5 DE CREATIE VAN MIJN LIJDEN

moraalridder
DE CREATIE VAN MIJN LIJDEN
Ik snijd een teer punt aan. En dat besef ik mij. Omdat het een taboe is. Omdat het zich liever niet laat roeren. Omdat er niet vrijuit aan gesleuteld ‘dient’ te worden. Vooral niet wanneer het buiten de heersende norm valt. Gevaarlijk dus.
En dat is tevens de hoofdoorzaak van al mijn geheimen, van mijn jarenlange verzwijgen, mijn tevergeefse ‘mooi-weer-spelen’ en stille lijden.
Ik ben een hippie-kind. Geboren in de begin jaren zeventig, waarin alles moest kunnen en iedereen maar wat raak experimenteerde. Ik was nog geen 8 jaar oud, toen een familielid besloot mij seksueel in te wijden. Haarfijn liet ze mij zien hoe ik mezelf vaginaal moest bevredigen en ook leerde ze mij hoe ik dat bij haar kon doen.
Puur vanuit mijn eigen perspectief was er eigenlijk niet echt iets vreselijks aan de hand. Dit was gewoon wat het was in feite. Ik kan me zelfs ook nog herinneren dat ik er vrijuit met andere kinderen over had gesproken!
Pas later kregen dit soort herinneringen langzaam maar zeker een geheime sluier. Ik begon mij te meten aan hoe andere mensen dit soort dingen deden, wat zij er van vonden, hoe ze over zaken dachten, wat volgens hen normaal was en wat vooral niet. Wat ze veroordeelden vanuit de alom heersende overtuigingen die ze van elkaar overnamen. Ik werd mij bewust van de norm en dat heeft een hoop aanvankelijk niet-beladen ervaringen, met terugwerkende kracht een zeer zware lading meegegeven!
Ook dit was olie op het vuur voor mijn gevoel van schaamte, mijn geheimen, het opbouwen van een dubbelleven, mijn leugens, mijn fantasieen, mijn vluchtgedrag, mijn rot gevoel, mijn schuldbesef, mijn slechte geweten, mijn spijt, mijn wantrouwen, mijn angst, mijn strijd, kortom; mijn LIJDEN.
Zowel de ervaringen die na dit moment van ‘normbesef’ ontstonden, als wel herinneringen aan eerder beleefde ervaringen werden vanaf dat moment en met terugwerkende kracht langs een andere en verborgen maat gemeten…
En ik heb het hier niet over herinneringen die mijn gevoel van veiligheid bedreigden, of mij fysiek pijn of gevaar brachten. Die spelen echt in op een ander level naar mijn idee…
Persoonlijk loop ik alles behalve te koop met dit ‘inwijdingsritueel’, omdat ik het jaren lang heb weggestopt vanuit schaamte. Op dit moment vind ik het nog steeds lastig om aan het licht te brengen, vanuit angst op veroordeling van alle kanten en partijen.
Deze gedachten zetten mij vooral volkomen vast en gevangen in een voorgekauwde perceptie van mijn eigen ervaring!
Als volwassene zelf, veroordeel ik dit familielid op wat ze deed. Ik schat ook in dat ze onder invloed was en het op de een of andere manier deels ook voor eigen genot deed. Ze heeft mij met iets opgezadeld, wat ik op dat moment nog niet zelf kon overzien. Ik heb daar een ethische bezwaren tegen. Maar waarom eigenlijk?
Stel nou dat die ethiek er niet was geweest?
Dan hadden wij het als volwassene niet veroordeeld en daarmee de kinderen ook geen gevoel van schaamte bezorgd. Ik zeg dit niet omdat ik vind dat alle fatsoen en respect vanaf nu over boord moet, maar als ik er vanuit dit perspectief naar kijk, vind ik het wel boeiend om over na te denken. En ik begrijp het ook wanneer dit weerstand oproept. Dat doet het bij mij ook.
Wanneer je er vanuit gaat dat ons besef van normen en waarden de geboorte van schaamte inluidt en daarmee ons lijden activeert…
Daarvan uitgaande, lijkt het mij interessant om eens naar die ‘normen’ en ‘waarden’ te kijken. Wie bepaalt deze eigenlijk? Is dat een collectief onbewust overgedragen afspraak in gedrag? In hoeverre wordt deze bewust en onbewust gevormd door de heersende politiek en handel? Ben ik het er eigenlijk wel mee eens? Wat vind ik zelf eigenlijk van belang? Durf ik buiten de lijntjes te kleuren, of wordt dan mijn kop eraf gehakt? We blijven immers kuddedieren, of niet…?
Ok, het is misschien een wat extreem voorbeeld, maar voor mij heeft het veel voor mezelf duidelijk gemaakt. In feite zijn we de godganse dag onderhevig aan die zogenaamde ‘kleurplaat’.
“Niet buiten de lijntjes hoor!”
De kleding die je draagt, het huis dat je (niet) koopt, de carriere die je opbouwt, de kinderen die je krijgt, de studie die je afmaakt, het pand dat je kraakt, de school die je kiest, het vlees dat je eet, de schuine schaats die je reed, de muziek die je beluistert, de man die je liefhebt, de hakken die je draagt, de verhalen die je vertelt, de abortus die je pleegt, het nieuws dat je kijkt, de partij waarop je (niet) stemt, het instrument dat je (niet) bespeelt, de gedichten die je schrijft, het goede voorbeeld dat je geeft, het soort drugs dat je neemt, de grappen die je maakt, de god die je (niet) aanbidt, de blauwtjes die je liep, de emoties die je (niet) uit, het lied dat je uit volle borst meezingt op de fiets, je lievelingsgerecht, de schnitt van je schaamhaar, de boeken die je leest, je vakantiebestemming, je vijandenkring, het aantal watt van je gloeilamp, je merk tandpasta, je natte droom, de moord die je pleegt, je verwachtingen, je verlanglijstjes, your worst nightmare, je prins op het witte paard…
