4 Ik durf niet dat jij mij ziet

ik-durf-niet-dat-jij-mij-ziet

Dillemma:
Aan de ene kant het verlangen dat je gezien wordt, vanuit een behoeftig gevoel van gemis als kind. ‘kijk mama, wat ik kan, kijk naar mij, zie mij!’ Een aai over je bol willen voelen en weten dat de ander het fijn vindt dat je er bent. je geborgen voelen en mogen vragen, mogen leunen, je gewicht mogen geven aan de ander.
En aan de andere kant de totale angst om gezien te worden in al je kleuren. Je verschrompeld voelen bij het idee alleen al! jezelf van tevoren alvast afwijzen, zodat de ander je hierin niet meer kan raken. jezelf verstoppen, isoleren. Enkel een paar kleuren laten zien waar je een soort van zeker genoeg van bent.

Deze constante tegenbeweging is zwaar vermoeiend en houdt je gevangen in een grijs gebied. Net niet te depressief en net niet echt vrolijk.

Angst op falen (afwijzing)
en angst op stralen als de zon (goedkeuring)

Zichtbaar worden, kleur bekennen, naar buiten komen en laten zien wie ik ben. Dit heeft een risico.
Zou dat risico ‘leven’ heten?

In de overleef-stand probeer je alle risico’s zo klein mogelijk te houden. Maar wat nou, als je ervoor kiest om van over-leven naar leven te gaan? Dat ‘leven’ houdt blijk baar risico’s in…

Ben je bereid om die aan te gaan?

Durf je je eigen angsten onder ogen te zien en uit te dagen?

Kan je het je voorstellen, dat je jezelf aan de hand neemt en de wijde wereld intrekt? Het gebeurt in ontelbare verhalen…
Een jongeling trekt de wijde wereld in, om te ervaren, om te leren, om tot wasdom te komen.

Ergens onderweg heb ik de overtuiging gecreeerd, dat ik groot respect voor mijn eigen angsten moet hebben. Wat levert dit eigenlijk op?

NOPPES

Ik kan er ook anders naar kijken:
Achter mijn angst ligt de mogelijkheid tot groei. Dus angst is een goeie raadgever!

En natuurlijk hoef je niet in één stap vol in je ‘trauma’s’te gaan staan harken. Relax! no hurries… Op reis ga je ook stapje voor stapje immers.

Ik Heb de pelgrimage naar Santiago de Compostela gemaakt en besefte mij. Je begint met je eigen straat uit te fietsen, dan de stad, dan het land en drie landen verder, begint de bestemming pas in zicht te komen…

Op reis gaan met je eigen angst.
Best uitdagend toch?

Voor mij staat dit jaar voor kleur bekennen.
En ik ga stoeien met alle angst die daarbij komt kijken.

Ik zie het voor me als kermis attractie!

Waarom ga je daar eigenlijk in? Als het niet spannend zou zijn, zou het toch ook rete- saai en onuitdagend zijn?

De angst geeft ook de sjeu, de overwinning, het gevoel van leven en groei.

Vanuit het ego (gericht op overleven) begrijp ik dat angst een zeer serieuze aangelegenheid is. Maar je kan daar natuurlijk ook heel anders naar kijken. Ik kan ook zeggen; ‘Goh, alles waarop ik angst voel, ga ik eens even lekker bekijken en uitpakken, want daar zit vast wel een mooi stukje mogelijkheid tot groei in verpakt.’

Velen van ons zijn zo gewend om onze angst met fluwelen handschoentjes aan te pakken en te omzeilen.

Waar ben je nou in wezen bang voor?
Wat blijft er over van je reeele angs, wanneer je deze tot op het bot afpelt voor jezelf?

Bij mij gaat het over afwijzing.
Maar wie wijst wie af?
Waarom laat ik me afwijzen?
Om veilig ‘klein’ te kunnen blijven?
Wil ik dat?
Kies ik daarvoor?

ik ben bang van niet…
😉

LOF

willemijntenvelden.com

One thought on “4 Ik durf niet dat jij mij ziet”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s