6 ZWERVERSMENTALITEIT

bruine-bonen

ZWERVERS-MENTALITEIT

Wanneer je als kind bent opgegroeid ten tijden van ‘schaarste’, bepaalt dit soms (op onbewust niveau) nog steeds je huidige bestaan. Er zijn verschillende soorten van schaarste. Ik heb het hier met name over aandacht, voor- en nazorg, affectie en warmte.

Wanneer er binnen het gezin te weinig aandacht voor het opgroeiende kind was en de ‘verzorging’ meestal te wensen over liet, had het kind hier gewoon maar genoegen mee te nemen. En dat deed het ook. Dat was de gekende standaard. Het kind werd doorgaans aan z’n lot overgelaten en leerde het zelf maar zien te fixen.

Aan de ene kant word een kind daar erg creatief van. Het leert zijn eigen boontjes doppen, redderen, zelfstandig zijn, knokken, zorgen, lef tonen, overleven, husselen, mooi weer spelen en goedpraten. Op zich allemaal bruikbare kwaliteiten in the pocket 🙂

Aan de andere kant, groeit het kind op, met een zeer lage standaard. Met name laag in wat het zelf waard is voor z’n gevoel. Het gaat niet zozeer om geld waarde, als wel om aandacht en zorg die er (niet) in het kind gestoken werd. Zeer weinig in feite! Ik denk dat dit bij veel disfunctionele gezinnen voorkomt. er wordt niet echt liefdevol of met aandacht, ruimte en begrip voor je gezorgd en je doet het er mee. Je weet aanvankelijk ook niet anders…         (tot je normbesef krijgt, maar daar schrijf ik over in ‘De creatie van mijn lijden’)

Zo groeide ik op bij een verslaafde en getraumatiseerde moeder.(ook zij kwam uit een disfunctioneel gezin en verkeerde zelf doorgaans in gedrogeerde ‘survival-modus)

Wat ik nu erken is, dat ik eigenlijk met heel veel ‘rotzooi’ genoegen heb genomen in mijn leven.Vaak voelde ik mij een soort derde-rangs burger. Ik was als het ware al blij als ik in ieder geval maar een ietsie-pietsie aandacht, tijd, geld, of waardering kreeg, voor de dingen die ik deed, ook al was dit ver beneden peil. Ik had steeds het gevoel net nog niet hard genoeg te werken of snel genoeg te rennen om mezelf waar te maken. Geld vragen voor werken vond ik lastig. Ik solliciteerde vooral onder mijn niveau en schaalde mezelf vervolgens veel te laag in. Of ik dacht maar genoegen te moeten nemen met mensen die verre van respectvol met me omgingen. Toestaan van affectieve aandacht leverde schaamte of schuld op. Geen eerstehands spullen kopen, niet op een dure vakantie gaan…

Als ik er op in zoem, zit overal de gedachte achter dat ik maar blij moet zijn met wat zich in eerste instantie aandient, ook al is dat van belabberde kwaliteit. Het mag niet te veel kosten en zal een ander vooral niet tot last mogen zijn. Ik ben niet gewend om mezelf een hoge standaard te gunnen, simpelweg omdat ik dit niet van huize uit meegekregen heb.

Hierdoor bleef ik eigenlijk steeds op een soort innerlijke ‘zwervers-modus’ hangen en kreeg ik mijn zaakjes niet goed voor elkaar. Mijn onbewuste overtuiging ging over het voortdurend te moeten en horen lijden aan ‘schaarste’. En dat was wat ik dus voortdurend (onbewust) bleef creëren!
Wanneer ik stotterend of overcompenserend mijn eisen voor commitment en  kwaliteit aan de ander stelde, voelde ik me al snel arrogant of een zeurpiet, want dat is wat ik vroeger geleerd had. (en mijn moeder van haar ouders, en die weer van hun ouders etc.)
Ik had geleerd te overleven als zwerver en dat was ergens dus ook wel weer veilig en vertrouwd.

Stel nou dat er overvoed zou zijn? dan was ik daarmee ook mijn ‘veilige’ zwervers-modus kwijt!