Just think about it for a moment.
Ga er eens voor zitten en probeer van alle hierboven genoemde dingen eens te achterhalen, waarop jij jouw keuze van smaak/mening/oordeel/overtuiging/geloof gebaseerd hebt. Gewoon voor de gein. Van wie heb jij dit over genomen, wie heeft het bepaald, voorgeleefd, ingefluisterd of afgedwongen. Door wie liet jij het voorschrijven, sturen, voorkauwen of opleggen? En laat jij je hierbij in de luren leggen door precies het tegenovergestelde dat je kiest? Dat is immers niets meer (of minder) dan een tegenreactie gebaseerd op exact hetzelfde, slechts een compensatie binnen de dualiteit!
Zijn er ook dingen bij die uit een ander vaatje lijken te komen? Waar gaat dat dan over?
Naar mijn idee zijn het de onbewust overgenomen normen, die ons het strakste inbinden in wat wij als lijden beleven. Ze zorgen ervoor, dat het gevoel ontstaat dat het buiten de lijntjes niet goed is. Slecht en verwerpelijk. Pas op, want u dreigt te worden verbannen uit de gemeenschap.
Het is vooral niet OK.
Dus we leren er alles aan te doen om vooral maar binnen die lijntjes te blijven. Ook al druist dit totaal tegen onze natuur in!
Dit begint al bij hoe velen van ons onze kinderen (onbewust) behandelen en opvoeden. We leren ze in de maat lopen, aanpassen, indimmen, napraten, opvolgen, afmeten en inkakken.
Een toepasselijk gebeuren:
Gisteren bracht ik mijn dochters naar bed. Bij het welterusten kussen, vroeg één van mijn dochters of ik even met haar wilde tongzoenen. Ik zei dat ik dat niet wilde. Ze vroeg me waarom. (op dat soort momenten probeer ik razendsnel te denken, en zodoende een zo goed mogelijk antwoord te geven) Ik zei dat ze dat mocht bewaren voor iemand waar ze verliefd of was. Waarop ze direct lachend zei, dat ze toch verliefd op mij was, haar eigen mama! (und jetzt?, hahaha) Ik zei dat dat niet echt iets is, wat ouders en kinderen met elkaar doen, maar dat ze dat later met een jongen van haar eigen leeftijd zou kunnen proberen (hmmm, daar ging ik al… het kon net zo goed een meisje zijn natuurlijk en wie was ik om de leeftijd voor haar zo in te kaderen, of dat ze hier persé verliefd voor moest zijn?) Vervolgens zei ze met een verongelijkte blik; ‘Maar mama, dat is toch ráár, ik heb in jouw buik gezeten, bij jouw plassertje, ik heb uit jouw borsten gedronken en in jouw water gezwommen, maar dan wil je niet met mij tongzoenen!’
Het voelde hierdoor alsof ik haar regelrecht afwees! Ik heb haar in mijn armen genomen en verteld hoeveel ik van haar hou en dat ze inderdaad helemaal uit mij komt en dat ik haar tong niet vies vind, maar dat ik niet met haar ging tongzoenen.
Dat laatste stond als een paal boven water. En nog steeds. Maar het heeft me wel aan het denken gezet. Als ik zo helder mogelijk probeer te kijken naar de reden dat ik het niet heb gedaan en ook niet zal doen, gaat dit over schaamte. Ik wil haar de schaamte besparen, die ik zelf heb ervaren toen ik mij begon te beseffen wat de heersende norm was. Hierdoor kan een geheel onschuldig voelen van elkaars tong ineens bij wijze van spreken een traumatische inslag krijgen, doordat het als taboe verzwegen en afgekeurd dient te worden…
Best raar eigenlijk, als je er zo naar kijkt, wat wij in deze doen met onze perceptie van de waarheid en onze beleving van onze eigen ervaringen…
In hoeverre laten wij dan onze beperkte overtuigingen en oordelen, klakkeloos overgenomen van generatie op generatie, roet in het eten gooien van ons eigen geluk, van onze eigen zorgeloos vrije beweging door het leven!?
Hoe zou het zijn wanneer die lijntjes van de voorgedrukte kleurplaat niet meer onbewust zo’n invloed op jouw keuzes zouden hebben?
Food for thought…
LOF
Willemijntenvelden.com
P.S.
Stel, ik maak één correctie in mijn schrijven. Namelijk, dat genoemd familielid geen vrouw, maar een man was. Verandert dit iets aan jouw perceptie?

2 gedachten over “5 DE CREATIE VAN MIJN LIJDEN”

  1. Hallo Willemijn,

    Wat een moed heb je nodig om je last die je meedraagt hier neer te zetten. Hartelijk dank voor je lange en open verhaal. Ook ik heb een erg nare ervaring meegemaakt, weliswaar toen ik ouder was dan jou. Ik heb er ongelofelijk mee gezeten en kon er toen bij niemand mee terecht. Ben er uiteindelijk overspannen van geraakt. Uiteindelijk heb ik er erg veel van geleerd en sta nu veel steviger in het leven. Ben veel weerbaarder en laat niets niet meer over mij heen lopen. Weet wat kan en niet kan en handel daar ook ( met kracht ) naar. En ik voel mij er goed bij. Ben gevoelig voor mensen die aangeven ( of niet ) die in problemen zitten/zijn geraakt en ik vind het een meerwaarde van mijzelf dat ik ze nu kan helpen.

    Hartelijke groet van Jan

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s