag een vers teentje knoflook at. Ik had een heel klein hapje genomen, maar vond het veel te scherp en vies. Ik durfde hem echter niet tegen te spreken en nam keurig zijn wekelijkse ‘cadeau’ aan. Ik spaarde de teentjes in een klein glas en verstopte deze achter in mijn hut. Na een tijdje begonnen de teentjes sprietjes te vormen en begon mijn hut ernaar te stinken. Het was mijn kleine veilige stink haventje in een grote enge mensenwereld.

Zo zocht ik vroeger vaak van dat soort plekjes op. Ik kon uren aan de waterkant zitten, verscholen onder de struiken, of ergens op een tak in een boom. In de kelder bij mijn vriendinnetje, of tussen de spanten van het oude schip. Het waren allemaal schuilplaatsjes waar ik veilig was, waar ik mijn eigen wereldje creëerde. Ik weet niet goed wat ik daar deed eigenlijk. Een beetje kijken en kletsen herinner ik mij. Eigenlijk gewoon ZIJN. Ik herinner mij ook dat het heel zintuiglijk was op die plekken. wat ik rook, hoe het materiaal aanvoelde, wat ik om mij heen zag, de kleuren, het geluid, de geur…Deze plekken voelen nog steeds veilig. Het heeft mij geholpen in mijn proces, om in gedachten terug te gaan naar deze plekken. Ik vind daar rust en troost. Het is een soort niemandsland waar vrede heerst , waar even helemaal niks hoeft en niks kan gebeuren en alles vooral even helemaal OK is.

Nu ik erover schrijf, besef ik mij ook dat mijn bed voor mij ook zo’n schuilplaats is. Daar heb ik dan ook jaren tevergeefs in doorgebracht. ik begrijp wel waarom… lekker veilig

Hadden jullie dat ook vroeger?

lof

willemijntenvelden.com

2 gedachten over “8 MIJN EIGEN VEILIGE STINKHUT”

  1. Toch raar dat ik zoveel leuke herinneringen heb aan onze jeugd samen maar dat dat achteraf helemaal niet zo lang is geweest? Ook best lastig om te lezen nu we volwassen zijn hoe je gevormd bent. Het makkelijke logeren: van haar moeder mag het, van jou ook? Het geheimschrift over de weg over het touw dat de vader van Roosje (Jan) had gegooid voor ons. De vele logeerpartijen bij je vader, samen achter de computer hele zondagen de olympische winterspelen spelen. Mijn afkeer van jou liefde voor het eten van een paprika alsof het een appel was 😀 Het kleine konijntje wat ik niet mocht houden van mijn vader en met jou mee ging naar Westervoort en daar een Vlaamse reus werd…. mijn beste vriendinnetje dat ging verhuizen…en op een supergave school zat. En nu na vele omzwervingen zitten onze kids op deze zelfde school ❤

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s