3 Mind the gap

mind-the-gap

Wanneer je in Londen met de metro gaat, lees en hoor je regelmatig ‘Mind the gap’. Hiermee wordt bedoeld, dat je moet oppassen dat je niet tussen de wagon en het perron valt bij in- en/of uitstappen. Deze uitspraak heeft mij geholpen in mijn proces, en ik zeg deze nog steeds tegen mezelf als soort van Mantra.

Wanneer wij als kind al op jonge leeftijd te veel verantwoordelijkheid hebben moeten leren dragen, ontstaat er een kloof. Tussen enerzijds jouw gezonde behoeftes, die bij jouw leeftijd horen en aan de andere kan de zogenaamde ‘straatwijsheid’ die je jezelf eigen hebt gemaakt ter overleving. Om het ven in contrast naast elkaar te zetten: Als kind van 6 heb je behoefte aan zorg, veiligheid, begeleiding, ondersteuning en lichamelijke nabijheid van je ouders, maar in plaats daarvan moest je de dingen in je uppie rooien, voor jezelf zorgen en alleen naar bed. (maar wel mooi weer spelen naar de buitenwereld)

Wat ik heb gemerkt is, dat ik hierdoor al heel vroeg super zelfstandig en super ‘wijs’ was. Vergeleken met mijn klasgenootjes liep ik op iedereen voor wat dat betreft. Hierdoor werd ik ook een soort spil van de klas. Als er problemen waren kwamen ze naar mij. Moest er iets opgelost worden kwamen ze naar mij. Was ergens lef voor nodig, kwamen ze naar mij. Was er ruzie, sprong ik er tussenin. Ik werd een soort combinatie tussen moedertje en vechtersbaasje van de klas. Achteraf hoorde ik dat veel kinderen tegen mij opkeken en mij bewonderde.

En dat patroon heeft mij later in het leven de das bijna om gedaan. In de klas, op het werk, tijdens de studie… Ik was overal de sterke, stoere, lieve, grappige, gangmakende, betrouwbare, dappere, strijdende, loyale spil. En zo werd ik dus ook behandeld. Ik kon wel wat extra studielast dragen, schepje meer verantwoordelijkheid aan, ik kon wel een stootje hebben, want ik was immers zo optimistisch en stevig…

NOT

Van binnen voelde ik mij miserabel, depressief, angstig, nutteloos, vies, stinkend, woest, negatief, laf, klein, zielig, verdrietig en belachelijk.

Van jongs af aan was ik gewend de rol van de volwassene te pakken, de leider, de zorger, de voortrekker, de aanjager, de opvanger, de aanstuurder etc., maar in feite was ik gewoon nog een klein verdrietig, boos, bang en behoeftig kind. Smachtend naar aandacht, steun en een knuffel.

In mijn leven is de kloof tussen deze twee delen in mezelf steeds groter geworden. Naarmate ik ouder werd en meer levenservaring opbouwde op mijn volwassen deel, kwam dit kleine meisje in mij steeds minder mee. Het voelt totaal schyzofreen, om een leidinggevende functie te vervullen, terwijl je eigenlijk panisch bent voor inter-menselijk contact op het niveau van een meisje van 6! En ja, Daarom ben ik waarschijnlijk de theaterschool gaan doen. Dit heeft mij perfect verder getraind in het spelen van de juiste rol op het juiste moment, in iedere willekeurige situatie. En zo bleef het kleine angstige meisje in mij steeds verder achter. Totdat ik haar bijna uit het zicht was verloren…

Gelukkig heb ik haar weer opgevist uit het water en gaan we nu stapje voor stapje weer de verbinding aan. Dit proces vind ik soms pijnlijk, omdat ik in bepaalde situaties dus reageer als een eerste klasser! Ik word getriggerd door bizarre dingen, heb emotionele uitschieters op kleuterniveau en moet onder ogen zien dat ik vanuit die rol ook mijn leven totaal niet op de rit krijg. Wanneer ik in die kind-rol schiet, krijg ik niks voor elkaar, durf ik niks, kan ik niks…

Voorheen had ik mezelf hiervoor een schop onder mijn eigen reet gegeven. Dat hielp echter op den duur niet meer. De rek was eruit. Ik bedenk me nu: Ik zou mijn kinderen van 6 jaar oud ook niet met een briefje van 20 de deur uit schoppen om boodschappen te gaan doen! Want zo is het op dat moment; ik wordt echt even dat hulpeloze kind. Nu probeer ik dat even ruimte te geven en daarna als het ware mijn volwassen deel er weer bij te roepen en te vragen of ze het kindsdeel in mij wil begeleiden voor deze boodschappen.

Dit werkt voor mij, stapje voor stapje, super goed!

De Willemijn, die zichzelf vanuit overleving in verschillende delen had gesplitst, wordt zo langzaam weer één. Maar ‘Mind the gap’. Het blijft een aandachtspunt om deze twee delen samen te laten werken, want vanuit automatisme doen ze dat niet, omdat ze elkaar niet konden gebruiken vroeger.

Ook hoor ik dan zo’n Britse meneer op beleefde toon dit zinnetje uitspreken. ‘MIND THE GAP’. Het woord ‘mind’ vind ik ook zo mooi… het heeft niet iets van PAS OP! Of een moeten, of iets fout doen ofzo… in tegendeel; het voelt als een vriendelijke reminder. Met mildheid. Dat is wat het voor mij nodig heeft.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s