1 WEER LEREN VALLEN

valangst

Daarmee werd ik vanmorgen wakker. Dat heb ik soms. Word ik met een paar woorden wakker. meer niet. Ik ga meestal even kijken naar waar het over gaat. En ik denk het te hebben!
Het gaat erover, dat ik als kind zo vaak heb ervaren, dat er niemand achter mij stond om me op te vangen. letterlijk en figuurlijk; als back-up. Ik ben daardoor op jong leeftijd erg vaak op mijn bek gegaan, met dingen waar ik eigenlijk nog helemaal niet oud genoeg was om de verantwoordelijkheid voor te (kunnen/hoeven) dragen. Maar ik deed het, want ik moest wel. Als ik dan op mijn bek was gegaan, was er ook van huis uit geen sprake van ‘nazorg’ o.i.d. Ik kon het alleen uitzoeken en dat heb ik dus ook gedaan. En best goed ook nog eigenlijk  😉
Maar waarom haal ik deze ellende weer op?
Niet om nog eens even lekker een oude koe uit de sloot te halen, of na te trappen. Nee.
Omdat het mij inzichtelijk maakt dat ik eigenlijk op een bepaalde manier een soort valangst heb gecreeerd!
Aan de ene kant heb ik onwijs goed leren ‘vallen’ in mijn leven, dus ik kan het als geen ander. Aan de andere kant is in mijn onderbewuste, het ‘vallen’ altijd gekoppeld aan afwijzing, eenzaamheid, het niet waard zijn om geholpen te worden, ik hoor een ‘zie je nou wel, had je maar beter moeten uitkijken!’ van een niet supportende ouder, het grijpt direct aan op mijn zelfafwijzing. En dat ben ik gewend om in mijn uppie op te lossen. Dus op het moment dat ik nu val in het leven, is mijn reactie: ISOLATIE!
Ik sluit me van alles en iedereen af en ‘save my ass’.
De (oude) gevoelens die hierbij komen zijn negatief, omdat ik dat geleerd heb. Ik heb dus gefaald en sta totaal alleen.
Daardoor kijk ik wel beter uit om te vallen, want dat levert allemaal nare emoties op! Ik ben in feite bang om te vallen. Er zit een enorme lading op . en vallen is niet enkel letterlijk. het kan ook een opmerking zijn van iemand, waardoor we direct worden getriggerd in ons ‘kleine-zelf’, waardoor we onderuit gaan van binnen en dan zijn we in feite weer bij af: Alleen.

Voor mezelf vind ik het wel een mooie bewustwording en ik daag mezelf uit om gewoon weer te gaan oefenen met vallen. Vale en opstaan. that’s life. Eens kijken hoe ik dat doe met dat isoleren ook… want dat is natuurlijk wel van belang, anders zet ik het oude patroontje toch weer voort.

Wie herkent zich in dit stukje? Wie doet er mee met onderzoeken naar wat de ‘valangst’ precies voor jou inhoudt en hoe dit aan te gaan?

Lof
❤

Willemijn

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s