(Dan werd het pas echt eng, want dan zou ik mijzelf een nieuwe en een eigen, op mijzelf passende waarde kunnen gaan toekennen… hellup, paniek in de tent, hahaha!)

Na een lange weg van gestruggle, begon ik te zien en te begrijpen, dat deze overgenomen mindsets mij alles behalve hogerop zouden gaan helpen, maar half onbewust werd deze grammofoonplaat toch continue afgedraaid:
‘Je moet er maar genoegen mee nemen, meer krijg je niet, zeur niet zo, je bent het niet waard, ik heb nu ff geen tijd voor je, het is niet anders, je bent een blok aan mijn been, meer is er niet, ik heb geen zin in je, ik heb het zwaar, verwend kind, het komt door jou, laat me met rust, stel je niet zo aan!’…

allemaal stemmetjes in mijn eigen hoofd die mezelf klein hielden.

 

Herkennen jullie dit soort stemmetjes die je klein houden en er steeds voor zorgen dat je jezelf niet de waarde toekent die je eigenlijk weet dat je hebt?

 

Laten we een ander grammofoonplaatje opzetten…

 

MUSICA MAISTRO!!

 

Lof

willemijntenvelden.com

3 gedachten over “6 ZWERVERSMENTALITEIT”

  1. Ja, dit herken ik wel, Willemijn!
    Als kind werd ik stelselmatig mishandeld. Dat heeft een enorme impact op mijn gevoel voor eigenwaarde gehad. Om daarmee te leren omgaan, heb ik tussen het voorjaar van 1992 en het najaar van 2009 een weelde aan cursussen, workshops, therapieën et cetera gevolgd.
    Dat heeft mij heel veel inzichten verschaft; alsmede een uitgebreid instrumentarium om met zo ongeveer alles om te gaan.
    Een maand geleden, echter, kwam ik in een situatie terecht die mij verdriet deed. Die situatie op zich kon ik goed verwerken, maar het maakte mij er tevens van bewust dat ik dat in het verleden eigenlijk nooit deed!
    Er is een lange periode geweest dat ik verdriet verdrong. Geleidelijk aan leerde ik er troost voor te vinden.
    Maar echt verwerken deed ik meestal niet!
    Die gebeurtenis van een maand geleden maakte mij daar abrupt van bewust, met als gevolg dat bijna iedere situatie waarin ik nu terecht kom, bij mij associaties oproept aan oud, onverwerkt verdriet.
    Dat was erg verwarrend:
    hoe kon ik, ten behoeve van de verwerking, nou een prioriteitenvolgorde aanbrengen in al die associaties?

    Niettemin schijnt het mij toch te lukken. Afgelopen zaterdag, bijvoorbeeld, werd ik mij ervan bewust dat ik altijd heel gemakkelijk genoegen heb genomen met “kruimels”; en daarom nam ik mij voor, om dat voortaan niet meer te doen!
    Op zondag, echter, keek ik naar een aflevering van Universiteit van Nederland, waarin Post-traumatisch Stress Syndroom (PTSS) aan de orde kwam.
    Toen viel bij mij het kwartje:
    wat ik oud verdriet noem, is in werkelijkheid PTSS!
    Daardoor begrijp ik nu ook beter waarom ik in bepaalde situaties reageer zoals ik reageer.

    Aanstaande woensdag ga ik met iemand praten over hoe ik deze laatste geest, uit mijn traumatische jeugd, kan uitdrijven.

    Like

  2. Ik demk wel dat ik het één en ander herken in je verhaal Willemijn, terwijl ik uit een heel andere achtergrond denk te komen. Wel kom ik uit een groot gezin, dus de aandacht moest verdeeld worden, maar als jongste in het gezin en ook nog als nakomertje, tien jaar na de laatste van mij vijf broers en zussen, werd dat denk ik wel weer gecompenseerd. Misschien dat ik wel een gebrek aan aandacht heb ervaren, juist omdat ik zoveel jonger was en mezelf in dat opzicht ‘anders’ heb gevoeld. Ik wil wel benadrukken dat ik uit een heel warm en liefdevol gezin kom. En toch, herken ik dingen die jij noemt. In ieder geval het twijfelen aan mijn eigemwaarde. Al is ook dat heel dubbel……

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s